Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 19 maja 2016 r. oddalił skargę E. W. i T. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z [...] 2015 r. w przedmiocie wprowadzenia zmian w przebiegu granic działek położonych w obrębie W., gmina Z. Jednocześnie Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącym kwotę 295,20 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Decyzją z [...] 2012 r. Starosta [...] w punkcie 1. uwzględnił zgłoszone przez E. W. i T. W. zarzuty co do przebiegu północnej granicy działek nr [...] graniczących z drogą gminną oznaczoną nr [...] położonych w obrębie W., gmina Z., w punkcie 2. odrzucił zarzuty co do przebiegu pozostałych granic działek nr [...];
w punkcie 3. ujawnił w jednostce rejestrowej [...] obrębu W., gmina Z. działkę oznaczoną nr [...] o powierzchni 0,32 ha oraz działkę oznaczoną nr [...] o powierzchni 0,41 ha. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z [...] 2013 r. utrzymał tę decyzję w mocy. Wyrokiem z 6 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 769/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił opisaną wyżej decyzję organu II instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z [...] 2014 r. uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2012 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Decyzją z [...] 2015 r. Starosta [...] w punkcie 1. uwzględnił zarzuty co do przebiegu północnej granicy działek oznaczonych nr [...] graniczących z drogą gminną oznaczoną nr [...]; w punkcie 2. odrzucił zarzuty co do przebiegu pozostałych granic działek nr [...]; w punkcie 3. ujawnił w jednostce rejestrowej [...] obrębu W. gmina Z. działkę oznaczoną nr [...] o powierzchni 0,32 ha oraz działkę oznaczoną nr [...] o powierzchni 0,41 ha.
Po rozpatrzeniu odwołania strony, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z [...] 2015 r. utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że w latach 60-tych na tym terenie założono ewidencję gruntów (operat nr [...]). Jak wynika z rejestru gruntów, ówczesny właściciel A. S. posiadał działki: nr [...] o powierzchni 0,12 ha, nr [...] o powierzchni 0,44 ha i [...] o powierzchni 1,18 ha. W 1976 r. został wydany Akt Własności Ziemi dla J. S. na działki nr [...] o powierzchni 1,74 ha. W 1982 r. Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w S. Rejonowy Oddział w [...] wykonało odnowienie operatu ewidencji gruntów obrębu W. – operat techniczny nr [...]. W trakcie tych prac zmieniono numerację działek. Działce nr [...] o powierzchni 0,12 ha nadano nowy numer [...], zaś działki nr [...] o powierzchni 0,44 ha i nr [...] o powierzchni 1,18 ha oraz część rowu o powierzchni 0,01 ha zostały połączone i oznaczone nr [...] o powierzchni 1,63 ha.
W 1991 r. geodeta S. J. na zlecenie ówczesnej właścicielki K. K. dokonał podziału działki nr [...]. W trakcie ustalania granic na gruncie wyniknął spór co do granicy działki nr [...] z działką nr [...]. Prowadzone w tym zakresie postępowanie rozgraniczeniowe wszczęte postanowieniem z [...] 1991 r. dotyczyło jedynie granicy pomiędzy działką nr [...] i [...] - stanowiącą własność K. K., a działkami nr [...] i [...] - stanowiącymi własność W. P. i J. P. W wyniku rozprawy granicznej doszło do ustalenia granic pomiędzy działkami nr [...] oraz [...]. Urząd Rejonowy w [...] w decyzją z [...] 1991 r. orzekł o rozgraniczeniu pomiędzy działkami nr [...] i [...] z działkami nr [...] i [...]. W związku z faktem ustalenia spornej granicy, geodeta przystąpił do ustalenia granicy działki nr [...] z działkami nr [...]. Wszystkie strony podpisały protokół graniczny, wobec czego przystąpił do podziału działki nr [...].
