Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 333/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi M.T., dalej także skarżąca, na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] w przedmiocie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności.
Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 27 listopada 2015 r. M.T. wystąpiła do Dzielnicowego Ośrodka Pomocy Społecznej Nr 2 w Gdyni o przyznanie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności. Kolejny wniosek o przyznanie zasiłku na ww. cel został złożyła w dniu 1 grudnia 2015 r.
Prezydent Miasta Gdyni decyzją z dnia [...] (dot. wniosku z 27 listopada 2015 r.) oraz decyzją z dnia [...] (dot. wniosku z dnia 1 grudnia 2015 r.) odmówił skarżącej przyznania pomocy w postaci zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności.
W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 104 k.p.a., art. 3 ust. 4, art. 8 ust. 1 pkt 3, art. 8 ust. 2-4, art. 9, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 18 ust. 1 pkt 6, art. 102 ust. 1, art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.), § 1 pkt 1 ppkt b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. 2015, poz. 1058) oraz uchwałę nr XXXIX/813/14 Rady Miasta Gdyni z dnia 3 lutego 2014 r. w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania nieodpłatnie pomocy w zakresie dożywiania w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności dla osób objętych wieloletnim programem wspierania finansowego gmin w zakresie dożywania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014 – 2020 (Dz. Urz. Województwa Pomorskiego z 2014 r., poz. 681).
Organ po przeanalizowaniu sytuacji życiowej i bytowej wnioskodawczyni nie dał wiary jej oświadczeniom o prowadzeniu odrębnego, jednoosobowego gospodarstwa domowego. Ustalił, że M.T. jest osobą pozostającą w rodzinie składającej się z czterech osób. Miesięczny dochód rodziny T. wyliczono na kwotę 2 559, 28 zł. Składają się na nań: renta socjalna na A.T. w kwocie 643,02 zł, dwa zasiłki pielęgnacyjne na rzecz A.T. po 153 zł, świadczenie pielęgnacyjne otrzymywane przez K.T. w kwocie 1 200 zł miesięcznie, dodatek mieszkaniowy w kwocie 394,86 zł oraz dodatek energetyczny w kwocie 15,40 zł. Poza tym rodzina jest w posiadaniu kwoty ponad 32 000 zł wypłaconej tytułem zaległego i bieżącego świadczenia pielęgnacyjnego. W przeliczeniu kwota dochodu na osobę w rodzinie T. wyniosła 639,82 zł i nie przekroczyła 150 % kryterium dochodowego. Organ odmówił jednak przyznania zasiłku, uznając, że rodzina dysponuje dochodem pozwalającym na zabezpieczenie niezbędnych wydatków życiowych na kilka kolejnych miesięcy. Szczególnie, że rodzina w grudniu 2014 r. otrzymała ponad 32 000 zł tytułem zaległego świadczenia pielęgnacyjnego.
M.T. wniosła odwołania od ww. decyzji podnosząc, że prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe.
Decyzjami z dnia [...] (dot. wniosku z dnia 27 listopada 2015 r.) oraz nr [...] (dot. wniosku z dnia 1 grudnia 2015 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 39 ust. 1-2 i art. 106 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej w zw. z uchwałą nr XXXIX/813/14 Rady Miasta Gdyni z dnia 3 lutego 2014 r. w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania nieodpłatnie pomocy w zakresie dożywiania w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności dla osób objętych wieloletnim programem wspierania finansowego gmin w zakresie dożywania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014 – 2020", utrzymało w mocy ww. decyzje organu I instancji.
Zdaniem Kolegium, organ I instancji słusznie uznał, że rodzina ma możliwość zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych przy wydatnym wsparciu budżetu domowego ze środków wypłaconych w ciągu niespełna czterech miesięcy w łącznej kwocie ponad 35 000 zł. Wyjaśniono, że Ośrodek w ciągu pierwszych czterech miesięcy 2015 r. udzielił pomocy 103 rodzinom. Kwota miesięcznego wsparcia na rodzinę wyniosła przeciętnie ok. 140 zł. Zdaniem organu, niezasadne byłoby udzielenie pomocy rodzinie mającej obok dochodów bieżących znaczne zasoby pieniężne w sytuacji, gdy ośrodek udziela jednocześnie pomocy dużej ilości rodzin znajdujących się w gorszej sytuacji niż rodzina wnioskodawczyni.
