Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 września 2011 r. sygn. VII SA/Wa 645/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zwany dalej WSA, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.a N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: SKO lub Kolegium), z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [,,,], w przedmiocie skierowania na badania lekarskie – skargę oddalił.
W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: Prezydent m.st. Warszawy (dalej: Prezydent), decyzją z dnia [...] marca 2010 r. odmówił skierowania J.a N. na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kat. B. W dniu [...] stycznia 2010 r. zostało wszczęte, na podstawie wniosku Prokuratury Rejonowej Warszawa [...], postępowanie administracyjne w sprawie skierowania skarżącego na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. W trakcie tego postępowania ustalono, że w aktach kierowcy znajduje się orzeczenie lekarskie wydane dnia [...]marca 2001 r., stwierdzające brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami kat. B, ważne bezterminowo. W toku postępowania wyjaśniającego skarżący dostarczył: orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami ważne na okres 5 lat, orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, ważne również na okres 5 lat.
Skarżący choruje na cukrzycę i od wielu lat jest pod opieką Poradni Diabetologicznej. Do akt sprawy dołączono również orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. lekarza uprawnionego do badań kierowców, w którym stwierdzono brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami, ale wyznaczono termin ponownego badania na dzień [...] lutego 2015 r. oraz określono, iż pojazd należy prowadzić w okularach. Strona nie była karana za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości i nie ma na swoim koncie żadnych wykroczeń dotyczących naruszeń przepisów ruchu drogowego.
W odwołaniu Prokurator Prokuratury Rejonowej W. P. P. podniósł m.in., że z opinii sądowo - psychiatrycznej wydanej w dniu [...] listopada 2009 r. do sprawy sygn. [...] wynika, iż skarżący choruje na cukrzycę, w wyniku której zdarzają się chwilowe zaburzenia świadomości; nadto rozpoznano u strony zespół psychoorganiczny padaczki. Według Prokuratora organ pierwszej instancji dopuścił się również obrazy przepisów postępowania w postaci art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu do dowodów i faktów, na których organ administracyjny się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, szczególnie w zakresie ww. opinii.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Kolegium, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o skierowaniu J.a N. na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kat. B., gdyż organ I instancji rozstrzygnął kwestię, która nie pozostawała w jego gestii: orzekł, że nie istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami w stosunku do J.a N., do czego nie był uprawniony z uwagi na brak wiedzy w tym zakresie. W aktach sprawy brak jest opinii sądowo - psychiatrycznej wydanej w dniu [...] listopada 2009 r. do sprawy sygn. [...] z której wynika, iż skarżący choruje na cukrzycę, w wyniku której zdarzają się chwilowe zaburzenia świadomości oraz rozpoznano u niego zespół psychoorganiczny padaczki. Organ odwoławczy uznał, że należy dać wiarę oświadczeniu Prokuratora, iż opinia taka istnieje.
Do Kolegium wpłynęło również pismo z Sądu Rejonowego dla W. P.- P. [...] Wydział Karny potwierdzające istnienie dokumentacji wraz z odpisem aktu oskarżenia z dnia [...] czerwca 2010 r. z którego wynika, że "biegli nie rozpoznali u J. N. objawów choroby psychicznej, jednakże stwierdzili organiczne zaburzenie osobowości, który to stan ograniczał w chwili czynu w stopniu znacznym możliwość jego rozpoznania i pokierowania swoim postępowaniem". Ponieważ biegły lekarz psychiatra stwierdził istnienie u kierującego schorzeń, które mogą mieć wpływ na jego uczestniczenie w ruchu drogowym organ uznał, że istnieją poważne zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Organ odwoławczy wskazał, że posiadanie ważnego zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi nie stanowi przeszkody kontroli stanu zdrowia, gdy pojawią się uzasadnione wątpliwości.
W skardze J. N. wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości i wskazał, że w aktach sprawy brak jest opinii sądowo - psychiatrycznej, wydanej w dniu [...] listopada 2009 r., na którą powołuje się Prokuratura. Zatem organ wydając niekorzystną dla skarżącego decyzję, nie mógł zapoznać się szczegółowo z zapisem ujętym w opinii, który to z kolei ma stanowić podstawę skierowania na badania lekarskie. Według strony skarżącej protokół badania stanowiący integralną część opinii sądowo - psychiatrycznej składa się z zapisu informacji uzyskanych od badanego J.a N.. Jest to swoisty wywiad, spisanie niezbędnych danych o życiu, zdrowiu, pracy oraz rodzinie badanego, nie jest to diagnoza biegłych ani ich ocena stanu zdrowia skarżącego, lecz dane, które mogły zostać wskazane tylko i wyłącznie przez samego badanego. Sformułowania zawarte w zaskarżonej decyzji są tym bardziej niedopuszczalne, że organ ten nie mógł zapoznać się z treścią przedmiotowej opinii.