Działka nr [...] została podzielona na działki nr [...] o powierzchni 0,41 ha, [...] o powierzchni 0,32 ha i [...] o powierzchni 0,90 ha. Operat został przyjęty do zasobu za nr [...]. Powierzchnie działek [...] i [...] obliczone zostały metodą analityczną w układzie współrzędnych lokalnych. Powierzchnia działki nr [...] obliczona została poprzez różnicę powierzchni, z uwagi na brak ustalenia granicy działki nr [...] z działką nr [...] (granica została ustalona jedynie na odcinku z nową działką nr [...]). W 1991 r. K. K. dokonała zamiany działek - za działkę nr [...] o pow. 0,32 ha otrzymała działkę nr [...] o pow. 0,32 ha. W 1993 r. K. K. dokonała darowizny działek nr [...] o pow. 0,12 ha, nr [...] o pow. 0,41 ha i nr [...] o pow. 0,32 ha (łączna powierzchnia 0,85 ha) na rzecz skarżących. Dla nieruchomości tej została założona księga wieczysta [...]. Postanowieniem z dnia [...] 1995 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] wznowił postępowanie rozgraniczeniowe, w wyniku którego decyzją z dnia [...] 1996 r. została uchylona decyzja z dnia [...] 1991 r. o rozgraniczeniu nieruchomości nr [...] z nieruchomościami nr [...].
Postępowanie administracyjne zostało umorzone, a sprawę przekazano do rozpatrzenia przez sąd. W 1998 r. biegły sądowy wykonał dokumentację techniczną z rozgraniczenia nieruchomości przyjętą do zasobu w dniu [...] 1998 r. za numerem [...]. W operacie tym punkty graniczne określone zostały poprzez współrzędne geodezyjne w państwowym układzie odniesienia "[...]". W toku postępowania rozgraniczeniowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy w [...], została zawarta ugoda między stronami co do granic nieruchomości oznaczonych nr działek [...] (wyciąg z protokołu [...] z dnia [...] 1998 r.). W 2002 r. wyznaczona została granica działki nr [...] z działką nr [...] (stanowiącą drogę gminną). Ustalono granicę pomiędzy obrębami [...] powiat [...] i W., powiat [...] (operat nr [...]). Na podstawie dokumentów zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych zostały wprowadzone zmiany w operacie ewidencji gruntów stosownie do § 36, 45 i 46 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
Starosta [...] zarządził przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków w trybie art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne dla wszystkich obrębów położonych w gminie Z., w tym dla obrębu W. Informację o rozpoczęciu prac geodezyjnych oraz o trybie postępowania związanego z modernizacją organ I instancji podał do publicznej wiadomości poprzez jej ogłoszenie w prasie oraz poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń w siedzibie Starostwa Powiatowego w [...] oraz Urzędu Gminy w Z. na okres 14 dni. Projekt operatu opisowo-kartograficznego został wyłożony do publicznego wglądu w siedzibie Urzędu Gminy w dniach od 20 listopada do 10 grudnia 2007 r. Informację o terminie i miejscu wyłożenia Starosta podał poprzez jej wywieszenie na tablicach ogłoszeń w siedzibie Starostwa Powiatowego w [...], Urzędzie Gminy w Z. oraz ogłoszenie w prasie o zasięgu lokalnym. Podczas wyłożenia operatu opisowo-kartograficznego skarżąca wniosła uwagi do danych zawartych w operacie odnośnie granic działek nr [...] oraz ich powierzchni.