W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo ocenił, że M.T. nie prowadzi odrębnego, jednoosobowego gospodarstwa domowego. Nie ma bowiem własnego dochodu, mieszka z rodzicami i siostrą w trzypokojowym mieszkaniu stanowiącym własność rodziców. Nie ma swojego pokoju, ani żadnych własnych sprzętów gospodarstwa domowego. Rodzina utrzymuje się z szeregu świadczeń socjalnych. Otrzymuje też dodatek mieszkaniowy przyznany na podstawie stosunku wydatków mieszkaniowych i dochodów czteroosobowego gospodarstwa domowego. Wydatki mieszkaniowe są zatem opłacane z dodatku mieszkaniowego i dochodów innych członków rodziny. M.T. sprawuje opiekę nad matką. Zakres tej opieki oraz zakres obowiązków domowych M. organ I instancji ustalił m.in. w sprawie toczącej się przed Kolegium pod sygn. [...] (sprawa zasiłku okresowego na wniosek małżonków T.). Z oceny sytuacji rodziny wynika, że oprócz czynności związanych z pielęgnacją matki wnioskodawczyni gotuje obiady, przygotowuje inne posiłki, sprząta mieszkanie, robi pranie - wspólnie dla całej rodziny, a nie tylko dla siebie.
Rodzina wspólnie korzysta ze wszystkich pomieszczeń i sprzętów gospodarstwa domowego, wspólnie robi zakupy. W toku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego nie ustalono, aby ta sytuacja uległa jakimkolwiek zmianom, zatem M.T. czynnie prowadzi wspólne gospodarstwo domowe całej rodziny.
Kolegium wskazało, że wie, iż rodzice strony oświadczyli, że nie będą finansować składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne na rzecz córki. Wyjaśniono jednak, że opłacanie składek ubezpieczeniowych nie stanowi o utrzymaniu członka rodziny. Składki te są bowiem związane z tytułem do ubezpieczenia wynikającym z zabezpieczenia socjalnego samej wnioskodawczyni, a nie z dochodem innych członków rodziny. Wyjaśniono, że nieopłacanie składek ZUS i NFZ przez innych członków rodziny, którzy nie są do tego zobowiązani, nie ma znaczenia dla ustalenia, że w świetle zebranego materiału dowodowego bezsprzecznie cała rodzina wspólnie zamieszkuje i gospodaruje, tworząc rodzinę w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej
W ocenie organu, odwołująca działa za namową ojca, który próbuje uzyskać w ten sposób dostęp do kolejnych świadczeń z pomocy społecznej, gdyż sam nie może uzyskać kolejnych świadczeń z pomocy społecznej w związku z przekroczeniem kryterium dochodowego.
M.T. zaskarżyła decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] w odrębnymi skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku podając, że przyjęte przez organy stanowisko o nieprowadzeniu przez skarżącą samodzielnego gospodarstwa domowego jest błędne.
W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. skargi o sygn. akt III SA/Gd 333/16 oraz sygn. III SA/Gd 329/16 zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi.
Sąd ten podał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.), dalej ustawa. Podniósł, że stosownie do art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1 powołanej ustawy przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielniania osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Potrzeby zaś osób i rodzin korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, o ile odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Stosownie natomiast do treści art. 39 ust. 1 i 2 ustawy, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności.
Sąd I instancji podzielił pogląd wyrażony w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1464/0, iż z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej.
Ponadto, organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy społecznej w Polsce dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia.
Sąd I instancji podał, że ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca nie prowadzi odrębnego, jednoosobowego gospodarstwa domowego. Z przepisu art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej wynika bowiem, że osoby spokrewnione ze sobą w myśl przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowią "rodzinę" w rozumieniu ustawy, o ile wspólnie zamieszkują i gospodarują, a także pozostają w związku faktycznym. W ocenie Sądu I instancji taka sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca mieszka z rodzicami i siostrą w trzypokojowym mieszkaniu stanowiącym własność rodziców. Nie ma swojego pokoju, nie ma własnego łóżka ani żadnych innych sprzętów gospodarstwa domowego. Korzysta ze sprzętu gospodarstwa domowego, jaki znajduje się w mieszkaniu. Nie ma własnego dochodu. Cała rodzina utrzymuje się z szeregu świadczeń socjalnych. Wydatki mieszkaniowe są opłacane z dodatku mieszkaniowego i dochodów innych członków rodziny.
Skarżąca sprawuje opiekę nad matką, gotuje obiady, przygotowuje inne posiłki, sprząta mieszkanie, robi pranie wspólnie dla całej rodziny, a nie tylko dla siebie. Rodzina wspólnie korzysta ze wszystkich pomieszczeń i sprzętów gospodarstwa domowego, posiadanych środków pieniężnych oraz ściśle współpracuje w załatwianiu spraw życia codziennego.