Rażącym naruszeniem jest konstatowanie przez organ, iż biegły lekarz psychiatra stwierdził istnienie u kierującego schorzeń, które mogą mieć wpływ na jego uczestniczenie w ruchu drogowym, w sytuacji, gdy w opinii nie ma takiego stwierdzenia, biegły nie diagnozował stanu zdrowia badanego w tym zakresie. Kolejnym rażącym naruszeniem ze strony SKO jest stwierdzenie, że organ I instancji rozstrzygnął kwestię, która nie pozostawała w jego gestii, tj. orzekł, że nie istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami przez J.a N.. Skarżący wskazał, że organ I Instancji nie wypowiadał się merytorycznie czy cierpi na schorzenia mogące mieć wpływ na jego uczestniczenie w ruchu drogowym czy nie, lecz jedynie badał czy w przypadku J.a N. zachodzi którakolwiek z przesłanek wymieniona w art. 122 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Organ I Instancji wypowiadał się wyłącznie w zakresie czy istnieją jakiekolwiek wątpliwości, czy też zastrzeżenia, co do stanu zdrowia skarżącego.
Na rozprawie w dniu 28 września 2011 r. WSA, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), z urzędu przeprowadził dowód uzupełniający z opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia [...] listopada 2009 r. dotyczącej J.a N., ze sprawy [...].
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę J.a N. Z treści § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15; zwane dalej: rozporządzeniem) wynika, że starosta może skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Organ, aby mógł skierować konkretną osobę na badanie lekarskie, musi wykazać przesłankę materialnoprawną w postaci "nasuwających się zastrzeżeń, co do stanu zdrowia" tej osoby a po drugie, zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem muszą być potwierdzone w wyniku przeprowadzonego postępowania na skutek wiarygodnej informacji. Podstawę wydania decyzji o skierowaniu na badania mogą stanowić tylko te przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem.
Zdaniem Sądu opinia sądowo-psychiatryczna jest bezspornie taką potwierdzoną informacją. Z opinii z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie [...], z której Sąd na rozprawie w dniu [...] września 2011 r. przeprowadził dowód z urzędu wynika jednoznacznie, że skarżący J. N. choruje na cukrzycę, ma założoną pompę insulinową, zdarzają mu się stany nagłego niedocukrzenia, co powoduje chwilowe zaburzenia świadomości. U skarżącego rozpoznano zespół psychoorganiczny padaczki. Opisane schorzenia stanowią informację o "ustawowych" zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego, o których mowa w art. 122 ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym i które uprawniały organ do orzeczenia o skierowaniu na badania lekarskie w celu sprawdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Dlatego zasadnie SKO podniosło, że skoro biegły lekarz psychiatra stwierdził istnienie u kierującego J.a N. schorzeń, które mogą mieć wpływ na jego uczestniczenie w ruchu drogowym, to należało uznać, że istnieją poważne zastrzeżenia, o których mowa w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.
W konsekwencji należało skierować skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kategorii "B". Fakt posiadania aktualnych badań lekarskich przez skarżącego J.a N. nie ma w takiej sytuacji znaczenia. Ponadto, zaświadczenia przedstawione przez skarżącego nie zostały wystawione przez uprawnioną do tego jednostkę. Przedstawione przez skarżącego zaświadczenia lekarskie określają cel, w jakim zostały przeprowadzone. Badania nie zostały przeprowadzone w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w stosunku do osoby, co do której stanu zdrowia istnieją zastrzeżenia. Orzeczenia psychologiczne z dnia [...] lutego 2010 r. oraz [...] lutego 2010 r. zostały przeprowadzone na podstawie art. 39k i 39m ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, które to badania są związane z wykonywaniem pracy kierowców wykonujących przewozy drogowe.
Natomiast orzeczenie lekarskie z dnia [...] lutego 2010 r. zostało wykonane na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy, który to przepis stwierdza obowiązek poddania się badaniu lekarskiemu przez osobę ubiegającą się o wydanie prawa jazdy. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez Kolegium art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dokumencie, którego nie ma w aktach sprawy WSA stwierdził, że oczywiste jest to, że SKO przyjęło to co jest napisane w opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia [...] listopada 2009 r. ze sprawy [...], albowiem Prokurator jest zawodem zaufania publicznego, a organ uznał tylko, że taka opinia istnieje i nasuwa wątpliwość co do stanu zdrowia skarżącego.