W dniu [...] 2008 r. wykonawca prac modernizacyjnych Miejskie Przedsiębiorstwo Geodezyjne w [...] dokonało wznowienia przebiegu granic działki nr [...] zgodnie z art. 39 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, na które strony się nie zgodziły. W trakcie modernizacji ujawniono granice działki nr [...]: z działką nr [...] – zgodnie z ustaleniami zawartymi w protokole Sądu z dnia [...] 1998 r., [...], dotyczącymi zawarcia ugody oraz w oparciu o dane geodezyjne, sporządzone przez biegłego sądowego E. G. (operat techniczny z rozgraniczenia nr [...]), z działkami nr [...] (droga gminna) ujawniono w oparciu o dane wykazane w operacie podziałowym nr [...] wykonanym przez geodetę S. J. Granice działki nr [...] ujawniono: z działką nr [...] "jak wskazano powyżej", z działką nr [...] i [...] (droga gminna) na podstawie operatu do założenia ewidencji gruntów nr [...], z działką nr [...] (droga gminna) poprzez współrzędne punktów granicznych zawartych w operacie technicznym nr [...] sporządzonym dla ustalenia granicy pomiędzy obrębami [...], powiat [...] i W., powiat [...].
Przebieg granic działek nr [...] został ujawniony na postawie danych z operatów: z założenia ewidencji gruntów nr [...], podziałowego nr [...] oraz z operatu wykonanego dla celów sądowych o rozgraniczenie nr [...], co jest zgodne z dyspozycją § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Postępowanie rozgraniczeniowe z 1998 r. prowadzone przez Sąd Rejonowy w [...], zakończone zawarciem ugody między stronami, ustaliło przebieg granic nieruchomości oznaczonych nr działek [...] oraz 1[...]. Postępowanie to nie dotyczyło pozostałych granic ujawnionych w trakcie podziału z 1991 r., dlatego przyjęto, że operat nr [...] w tym zakresie jest obowiązujący. Operat podziałowy nr [...], jak i operat rozgraniczeniowy nr [...] zawierały wykazy zmian gruntowych, co umożliwiło wprowadzenie stosownych zmian w ewidencji gruntów i budynków.
Założenie ewidencji gruntów w latach 60 – tych było przeprowadzone w oparciu o przepisy dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32). Działka ewidencyjna stanowiła obszar gruntu ograniczony gruntami stanowiącymi przedmiot odrębnego władania. Granicę działek ewidencyjnych określono według stanu faktycznego użytkowania na gruncie. W trakcie zakładania ewidencji gruntów powierzchnie działek obliczono mało dokładną metodą analityczno-graficzną, w której część danych wynikała z pomiarów wykonanych na mapie ewidencyjnej. W trakcie podziału działki nr [...] w 1991r. ustalono i pomierzono wszystkie punkty załamania granic i następnie obliczono ich współrzędne. Z tak obliczonych współrzędnych metodą analityczną obliczono powierzchnię działki [...]. W trakcie podziału sporządzono stosowny protokół graniczny.
Odnosząc się do kwestii powierzchni działki nr [...] (dawna [...]), organ II instancji stwierdził, że w trakcie zakładania ewidencji gruntów powierzchnie (dziennik obliczeń powierzchni – operat nr [...]) przyjęto szerokość działki 24 m i obliczono jej powierzchnię – 24,0 m x 99,0 m + 20,2 m x 99,0 m = 0,4378 ha, gdy tymczasem na szkicu pomiarowym nr [...] tego terenu brak jest takiej miary. Na szkicu tym uwidoczniono miarę 21,20 m pokazującą łączną szerokość działek nr [...]. Świadczy to o tym, że szerokość działki nr [...] musiała być mniejsza niż 21,20 m, a tym samym powierzchnia działki powinna być zmniejszona. Potwierdza to szczegółowa analiza archiwalnych materiałów geodezyjnych dotycząca działek nr [...], sporządzona i podpisana przez kierownika Pracowni Geodezyjnej wykonującej modernizację (w aktach sprawy – W. – Zastrzeżenia nr [...]). W analizie wykonawca stwierdził, że przy obliczeniu powierzchni działki ([...]) popełniono błąd przyjmując miarę 24,0 m, gdyż takiej miary brak na szkicach i działka nie mogła mieć takiej miary.
