Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 216/14 oddalił skargę A. S. na czynność Starosty Bydgoskiego w przedmiocie wpisu do ewidencji gruntów i budynków.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
Pismem z dnia 10 lutego 2012 r. A. S. wniósł skargę na czynność Starosty Bydgoskiego w przedmiocie wpisu do ewidencji gruntów i budynków, dotyczącą działki nr [...] w T., dokonaną przez Starostę Bydgoskiego w roku 2000. Skarżący, jako dzierżawca nieruchomości od dnia 7 grudnia 2011 r., domagał się stwierdzenia bezskuteczności czynności wcześniejszej zmiany danych w ewidencji dla ww. działki stanowiącej własność jego żony M. B. Postanowieniem z dnia 9 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 266/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę.
Na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania M. B., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2719/12 uchylił powyższe postanowienie.
W uzasadnieniu NSA podkreślił, że Sąd powinien dokonać ustaleń, czy skarżący jako dzierżawca posiada interes prawny do żądania przeprowadzenia sądowej kontroli czynności wpisu danych w ewidencji gruntów, bowiem tylko podmiot posiadający interes prawny może być adresatem normy, o której mowa w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zarządzeniem z dnia 4 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wezwał skarżącego do wykazania, że posiada własny interes prawny we wniesieniu skargi, w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że skarżący nie posiada interesu prawnego we wniesieniu skargi. W szczególności wezwano do wykazania, że skarżący jest dzierżawcą nieruchomości, o którym mowa w § 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków i czy został złożony stosowny wniosek celem ujawnienia dzierżawy w ewidencji.
W piśmie z dnia 22 stycznia 2013 r. skarżący powołał się na wskazywane we wcześniejszych pismach, jako pełnomocnika M. B., przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne kreujące jego interes prawny tj. art. 14, art. 15 ust. 3, art.
38. Jednocześnie skarżący zanegował wiązanie obowiązków z dzierżawą, o której mowa w § 11 rozporządzenia z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Ponadto ponownie stwierdził, że umową dzierżawy z dnia 7 grudnia 2011 r. wszedł "na prawa strony postępowania administracyjnego i sądowego" w związku z obowiązkami wynikającymi z art. 14 i 15 ww. ustawy. Z tym też dniem uzyskał prawo zaskarżania czynności związanych z istnieniem obowiązku ochrony znaków geodezyjnych. Ponadto wskazał, że pismo z dnia 22 marca 2012 r. wykazuje jego interes jako strony postępowania wobec zapędów starosty celem odrzucenia skargi.
Postanowieniem z dnia 22 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 1248/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę, stwierdzając, że skarżący nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi.
W wyniku rozpoznania skarg kasacyjnych wniesionych przez A. S. i M. B. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 stycznia 2013 r. uchylił postanowienie z dnia 22 lipca 2013 r. wskazując, że kwestia posiadania przez skarżącego interesu prawnego we wniesieniu skargi winna zostać rozważona na rozprawie, a gdyby rozważania sądu co do przysługiwania skarżącemu legitymacji skargowej dały negatywny dla strony skarżącej wynik, to koniecznym stanie się oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy ponownie rozpoznając sprawę uznał, że skarżący nie ma legitymacji do wniesienia skargi na czynność Starosty Bydgoskiego w przedmiocie wpisu do ewidencji gruntów i budynków.
Sąd podkreślił, że do podstawowych cech interesu prawnego, odróżnianego od interesu faktycznego, należy to, że interes ten musi być oparty o obowiązującą normę porządku prawnego. Może być to norma należąca do jakiejkolwiek gałęzi prawa - także do prawa cywilnego, a w szczególności może to być norma wywodzona z art. 140 k.c., ustanawiającego prawo własności i jego gwarancje albo też norma wywodzona z art. 233 k.c., regulującego prawo użytkowania wieczystego. Konieczność oparcia interesu prawnego o obowiązującą normę porządku prawnego oznacza jednocześnie, że interes ten nie może mieć charakteru pochodnego i nie może być wywodzony z jakiejkolwiek czynności prawnej.
