Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1532/13, oddalił skargę T. L. na decyzję Dowódcy Wojsk Specjalnych w Krakowie z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie przyznania należności z tytułu przeniesienia służbowego.
Sąd I instancji przedstawił następujący stan sprawy:
Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...], decyzją z dnia 19 września 2013 r., odmówił przyznania T. L. zasiłku osiedleniowego w wysokości 250% najniższego uposażenia obowiązującego w dniu przesiedlenia się żołnierza, ryczałtu na pokrycie kosztów przejazdu żołnierza i członków jego rodziny z miejsca stałego zamieszkania do nowego miejsca pełnienia służby, diety za czas przejazdu i za pierwszą dobę pobytu w nowym miejscu pełnienia służby dla żołnierza i członków jego rodziny oraz zwrotu kosztów przewozu urządzenia domowego.
Dowódca Wojsk Specjalnych w Krakowie, po rozpatrzeniu odwołania T. L., decyzją z dnia [...] października 2013 r., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi T. L., uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Podniesiono, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma ocena, czy miejscowość, w której mieszka żołnierz nie jest miejscowością pobliską w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2016 r. poz. 207, dalej: ustawa o zakwaterowaniu). Żołnierzowi przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby, jeżeli miejscowość, w której zamieszkuje nie jest miejscowością pobliską, czyli taką, z której dojazd do miejsca pełnienia służby środkami lądowego transportu publicznego powinien przekroczyć łącznie czas dwóch godzin (w obie strony). Z rozkładów jazdy uwzględnionych przez organ wnika, że czasy przejazdu pomiędzy Jednostką Wojskową nr [...] w Krakowie a Sułkowicami − miejscem zamieszkania T. L. wynoszą poniżej jednej godziny (najczęściej około 50 minut).
Stwierdzono, że ponieważ ustalony czas przejazdu w obie strony nie przekracza dwóch godzin, organ zasadnie przyjął, iż w momencie przeniesienia służbowego żołnierz był zameldowany wraz z rodziną w miejscowości pobliskiej i nie spełniał przesłanek do przyznania należności z tytułu przeniesienia służbowego. Zauważono, że nie jest trafne odwołanie się do przepisów ustawy o zakwaterowaniu, zgodnie z którymi to organy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej określają wykaz miejscowości pobliskich, który ma charakter wiążący, a na tej zaś liście w stosunku do Krakowa nie figurują Sułkowice. Podniesiono, że przedmiotowy wykaz obejmuje miejscowości pobliskie, w których WAM, zgodnie z przepisami zawartymi w Rozdziale 3 ustawy o zakwaterowaniu, administruje kwaterami wojskowymi.
Skargę kasacyjną wniósł T. L., żądając uchylenia wyroku WSA w Krakowie i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania lub uchylenia wyroku oraz wydanych w sprawie decyzji administracyjnych oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucono naruszenie:
- • art. 68 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1414, ze zm., dalej: u.s.w.) w zw. z art. 1a pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu, ponieważ błędnie przyjęto, że żołnierz zawodowy musi wybrać przystanek komunikacji publicznej najbliższy miejscu pełnienia służby wojskowej, tak aby jego miejscowość zamieszkania nie została uznana za miejscowość pobliską;
- • art. 68 ust. 2 u.s.w. w zw. z art. 1a pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu "polegającą na przyjęciu, iż w sytuacji skarżący nie korzystał z pojazdów komunikacji miejskiej, lecz np. PKP, to wówczas także miejscowość Kraków, zostałaby uznana za miejscowość pobliską, pomimo, iż podróż do miejsca pełnienia służby wynosiłaby ponad 2 godziny";
- • art. 1a ust. 4 pkt 3a, ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami komunikacji publicznej (Dz.U. z 2012 r. poz. 1138, ze zm.), gdyż niewłaściwie uznano, że przepisy tej ustawy mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie, pomimo iż odnoszą się one jedynie do uprawnień do ulg w cenach biletów środków komunikacji publicznej, nie definiują zaś środków komunikacji publicznej jako takich. Nie regulują też kwestii ulgowych przejazdów autobusami miejskimi, ponieważ regulowane jest to uchwałami organów jednostek samorządu terytorialnego.
W odpowiedzi na skargę Dowódca Centrum Operacji Specjalnych – Dowództwo Komponentu Wojsk Specjalnych wniósł o jej oddalenie podnosząc, że zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem.
Pismem z dnia 9 czerwca 2014 r. T. L. przesłał do sądu pismo Departamentu Prawnego MON, które − jego zdaniem − potwierdza stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zaważył co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej: P.p.s.a.) NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Wskazać zatem należy konkretne przepisy prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd i uzasadnić swoje twierdzenia. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi jaka powinna być prawidłowa wykładnia zastosowanego przepis prawa, bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu – dlaczego powinien być zastosowany.
Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyroki NSA: z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 665/07, z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1894/11, z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 1795/11, z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11). Systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 P.p.s.a. prowadzi do wniosku, że NSA nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Przytoczenie podstaw kasacyjnych nakłada na NSA, stosownie do art. 174 pkt 1-2, art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09) i aby NSA mógł uczynić zadość temu obowiązkowi, wnoszący skargę kasacyjną musi poprawnie określić, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. wyroki NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1289/08, z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II FSK 764/09, z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11, z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 717/12).
Podkreślić należy, że w skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 68 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1414, ze zm., dalej: u.s.w.). Przepis ten w ogóle nie miał zastosowania w sprawie (nawet posiłkowo), ponieważ dotyczy zwrotu kosztów codziennego dojazdu z miejsca zamieszkania do miejscowości pełnienia służby, a T. L. wnioskiem z dnia 13 września 2013 r. wystąpił o wypłatę należności z tytułu przeniesienia i przesiedlenia. Świadczenia te są określone w art. 86, art. 104 u.s.w. oraz § 3 ust. 1-3, § 4 ust. 1 pkt 1, ust. 2, § 5-7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych za przeniesienia, przesiedlenia i podróże służbowe (Dz.U. z 2009 r. nr 221, poz. 1744 ze zm.).
Sąd I instancji nie mógł zatem naruszyć art. 68 ust. 2 u.s.w., ponieważ w ogóle go nie zastosował. Również nie został w ogóle zastosowany art. 1a ust. 4 pkt 3a, ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami komunikacji publicznej (Dz.U. z 2012 r. poz. 1138, ze zm.). Przedmiotem postępowania nie było bowiem ustalenie prawa T. L. do ulgi za przejazd środkami komunikacji publicznej, ale świadczenia związane z przeniesieniem żołnierza do innej miejscowości.
Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a.