Postanowienie NSA z 26 października 2018 r., I OSK 233/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 26 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku B.W. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2018 r., sygn. akt: I OSK 233/18 oddalającego skargę kasacyjną Szefa Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt: II SAB/Wa 175/17

Skład

Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia NSA Jolanta Rudnicka przewodniczący
Sędzia NSA Marek Stojanowski przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi B.W. na bezczynność Szefa Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 lutego 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić wniosek o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2018 r., sygn. akt: I OSK 233/18.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 lipca 2018 r., sygn. akt: I OSK 233/18 oddalił skargę kasacyjną Szefa Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt: II SAB/Wa 175/17 w sprawie ze skargi B.W. na bezczynność Szefa Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 lutego 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Pismem z dnia 10 września 2018 r. B.W. złożył wniosek o wykładnię wyroku w zakresie następującego fragmentu: "wyrażona w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji ocena prawna, zgodnie z którą udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej podlegają personalia autorów ekspertyz i opinii objętych wnioskiem, jako przedwczesna i wyrażona poza granicami rozpoznawanej sprawy, nie ma charakteru wiążącego" poprzez wskazanie, o którą ocenę prawną Sądu I instancji chodzi, a zatem która ocena prawna Sądu i instancji nie ma charakteru wiążącego, wyrażając swoją obawę, że organ poszukiwać będzie argumentu do niezrealizowania złożonego przez niego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej p.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Wskazać należy, że konieczność wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wtedy, gdy treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku. Dodać należy, że wykładnia może odnosić się do rozstrzygnięcia, jak i do uzasadnienia wyroku.

Uwzględnienie wniosku o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawartego w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu. Wątpliwości co do uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia.

Za takie wątpliwości nie mogą być uznane odpowiedzi na pytania skierowane do sądu w związku z koniecznością merytorycznego załatwienia sprawy (zob. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2012 r., I OZ 78/12; postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r., I GSK 111/12 - obydwa dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie NSA z dnia 5 marca 2014 r., II GSK 1310/12, LEX nr 1450632; postanowienie NSA z dnia 19 marca 2014 r., II OW 67/13, LEX nr 1447283). Instytucja wyjaśniania wątpliwości co do treści wyroku nie służy zwłaszcza udzielaniu odpowiedzi na pytania dotyczące konsekwencji procesowych wyroków (zob. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r., I GSK 111/12, LEX nr 1243869).

Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 698/08, z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II GZ 1/10 oraz z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09; dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie (por. T. Woś komentarz do art. 158 (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, str. 576).

Z powyższego wynika, że wniosek o wykładnię ma prowadzić do rozstrzygnięcia istotnych wątpliwości co do treści orzeczenia, a nie do udzielania stronie wyjaśnień w zakresie kwestionowanych fragmentów uzasadnienia.

Wykładni wymaga wyrok, którego treść powoduje niejasności interpretacyjne wskutek nieprecyzyjnego jego sformułowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zachodzą najmniejsze wątpliwości interpretacyjne wyroku wydanego tej sprawie. Zarówno sentencja, jak i jego uzasadnienie są jasne, w sposób oczywisty przedstawiają stanowisko Sądu oraz przyjęty tok rozumowania prowadzący do rozstrzygnięcia.

Wnioskodawca domagał się wskazania, która ocena prawna zawarta w Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie ma charakteru wiążącego, w swoim zapytaniu jednocześnie wskazując cytat z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśniający, że chodzi o ocenę prawną, zgodnie z którą udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej podlegają personalia autorów ekspertyz i opinii objętych wnioskiem. W istocie zatem wnioskodawca we wniosku sam rozproszył swoje wątpliwości, znajdując w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego odpowiedź na nurtującą go kwestię.

Brak zatem podstaw do przyjęcia, że na tle uzasadnienia wyroku mogą istnieć obiektywne wątpliwości co do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie, która ocena prawna Sądu I instancji nie ma charakteru wiążącego, skoro wynika to wprost z cytowanego we wniosku o wykładnię fragmentu uzasadnienia, w którym to Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że stanowisko Sądu I instancji o możliwości udostępnienia personaliów autorów ekspertyz i opinii objętych wnioskiem było przedwczesne, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu wyroku, a więc wyraźnie określił, że poza granicami tej sprawy pozostawała kwestia zakresu udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

Z tych powodów na podstawie art. 158 w związku z art. 193 p.p.s.a. należało oddalić wniosek o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2018 r., sygn. akt: I OSK 233/18.