Wskazano, że skarżący nie jest właścicielem działki nr [...] ani jej użytkownikiem wieczystym. Skarżący jest dzierżawcą działki nr [...]. Umowa dzierżawy nieruchomości jest stosunkiem zobowiązaniowym, niedającym jednak podstaw do występowania przed organami w przedmiocie wydawania nakazów czy zakazów, które organy administracji publicznej mogą kierować jedynie do podmiotów zobowiązanych. Tak więc posiadanie zależne nieruchomości (dzierżawa) przez A. S., nie daje podstawy do przyjęcia, że wynik przedmiotowego postępowania dotyczy jego interesu prawnego. A. S. będący dzierżawcą (posiadaczem zależnym) gruntu należącego do M. B. może mieć jedynie interes faktyczny w sprawie. Posiadanie jedynie interesu faktycznego nie jest, zdaniem Sądu, wystarczające dla uznania, iż dana osoba ma legitymację do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy podkreślił, że istnienia interesu prawnego skarżącego nie można także wywieść ze wskazanych przez niego przepisów ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy.
Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazano, że zapisy zawarte w ewidencji gruntów, dotyczące uprawnień do gruntu mają charakter informacji pochodnych w stosunku do informacji wynikających ze źródeł wskazanych w § 12 ust. 1 Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) oraz że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zmian w ewidencji gruntów źródeł tych nie można w sposób dowolny interpretować. Wynika stąd, że organ ewidencyjny może wpisać do ewidencji gruntów i budynków tylko takie prawo do nieruchomości, które jednoznacznie, w sposób niewątpliwy wynika z dokumentów wskazanych w rozporządzeniu, nie może zaś takiego prawa ustanowić ani wyinterpretować.
Zgodnie z § 44 ww. rozporządzenia prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy do zadań starosty i polega m.in. na utrzymaniu operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu danymi dokumentami i materiałami źródłowymi. Oznacza to, że organ właściwy w sprawach ewidencji gruntów rejestruje stany podmiotowe i przedmiotowe zmieniające się w czasie w oparciu o stosowne, kolejno powstające dokumenty prawne. Jego zadaniem jest zatem odzwierciedlenie w rejestrze gruntów aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości, a więc potwierdzenie stanu prawnego nieruchomości zaistniałego wcześniej.
Organ ewidencyjny może wprowadzać zmiany w ewidencji gruntów, dotyczące uprawnień do gruntu tylko na podstawie określonego rodzaju dokumentów; istnienie dokumentów z których wynikają zmiany danych podlegających ewidencjonowaniu zobowiązuje organ ewidencyjny do ich wprowadzenia.
Zapis § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia jest gwarancją tego, że w ewidencji gruntów będą rejestrowane osoby faktycznie władające gruntami na podstawie umowy dzierżawy, ponieważ rejestruje się dzierżawców zgłoszonych do ewidencji stosownie do art. 28 ust. 4 pkt. 3 ustawy z 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Powyższe regulacje mają zapewnić, że w ewidencji znajdują się dane bezsporne. Sąd zaakceptował przy tym pogląd, że organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów, na podstawie których dokonują zmian w ewidencji, wobec czego wnioskujący o wpis do ewidencji musi przedłożyć dokumenty dokładnie takie, jak wymagają tego cytowane przepisy rozporządzenia. Obowiązek zamieszczenia w ewidencji wyłącznie danych bezspornych wyklucza samodzielne rozstrzyganie przez organ rejestrujący wszelkich kwestii związanych z prawem do nieruchomości.
Ani z powyższych norm, ani też ze wskazywanych przez skarżącego norm Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie wynika dla skarżącego, jako dzierżawcy niespełniającego kryteriów określonych w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, żaden obowiązek ani uprawnienie w takim zakresie, jak interpretuje to skarżący.
Także sam obowiązek udostępnienia przez osobę faktycznie władającą nieruchomością (jako dzierżawca) określonym podmiotom nieruchomości celem wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych, bądź obowiązek niedokonywania niszczenia znaków geodezyjnych czy poinformowania właściwych organów o ich zniszczeniu, uszkodzeniu, przemieszczeniu (art. 15 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne), nie kreuje interesu prawnego skarżącego w kwestionowaniu istniejących wpisów w ewidencji gruntów i budynków. Interes prawny w tym zakresie przysługuje właścicielowi nieruchomości.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. S., zarzucając:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 14, art. 15, art. 38 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. art. 277 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny poprzez niewłaściwe zastosowanie.