W sprawie ustalono, że wysokość dochodu na osobę w rodzinie wyniosła w miesiącach poprzedzających złożenie każdego z wniosków 639,82 zł. Kwota ta nie przekracza 150 % kryterium dochodowego ustalonego w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej w wysokości 514 zł. na osobę w rodzinie. Spełnienie kryterium dochodowego w przypadku świadczeń przyznawanych w oparciu o art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej nie obliguje jednak organu do wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji. Badając zgodność z prawem tego rodzaju decyzji, a więc opartych na uznaniu administracyjnym, Sąd bada tym samym prawidłowość przeprowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego.
Zdaniem Sądu I instancji, w sprawie szczegółowo ustalono sytuację wnioskodawczyni i jej rodziny, a odmowa przyznania świadczenia została obszernie uzasadniona. Organ wskazał, że rodzina ma możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych przy stosunkowo dużym wsparciu budżetu domowego ze środków wypłaconych w ciągu niespełna czterech miesięcy w łącznej kwocie ponad 35 000 zł. Z uwagi na ograniczone możliwości finansowe ośrodka oraz konieczność rozdzielenia rozważnie i sprawiedliwie środków przeznaczonych na zasiłki celowe pomiędzy wszystkich potrzebujących, nie można zanegować, że nie było możliwe udzielenie skarżącej wnioskowanej pomocy. Ośrodek udziela jednocześnie pomocy dużej ilości rodzin znajdujących się w gorszej sytuacji niż rodzina wnioskodawczyni.
W związku z powyższym, zdaniem Sądu I instancji, odmowa przyznania wnioskowanej przez skarżącą pomocy została należycie umotywowana a organy nie naruszyły granic uznania administracyjnego, odmawiając przyznania zasiłku celowego. Sąd ten wskazał, że organ administracji publicznej orzekający w tym przedmiocie nie ma obowiązku przyznania świadczenia w każdym przypadku. Uznanie administracyjne obejmuje w swym zakresie ocenę warunków uzasadniających przyznanie pomocy, jak również decyzję co do jej wysokości. Ponadto udzielanie świadczeń z pomocy społecznej nie polega na ich przyznawaniu zawsze jedynie w wysokości oczekiwanej przez beneficjentów (czy też w wysokości "wyrównującej" różnicę pomiędzy posiadanym przez daną osobę/rodzinę dochodem, a ustanowionym dla niej kryterium dochodowym).
Sąd I instancji przyjął za zasadną argumentację organów, że korzystanie ze świadczeń z pomocy społecznej nie może stanowić źródła stałego utrzymania, Jeżeli zaś organ pomocy społecznej ocenił z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby strony, a z drugiej własne możliwości finansowe i uznał, że nie istnieje możliwość przyznania stronie zasiłku celowego w żądanej wysokości, to decyzji takiej nie można zarzucić naruszenia prawa.
W skardze kasacyjnej, M.T. zaskarżyła powyższy wyrok w całości.
Wyrokowi zarzucono:
- 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z art. 7, 75 §1, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez oparcie się przez Sąd na niewyczerpująco zebranym materiale dowodowym, wskutek niepodjęcia przez organy administracyjne wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w konsekwencji oparciu się przez Sąd na dowolnie ustalonym stanie faktycznym, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności odmówieniu wiarygodności oświadczeniom skarżącej, jak i pominięcie faktu, iż M.T. jest pozbawiona własnych środków finansowych, nie posiada żadnego majątku, ani oszczędności, a rodzina, z którą wspólnie zamieszkuje odmówiła jej bieżącej pomocy, przez co Sąd bezpodstawnie oddalił skargę w sytuacji, gdy winna ona zostać uwzględniona w całości;
- 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie wskutek błędnej subsumcji stanu faktycznego w związku z nieprawidłowym przyjęciem, że sytuacja życiowa skarżącej nie wyczerpuje przesłanki niemożności zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, której wystąpienie warunkuje przyznanie zasiłku celowego.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniesiono również o rozpoznanie sprawy pod nieobecność strony skarżącej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto podniesione w niej zarzuty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Za nietrafny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a.
Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej kasacyjnie prawidłowo Sąd I instancji ocenił i przyjął, że organy rozpoznające sprawę w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy. Z ustaleń tych wynika, że skarżąca nie prowadzi odrębnego, jednoosobowego gospodarstwa domowego. Mieszka z rodzicami i siostrą w trzypokojowym mieszkaniu stanowiącym własność rodziców. Nie ma swojego pokoju, nie ma własnego łóżka ani żadnych innych sprzętów gospodarstwa domowego. Korzysta ze sprzętu gospodarstwa domowego, jaki znajduje się w mieszkaniu. Nie ma własnego dochodu. Cała rodzina utrzymuje się z szeregu świadczeń socjalnych. Wydatki mieszkaniowe są opłacane z dodatku mieszkaniowego i dochodów innych członków rodziny. Skarżąca sprawuje opiekę nad matką, gotuje obiady, przygotowuje inne posiłki, sprząta mieszkanie, robi pranie wspólnie dla całej rodziny, a nie tylko dla siebie.