W skardze kasacyjnej J. N., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając:
- 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienie do kierowania pojazdami i w konsekwencji uznanie, że opinia sądowo - psychiatryczna z dnia [...] listopada 2009 r., ze sprawy [...] sporządzona w sprawie karnej może stanowić podstawę do skierowania na badania lekarskie,
- 2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organ w toku postępowania przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 2 ust. 5 rozporządzenia wymienionego w pkt 1.
Wskazując te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, przy zasądzeniu kosztów postępowania, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu naprowadzono, że zaprezentowana przez WSA wykładnia art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, nie uwzględnia treści § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, który doprecyzowuje okoliczności, w jakich starosta może wydać skierowanie na badanie. Powinna to być, zdaniem skarżącego, informacja o zastrzeżeniach w stanie zdrowia określonej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów tej osoby. W opinii sądowo - psychiatrycznej brak jest stwierdzenia, że stan zdrowia psychicznego skarżącego jest na tyle zły, że uniemożliwia mu normalne funkcjonowanie a tym bardziej kierowanie pojazdami. Treść opinii wskazuje, że protokół badania stanowiący integralną część opinii sądowo - psychiatrycznej składa się z zapisu informacji uzyskanych od badanego J.a N. Jest to swoisty wywiad, spisanie niezbędnych danych o życiu, zdrowiu, pracy, rodzinie badanego.
Biegli dopiero na tej podstawie wysuwają wnioski, ujęte na stronie 6 i 7 opinii. Zatem stwierdzenie o chwilowych zaburzeniach świadomości i zespole psychoorganicznym padaczki występujących u J.a N. nie pochodzi od biegłych, nie jest to diagnoza biegłych ani ocena stanu zdrowia skarżącego, lecz dane, które mogły zostać wskazane tylko i wyłącznie przez samego badanego. Wynika to nawet wprost z zapisu... "twierdzi, że choruje także na padaczkę.../." Nie można zatem w ogóle mówić o tym, że biegli rozpoznali, zdiagnozowali czy też w inny sposób określili schorzenia badanego. Intencją biegłych nie było określanie stanu zdrowia badanego w ogóle, a w szczególności w zakresie jego schorzeń, które mogą mieć wpływ na uczestniczenie w ruchu drogowym. Opisane schorzenia nie są wynikiem jakiegokolwiek badania, potwierdzonego i zweryfikowanego przez specjalistów, lecz jedynie zapisem informacji podanej przez podejrzanego J.a N. Biegli diagnozowali jedynie stan zdrowia psychicznego J.a N. celem określenia jego poczytalności.
Wbrew jednak ocenie Sądu opinia, o której mowa nie jest wiarygodną informacją w zakresie dolegliwości badanego, nieustalonych przez biegłych. Opisane w niej schorzenia nie są wynikiem oceny biegłych, nie wynikają też z jakiejkolwiek dokumentacji medycznej, a stanowią jedynie zapis informacji podanych przez samego badanego. Stanowią one część składową opinii, lecz nie można ich utożsamiać z wnioskami opinii, końcową jej konkluzją, która pochodzi już tylko i wyłącznie od biegłych. Oczywistym jest, że zaprezentowana przez WSA wykładnia art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest błędna, gdyż nieuwzględnienia § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i przyjmuje, że zastrzeżenia, co do stanu zdrowia skarżącego są wystarczają przesłanką do skierowania go na badania, podczas, gdy powinny to być zastrzeżenia co do stanu zdrowia mogące powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów tej osoby, co w przypadku skarżącego nie zostało stwierdzone.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw.
Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych, jednakże zasadniczy zarzut opiera się na naruszeniu przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, WSA interpretując przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, nie uwzględnił treści § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2 poz. 15, zwane dalej rozporządzeniem Ministra Zdrowia).
Zarzut ten jest nieusprawiedliwiony, a dokonana wykładnia art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, wbrew skardze kasacyjnej, uwzględnia § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia, aczkolwiek WSA błędnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jednostkę redakcyjną w postaci § 2 ust.
2. Z treści wywodów Sądu pierwszej instancji wynika jednak bezsprzecznie, że interpretacji poddano właściwy przepis prawa materialnego, tj. § 2 ust 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia. Dokonując wykładni powyższych przepisów WSA trafnie przyjął, że aby organ mógł kierować osobę na badanie lekarskie, to po pierwsze, musiała istnieć przesłanka materialnoprawna w postaci nasuwających się zastrzeżeń co do stanu zdrowia tej osoby, a po drugie, zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem musiały być potwierdzone w wyniku przeprowadzonego postępowania na skutek wiarygodnej informacji. Zatem dokonana przez Sąd wykładnia w pełni odpowiada treści powołanych regulacji materialnoprawnych.
