Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 779/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L.M. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 8 lutego 2019 r. nr DLI-VII.4615.85.2019.PNW w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2019 r. wniosła L.M., zaskarżając wyrok w całości.
Sądowi I instancji zarzucono wydanie wyroku z naruszeniem:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., w sytuacji, gdy z akt sprawy wynika, że doszło do naruszenia przepisów prawa w sposób jednoznacznie wpływający na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że wadliwe sporządzenie operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości, potwierdzone następnie opinią [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych w [...], w której to opinii zespół orzekający stwierdziła, iż operat szacunkowy sporządzony dnia 19 lutego 2013 r., zawiera błędy merytoryczne mające zasadniczy wpływ na określenie w operacie szacunkowym wartości nieruchomości - nie było nową okolicznością faktyczną w sprawie, w rozumieniu 145 § 1 pkt 5 k.p.a, uzasadniającą wznowienie postępowania.
Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi tj. uchylenie skarżonej decyzji w całości. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zasadności zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej. Jedyny zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. W przepisie tym ustawodawca wskazał, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W rozpoznawanej sprawie o ustalenie odszkodowania, po zakończeniu postępowania administracyjnego ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju decyzją z 17 grudnia 2014 r., oraz po prawomocnym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, wnioskująca L.M. przedłożyła opinię [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych w [...] z [...] grudnia 2016 r. stwierdzającą, że operat szacunkowy sporządzony w dniu [...] lutego 2013 r. przez rzeczoznawcę majątkowego Z.K. został wykonany niezgodnie z przepisami prawa i obarczony jest istotnymi uchybieniami, mającymi wpływ na poziom określonej wartości nieruchomości oraz decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 29 września 2016 r. w zakresie orzeczenia kary dyscyplinarnej w stosunku do rzeczoznawcy majątkowego Z.K., na którą też powołała się we wniosku o wznowienie postępowania.
Autor skargi kasacyjnej dowodzi w związku z tym, że wyszły na jaw nowe istotne okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji przez Wojewodę Świętokrzyskiego, nieznane organowi w dniu jej wydania.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, ze sposób procedowania w sprawie wyceny nieruchomości określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.tj.2018, poz. 2204 ze zm.) oraz przepisy wykonawcze dotyczące sposobu wyceny nieruchomości. Zgodnie z art. 156 ust.1 wskazanej ustawy rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego. Natomiast art.157 ust.1 tej ustawy przewiduje, że oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych. Jeśli zatem w toku postępowania administracyjnego o ustalenia odszkodowania strona ma zastrzeżenia do operatu szacunkowego, to może albo sama zwrócić się do organizacji zawodowej rzeczoznawców o dokonanie oceny sporządzonego w sprawie operatu, albo zgłosić swoje zastrzeżenia organowi prowadzącemu postępowanie i wnioskować dokonanie oceny sporządzonego operatu. Zasadą jest zatem, że w toku postępowania administracyjnego o ustalenie odszkodowania można negując sporządzony operat zwrócić się do organizacji zawodowej rzeczoznawców o przeprowadzenie jego oceny. O dokonanie oceny sporządzonego przez Z.K. operatu szacunkowego skarżąca wystąpiła już po zakończeniu postępowania administracyjnego ostateczną decyzją ustalającą odszkodowanie.
Nie budzi wątpliwości, że opinia rzeczoznawców majątkowych jest nowym dowodem w sprawie. Jednakże przepis art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga, aby nowy dowód w sprawie był nieznany organowi, ale istniał w dacie wydania decyzji. Oznacza to, że opinia rzeczoznawców nie spełnia przesłanki wymienionej w tym przepisie. Zgodnie z art.145 §1 pkt 5 k.p.a. wznawia się postępowanie, gdy wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W niniejszej sprawie tą nową okolicznością jest w istocie dokonana w opinii rzeczoznawców majątkowych ocena sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego, a zatem ocena dowodu stanowiącego podstawę wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania. Błędna ocena dowodu, który istniał i był znany organowi nie może stanowić uzasadnienia wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dowody na istnienie okoliczności, o których mowa w tym przepisie, nie mogą znajdować się w aktach sprawy administracyjnej zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji, aby możliwe było na podstawie tych okoliczności wznowienie postępowania. Regułą w postępowaniu administracyjnym jest prowadzenie postępowania dowodowego przed wydaniem decyzji, a nie wydanie decyzji ostatecznej i dopiero w postępowaniu wznowieniowym prowadzenie postępowania dowodowego. Sama zmiana oceny dowodów nie może stanowić podstawy do podważenia trwałości decyzji w trybie wznowienia postępowania. Chodzi zatem o nowe okoliczności faktyczne, nie zaś o ponowną ocenę, lecz inaczej dokonaną.
Z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wynika zatem, że samoistną podstawę wznowienia stanowi ujawnienie nowych okoliczności faktycznych; nie może to dotyczyć sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. W piśmiennictwie podkreśla się, że za "nową okoliczność" nie może być uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności i dowodów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego (por. Komentarz do art. 145 §1 k.p.a. pod red. M. Wierzbowski, 2019 Legalis i przywołane w nim orzecznictwo sądowoadministracyjne).
Podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art.145 §1 pkt 5 k.p.a. nie mógł być uwzględniony.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.