Rodzina wspólnie korzysta ze wszystkich pomieszczeń i sprzętów gospodarstwa domowego, posiadanych środków pieniężnych oraz ściśle współpracuje w załatwianiu spraw życia codziennego. Powyższe okoliczności wyczerpują zawartą w art. art. 6 pkt 14 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t.: Dz. U. z 2015 r. poz. 163 ze zm.), dalej: u.p.s., definicję rodziny. Zgodnie z tym przepisem prawa, rodzina, to osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Trafnie Sąd I instancji przyjął, że taka sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie. Z dalszych prawidłowych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że wysokość dochodu na osobę w rodzinie wyniosła w miesiącach poprzedzających złożenie każdego z wniosków 639,82 zł. Kwota ta nie przekracza 150 % kryterium dochodowego ustalonego w art. 8 ust. 1 u.p.s. w wysokości 514 zł na osobę w rodzinie.
Powyższe ustalenia, jak to już wyżej powiedziano, zostały poczynione w oparciu o wyczerpująco zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym wywiad środowiskowy, który to materiał dowodowy został oceniony zgodnie z regułami wynikającymi z art. 80 k.p.a. Ocena ta jest logiczna i spójna. Odmowa przyznania świadczenia została obszernie uzasadniona. Trafnie wskazano w sprawie, że rodzina ma możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych przy stosunkowo dużym wsparciu budżetu domowego ze środków wypłaconych w ciągu niespełna czterech miesięcy w łącznej kwocie ponad 35 000 zł. Odmowa wnioskowanej pomocy została uzasadniona ograniczonymi możliwościami finansowymi ośrodka oraz koniecznością rozdzielania rozważnie i sprawiedliwie środków przeznaczonych na zasiłki celowe pomiędzy wszystkich potrzebujących. Organ I instancji podał, że ośrodek pomocy społecznej udziela jednocześnie pomocy dużej ilości rodzin znajdujących się w gorszej sytuacji niż rodzina wnioskodawczyni.
Trafnie zauważa Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że spełnienie kryterium dochodowego w przypadku świadczeń przyznawanych w oparciu o art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., nie obliguje organu do wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji. Fakt, że skarżąca pozbawiona jest własnych środków finansowych, nie posiada majątku oraz żadnych oszczędności nie jest sam w sobie wystarczający do udzielenia świadczeń z pomocy społecznej. Z prawidłowych wyżej przywołanych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że skarżąca kasacyjnie jest osobą pozostającą w rodzinie i korzysta z dochodów tej rodziny. Zatem okoliczność, że nie ma własnych dochodów, majątku ani oszczędności nie ma w sprawie istotnego znaczenia.
Wskazać należy, że decyzje wydawane na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. są decyzjami wydawanymi w ramach uznania administracyjnego. Badając zgodność z prawem tego rodzaju decyzji, a więc opartych na uznaniu administracyjnym, Sąd bada prawidłowość przeprowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego i motywy dokonanego wyboru sposobu załatwienia sprawy. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że odmowa przyznania wnioskowanej przez skarżącą pomocy została należycie umotywowana a organy nie naruszyły granic uznania administracyjnego, odmawiając przyznania skarżącej kasacyjnie zasiłku celowego. Odmowa przyznania skarżącej w okolicznościach niniejszej sprawy wnioskowanego świadczenia nie daje podstaw do uznania za zasadny zarzut naruszenia art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że wydanym w sprawie decyzjom nie można zarzucić naruszenia prawa.
Rozpatrując złożone w sprawie wnioski, organ pomocy społecznej ocenił z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby skarżącej kasacyjnie, a z drugiej własne możliwości finansowe i uznał, że nie istnieje możliwość przyznania skarżącej kasacyjnie zasiłku celowego. Dokonaną w tej sytuacji odmowę przyznania wnioskowanych świadczeń nie można ocenić jako podjętą z naruszeniem art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., jak to czyni autor skargi kasacyjnej, podnosząc zarzut naruszenia ww. przepisów prawa.
W świetle powyższego uznać należało, że skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw. Podlegała ona zatem oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 P.p.s.a.
Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej żądania dotyczącego zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu wskazać należy, że zgodnie z art. 254 § 1 P.p.s.a, wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z tego też względu wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.