Na szkicu nr [...] wykazano, że dwie działki o nr [...] łącznie wyznacza miara 21,20 m, co oznacza zawyżenie powierzchni działki nr [...] o około 3-4 ary. Błędne obliczenie powierzchni działki [...] ([...]) w trakcie prac obliczeniowych opartych na pomiarze z 1961 r., polegające na przyjęciu do obliczeń miary 24,0 m, nie mającej pokrycia na żadnym szkicu oraz wykorzystanie miary po skosie w całości, dodatkowo zawyżyło obliczoną powierzchnię działki. Geodeta wykonujący dokumentację techniczną z rozgraniczenia nieruchomości w 1998 r. w opinii dla Sądu w [...] z [...] 1997 r. w punkcie 24 napisał, że powierzchnie pierwotnych działek nr [...] w procesie zakładania ewidencji gruntów wsi W. została obliczona metodą analityczno-graficzną. Ze szczegółowej analizy rejestru tych obliczeń z 1965 r. wynika, że czynności te zostały wykonane z dużą różnicą od wielkości faktycznych i tak: szerokość działki [...] na szkicu polowym wynosi 19,40 m, a do obliczeń przyjęto 24 m; szerokość działki [...] na szkicu wynosi 20,1 m, a do obliczeń przyjęto 23 m. Szerokość działki [...] na szkicu polowym wynosi 19,30 i 20,2 m, a do obliczeń przyjęto 24,0 i 20,2 m. W ocenie organu II instancji z powyższego wynika, że powierzchnia działki [...] ([...]) w czasie zakładania ewidencji gruntów została błędnie obliczona poprzez przyjęcie jej szerokości równej 24 m, która nie ma oparcia w żadnych dokumentach pomiarowych.
Dlatego za prawidłową powierzchnię należy uznać powierzchnię równą 0,41 ha, którą pierwszy raz obliczono podczas podziału działki w 1991 r. Wielokrotnie wyjaśniano skarżącym, że ewentualna zmiana ugody zawartej w toku sądowego postępowania rozgraniczeniowego w 1998 r. może się odbyć tylko na drodze sądowej, a nie w trakcie obecnie prowadzonego postępowania administracyjnego. Odnosząc się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawartych w wyroku z dnia 6 listopada 2013 r., organ II instancji wyjaśnił, że skarżącym umożliwiono wgląd do operatów technicznych dotyczących sprawy, a w szczególności do operatu nr [...] (z założenia ewidencji). Wyjaśniono, że operat techniczny nr [...] tom I i II z założenia ewidencji gruntów, został przenumerowany w 1996 i oznaczony numerem ewidencyjnym [...] (dwa tomy).
Skarżący składając zarzuty nie przedłożyli żadnych dokumentów wymienionych w § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.), które mogłyby stanowić podstawę do aktualizacji danych ewidencyjnych w zakresie przebiegu granic działek ewidencyjnych. Podkreślono, że poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli E. W. i T. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał skargę za nieuzasadnioną i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd podkreślił, że przedstawiona sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Sąd, a więc należało ocenić, czy organ wykonał zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 listopada 2013 r. Sąd podkreślił, że w świetle art. 24b ust. 1 pkt a,b,c,d ustawy z dnia 17 maja 1989 r. (Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520) aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów następuje m.in. na podstawie przepisów prawa, wpisów w księgach wieczystych, ostatecznych decyzji administracyjnych aktów notarialnych. Uprawnione podmioty mogą zawsze skutecznie domagać się zmiany danych ewidencyjnych, jeżeli przedstawią dowody w szczególności oparte na powyższych aktach wskazujące, że dane te są nieprawidłowe.