Skarga kasacyjna zarzuca również naruszenie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co w okolicznościach sprawy miało polegać na nieuprawnionym uwzględnieniu zwłaszcza opinii sądowo – psychiatrycznej, która nie pozwalała na subsumcję powyższych przepisów a w rezultacie na wydanie decyzji nakazującej skierowanie na badania lekarskie. Jest tak dlatego, że ujęte w części opinii sądowo – psychiatrycznej informacje stwierdzające chwilowe zaburzenia świadomości i zespół psychoorganiczny padaczki nie pochodzą od biegłych, a stanowią zapis informacji uzyskanych od skarżącego i przez to nie mogą stanowić źródła wiarygodnych informacji o złym stanie zdrowia.
Także i z tym zarzutem nie można się zgodzić. Otóż treść § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia wskazuje okoliczności uzasadniające wydanie przez właściwego starostę decyzji nakazującej osobie posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami poddanie się badaniom lekarskim. Celem tych badań ma być zweryfikowanie opartych na wiarygodnych informacjach podejrzeń o złym stanie zdrowia osoby a w dalszej kolejności ustalenie, czy stan ten uzasadnia pozbawienie uprawnień do kierowania. Na etapie wydawania decyzji z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, organ nie przesądza o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdem, na co zwrócił uwagę WSA w zaskarżonym wyroku. Przepis § 2 ust. 5 określa warunki, w których organ może skierować na badania. Na marginesie należy dodać, że konstrukcja rozstrzygnięcia wydawanego na podstawie tego przepisu wykorzystuje model uznania administracyjnego.
W świetle hipotezy § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia, aby starosta mógł wydać decyzję nakazującą określonej osobie poddanie się badaniu lekarskiemu, powinien wykazać, że powziął wiarygodną informacje o takim stanie zdrowia osoby, który może wpływać na zdolność do kierowania pojazdem. W rozpoznawanej sprawie źródłem wiedzy organu o tych okolicznościach jest sam skarżący, który w trakcie sporządzania opinii wskazał jednoznacznie na dotykające go przypadłości zdrowotne. WSA przeprowadził dowód z opinii sądowo – psychiatrycznej, w świetle której biegli na podstawie wywiadu od J.a N. stwierdzili, że wymieniony choruje na cukrzycę, ma założoną pompę insulinową i że zdarzają się mu stany nagłego niedocukrzenia, co powoduje chwilowe zaburzenia świadomości. Rozpoznano również u skarżącego zespół psychoorganiczny padaczki. Niewątpliwie opisane przypadłości zdrowotne należy kwalifikować do tych, które mogą potencjalnie wpływać na wymaganą od kierującego pojazdem zdolność panowania nad swoim zachowaniem w trakcie uczestniczenia w ruchu drogowym.
W tym miejscu należy zauważyć, że przepis § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia nie wymaga, aby informacje o stanie zdrowia osoby w postaci wniosków i zawiadomienia pochodziły od określonych organów i instytucji publicznych. Przepis ten możliwość skierowania na badania lekarskie sprowadza do uzyskania wiarygodnej informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów, niezależnie od źródła takiej informacji. Można w tym miejscu postawić retoryczne pytanie: czy informacja o stanie zdrowia pochodząca od samej strony, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, źródłem takim być nie może i nie jest informacją wiarygodną?
Reasumując, zdolność administracyjna organu do wydania decyzji, o której mowa w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym aktualizuje się także wówczas, gdy źródłem informacji o dającym podstawy do wysuwania zastrzeżeń wobec stanie zdrowia jest adresat decyzji. Prowadzi to do wniosku, że WSA dokonał właściwego przyporządkowania stanu faktycznego sprawy do hipotezy norm prawa materialnego wyrażonych w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia.
W realiach sprawy nie może odnieść zamierzonego skutku również zarzut naruszenia przepisów postępowania. WSA w sposób pełny ustalił stan faktyczny sprawy a ewentualne wątpliwości w zakresie poczynionych przez Kolegium ustaleń wyeliminował dopuszczając z urzędu dowód z dokumentu /opinii sądowo – psychiatrycznej/. Na tej podstawie zrelacjonował stan faktyczny, przedstawił zarzuty skargi i stanowisko organu oraz wskazał i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Dlatego niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.