W uzasadnieniu wskazano, że skarżący kasacyjnie posiada interes prawny do wniesienia skargi. Swój interes wywodzi bowiem z art. 14, art. 15 oraz art. 38 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepisy te nakładają na właściciela oraz na inną osobę władającą nieruchomością szereg obowiązków: umożliwienie wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych (art. 14 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne), niedokonywanie czynności powodujących zniszczenie, uszkodzenie lub przemieszczenie znaków geodezyjnych, urządzeń zabezpieczających te znaki oraz budowli triangulacyjnych (art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne), niezwłoczne zawiadomienie właściwego starosty o zniszczeniu, uszkodzeniu, przemieszczeniu lub zagrażaniu bezpieczeństwu życia lub mienia przez znaki geodezyjne, urządzenia zabezpieczające te znaki oraz budowle triangulacyjne (art. 15 ust. 3 pkt 2 ustawy), ochronę znaków granicznych (art. 38 ustawy).
Ponadto Kodeks karny w art. 277 penalizuje przestępstwo niszczenia, uszkadzania, przesuwania, czynienia niewidocznymi, fałszywego wystawiania znaków granicznych. Pośrednio zatem także nakłada obowiązki.
Osobą faktycznie władającą, inną niż właściciel lub współwłaściciel, jest także użytkownik (współużytkownik), dzierżawca (współdzierżawca) oraz każdy, mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad rzeczą. Posiadaczem zależnym będzie zatem także najemca.
Skarżący na mocy zawartej w dniu 7 grudnia 2011 r. umowy dzierżawy stał się posiadaczem zależnym. W związku z tym od tej daty stał się podmiotem obowiązków wskazanych powyżej.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;
- 2) zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, która nie została opłacona ani w całości ani w części.
Ponadto skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. B., zarzucając:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 132, art. 90 § 1, art. 58 § 1 pkt 6, art. 50 § 1 P.p.s.a. oraz art. 14, art. 15 ust. 3 pkt 1-2 i art. 38 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i art. 277 Kodeksu karnego przez niewłaściwe zastosowanie;
- b) art. 141 § 4 w zw. z art. 250, art. 133 § 1, art. 50 § 1 i art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. oraz art. 14, art. 15 ust. 3 pkt 1-2 i art. ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i art. 277 Kodeksu karnego przez błędne ustalenia stanu faktycznego;
- c) art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez pozbawienie prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy;
- d) art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka przez brak należytego, rzetelnego i sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy;
- 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 14, art. 15 ust. 3 pkt 1-2 i art. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przez błędną wykładnię i art. 38 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przez niewłaściwe zastosowanie.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub w razie uznania spełnienia warunków art. 188 P.p.s.a. o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skarg kasacyjnych.
Skargi kasacyjne są niezasadne, zarzuty obu skarg kasacyjnych, aczkolwiek nie są sformułowane w tożsamy sposób, to jednak obie opierają się na naruszeniu art. 14, art. 15, art. 38 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, z których to przepisów wywodzą interes prawny A. S. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej A. S. to przede wszystkim należy stwierdzić, że zarzut zawarty w pkt 1, a polegający na "naruszeniu przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez niezastosowanie" jest niezasadny. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji spełnia wymagania określone w powołanym przepisie.
Należy zwrócić uwagę, że w wniesionej skardze zatytułowanej skarga na wpisy w ewidencji gruntów i budynków, skarżący odwoływał się do szeregu kwestii dotyczących dokonanych w 2000 r. i 2001 r. wpisów w ewidencji. Podczas gdy zagadnieniem pierwszoplanowym była kwestia legitymacji skargowej skarżącego, stąd też zasadnie Sąd I instancji odniósł się w uzasadnieniu wyroku tylko do kwestii związanych z legitymacją skarżącego.
W drugim zarzucie skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie art. 14, art. 15, art. 38 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz art. 277 Kodeksu karnego poprzez niewłaściwe zastosowanie. Zarzut ten jest w sposób oczywisty bezzasadny, a z powołanych przepisów nie można wywieźć interesu prawnego dzierżawcy do występowania w wnioskiem o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków dotyczących dzierżawionej nieruchomości. Powołane art. 14 i 15 znajdują się w rozdziale 3 ustawy zatytułowanym prace geodezyjne i kartograficzne i tak art. 14 stanowi, że właściciel lub inna osoba władająca nieruchomością są obowiązani umożliwić wykonywanie prac geodezyjnych i kartograficznych, zaś art.15 między innymi w ust. 3 nakłada na właściciela lub inną osobę władająca nieruchomością, na której znajdują się znaki geodezyjne do niedokonywania czynności powodujących ich zniszczenie oraz niezwłocznego zawiadamiania starosty o ich zniszczeniu lub uszkodzeniu.