Ewidencja gruntów służy bowiem uwidocznieniu stanu rzeczywistego. Mając na uwadze powyższe, jak również wskazania zawarte w wyroku z 6 listopada 2013 r., Sąd stwierdził, że kwestionowana decyzja nie narusza prawa. Sąd podkreślił, że zarzuty co do przebiegu północnej granicy działek nr [...] graniczących z drogą gminną nr [...] zostały uwzględnione. Przywrócono jej przebieg sprzed modernizacji. Ujawniona też została w jednostce rejestrowej [...] obrębu W. działka nr [...] o powierzchni 0,32 i działka nr [...] o powierzchni 0,41 ha zgodnie z ewidencją sprzed modernizacji. To zaś oznacza, że skarżący nie mogą tego kwestionować bez przedstawienia dowodów, że dane te są nieprawidłowe, czego nie uczynili.
Dalej Sąd stwierdził, że organy w toku ponownego rozpoznania sprawy wyjaśniły też sprawę dwóch ewidencji i ich numerów. Operat techniczny nr [...] tom I i II z założenia ewidencji gruntów został - jak to określił organ - "przenumerowany" w 1996 r. i oznaczony numerami ewidencyjnymi [...]. Wyjaśniono również kwestię różnicy w powierzchni działki [...], którą obecnie określono na 0,41 ha, a w czasie zakładania ewidencji na 0,44 ha. Organy administracyjne wskazały co było przyczyną określenia jej powierzchni. Powierzchnia działki [...] ([...]) w czasie zakładania ewidencji gruntów została błędnie doliczona poprzez przyjęcie szerokości 24, która nie ma oparcia w żadnych dokumentach pomiarowych.
Natomiast granica między działkami [...] została ustalona w toku sądowego postępowania rozgraniczeniowego w 1998 r. i w ramach tego postępowania nie może być kwestionowana, jak również wyniki postępowania podziałowego działki [...]. Ponadto Sąd zauważył, że doszło do zamiany działki [...] na działkę [...], której właścicielami są skarżący. Kwestionując zatem podział kwestionują prawo swojej własności do działki [...].
W świetle powyższego Sąd I instancji nie dostrzegł wadliwości pozwalających na uwzględnienie skargi.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli E. i T. W., reprezentowani przez adwokata z urzędu, podnosząc następujące zarzuty:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 153 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ wykonał zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku z 6 listopada 2013 r. i w konsekwencji oddalenie skargi;
- 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a to w konsekwencji braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy;
- 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do organów władzy publicznej, poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nie odniesienie się do zarzutów skarżących, nie wyjaśnienie kwestii związanej z inną treścią dokumentów, które znajdują się w aktach a dokumentami, które udostępniono skarżącym;
- 4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieodpowiadający normom wynikającym z powołanego przepisu, w szczególności poprzez niewyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej wydanego wyroku, jak również nie wyjaśnienie dlaczego w aktach znajdują się inne dokumenty niż te które organ udostępnił skarżącym, kto dokonał zmiany ich treści. kiedy i na jakiej podstawie.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz przyznanie pełnomocnikowi skarżących kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, c następuje:
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, zachodzącą w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Żaden z nich w rozpoznawanej sprawie nie występuje, jak też nie zachodzą inne przesłanki brane pod rozwagę z urzędu. Oznacza to, że wywodzone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 153 k.p.a. należało uznać za oczywiście bezzasadny. Zauważyć trzeba, że przepis art. 153 k.p.a. został uchylony przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1692) z dniem 1 września 2004 r. i dotyczył odszkodowania dla strony, która poniosła szkodę na skutek wydania decyzji z naruszeniem art. 145 § 1 k.p.a. albo uchylenia takiej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Przepis ten nie miał w tej sprawie zastosowania, jako że nie stanowił podstawy kwestionowanego wyroku. Nie był też podstawą zaskarżonej decyzji. Powiązanie więc naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z art. 153 k.p.a. należało uznać za nieusprawiedliwione. Można jedynie domyślać się, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło w istocie o przywołanie przepisu art. 153 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny - jako upoważniony do badania naruszenia jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą - nie był jednak władny wadliwości tej naprawić.
Przechodząc do omówienia kolejnych zarzutów wypada przede wszystkim podkreślić, że argumenty skargi kasacyjnej nie odnoszą się wprost do problemu, jaki wystąpił na tym etapie postępowania, którym jest ocena instancyjna prawidłowości wyroku uznającego legalność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...]. Nakierowane są bowiem w dużej mierze na ponowne wyprowadzenie proceduralnej wadliwości prowadzonego postępowania przed organami nie uwypuklając możliwości istotnego wpływu naruszenia na wynik sprawy, do czego obliguje art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Dokonując w tych warunkach oceny zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. należy zaznaczyć, że uwagi skarżących w tym zakresie koncentrują się na braku wyjaśnienia przez organ istotnych okoliczności, a w szczególności rozbieżności w zakresie przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...] a [...]. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tak wyprowadzanej wadliwości w kontrolowanym postępowaniu. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że będąc związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 6 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 769/13, organ odwoławczy zbadał i wszechstronnie wyjaśnił przyczynę rozbieżności przebiegu granic nieruchomości, co znalazło swój wyraz w motywach decyzji będącej przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym. Uwagi skarżących co do prawidłowości operatu przyjętego dla dokonania powyższych ustaleń, bez przedstawienia przeciwdowodu, nie mogły stać się podstawą do wyprowadzenia wniosku o uzasadnionej wadliwości prowadzonego postępowania wynikającej z naruszenia zasady prawdy obiektywnej oraz braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Kwestionowanie zaś ugody zawartej między stronami w postępowaniu rozgraniczeniowym nie mogło stać się podstawą do wyprowadzenia odmiennego od przyjętego przebiegu granic nieruchomości.
Odmawiając następnie słuszności zarzutowi naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. stwierdzić należy, że żaden z argumentów przedstawionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zdołał podważyć dokonanej przez Sąd I instancji oceny pod kątem naruszenia zasady praworządności oraz zasady pogłębiania przez organ zaufania do władzy publicznej. W tym kontekście zastrzeżenia skarżących skupiają się na braku dokonania oceny wszystkich dokumentów, które mogły mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie danych przyjętych do obliczeń powierzchni działek oraz przyjętych ich granic. Podzielając konkluzję Sądu I instancji co do braku tak uzasadnianych wadliwości w postępowaniu prowadzonym przez organ stwierdzić należy, że rezultat przyjętych dla obliczeń miar powierzchni i wytyczonych granic oparty był nie tylko o analizę przywołanego w skardze kasacyjnej szkicu nr [...].
W aktach sprawy znajduje się powołana w uzasadnieniu decyzji urzędowa analiza archiwalnych dokumentów geodezyjnych, jak również opinia geodety sporządzona na podstawie dołączonej dokumentacji m.in. w ramach prowadzonego w 1998 r. postępowania rozgraniczeniowego oraz dokumenty i operaty opisowo-kartograficzne wyłożone do publicznego wglądu w siedzibie Urzędu Gminy. W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania za uzasadnione wyprowadzane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a.
Uznając za nieusprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać trzeba, że przepis ten określa zasadnicze elementy składowe uzasadnienia wyroku. Powinno ono mianowicie zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. A zatem uzasadnienie wyroku powinno być sporządzone w taki sposób, by wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji przedstawił w sposób właściwy stan faktyczny oraz prawny sprawy. Odzwierciedlono w nim także dokonaną sądowoadministracyjną kontrolę legalności zaskarżonej decyzji. Okoliczności przywołane w skardze kasacyjnej związane z wyprowadzaną przez skarżących zamianą, czy też przerobieniem dokumentów udostępnionych przez organ wykraczały poza zakres tego postępowania i nie mogły stać się punktem odniesienia przez Sąd I instancji.
W świetle powyższego podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie sposób było uznać za uzasadniony.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku dotyczącego przyznania wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżących, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Należne natomiast od Skarbu Państwa wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258 - 261 p.p.s.a.