Celem przepisu art. 14 p.g.k. jest umożliwienie wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych. Z tej przyczyny za "inną osobę władającą nieruchomością" należy uznać każdego (osobę fizyczną, osobę prawną, jednostkę organizacyjną nieposiadające osobowości prawnej), kto ma faktyczne władztwo nad nieruchomością. Od postawy tej osoby (jednostki) zależy bowiem, czy dojdzie do zakłócenia prac. Tytuł prawny do nieruchomości lub obiektu budowlanego ma w tym przypadku znaczenie drugorzędne. Przepis art. 15 przewiduje objęcie ochroną znaków geodezyjnych, urządzeń zabezpieczających te znaki oraz budowli triangulacyjnych. Szczególna ochrona podyktowana jest znaczeniem znaków dla systemu geodezji i kartografii. Znaki geodezyjne, urządzenia chroniące te znaki oraz budowle triangulacyjne stanowią bowiem część państwowego systemu odniesień przestrzennych (art. 3 ust. 1 p.g.k.). Przepisy regulujące ochronę znaków (urządzeń, budowli) częściowo zostały zamieszczone w ustawie, a częściowo wydanym na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 15 kwietnia 1999 r. w sprawie ochrony znaków geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych.
Z kolei powołany art. 38 ustawy zawarty jest w rozdziale 6 dotyczącym rozgraniczenia nieruchomości, a zgodnie z tym przepisem właściciele lub inne osoby władające nieruchomościami (gruntami) są obowiązane do ochrony znaków granicznych. Z powołanych przepisów wynikają określone obowiązki typu: umożliwienie geodecie wykonywania określonych prac geodezyjnych, ochrona znaków geodezyjnych, ochrona znaków granicznych, obowiązki te dotyczą każdej osoby władającej nieruchomością bez względu na tytuł prawny. Konsekwencją zaś niszczenia znaków granicznych może być odpowiedzialność karna o której mowa w art. 277 kodeksu karnego. Odpowiedzialność tą ponosi każdy kto znaki graniczne niszczy, uszkadza, usuwa, przesuwa lub czyni niewidocznymi albo fałszywie wystawia.
Natomiast zupełnie odmiennym zagadnieniem jest problematyka dotycząca ewidencji gruntów i budynków, w tym podmiotów na wniosek których mogą być dokonywane zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Problematyka ewidencji gruntów uregulowana jest w rozdziale 4 ustawy w art. 20 do 28g oraz w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, to te przepisy określają zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Obowiązująca zasadą jest, że w ewidencji gruntów i budynków nie ujawnia się danych dotyczących dzierżawców i dzierżawionych gruntów, wyjątek od tej zasady zawarty jest w §11 pkt 2 powołanego rozporządzenia zgodnie z którym, dane o gruntach, które są przedmiotem umów dzierżawy, oraz o dzierżawcach tych gruntów, zgłaszanych do ewidencji w związku z przepisami art. 28 ust. 4 pkt 1, art. 38 pkt 1 oraz art. 117 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2013 r. poz. 1403, z późn. zm.) lub z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1613).
Tym samym tylko w przypadku umów dzierżawy zawartych na podstawie wskazanych wyżej przepisów, dzierżawca mógłby wnioskować o ujawnienie w ewidencji osoby dzierżawcy i danych o gruntach objętych umową dzierżawy. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca, albowiem umowa dzierżawy nie została zawarta na podstawie wskazanych wyżej przepisów, a ponadto skarżący powołując się na umowę dzierżawy wnosił o wprowadzenie w ewidencji zmian o charakterze przedmiotowym polegających na wyeliminowaniu wcześniej dokonanych zmian, a dotyczących działki będącej własnością M. B. Zasadnie zatem ustalił organ, a Sąd I instancji prawidłowo dokonał w tej kwestii kontroli, że skarżący jako dzierżawca nie posiada legitymacji do wniesienia skargi na czynność Starosty Bydgoskiego w przedmiocie wpisu do ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki nr [...], której nie jest właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym. Tym samym przedmiotowy zarzut jest bezzasadny, a w konsekwencji skarga kasacyjna A. S. jest niezasadna.
W skardze kasacyjnej wniesionej przez M. B. sformułowane zostały zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania i naruszenia prawa materialnego. Jeśli chodzi o zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego to wskazano na naruszenie art. 14, art. 15 ust. 3 pkt 1-2 ustawy poprzez błędną wykładnię oraz art. 38 ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie. Zarzut ten jest tożsamy z zarzutem zawartym w skardze kasacyjnej A. S., tym samym zawarte wyżej uwagi dotyczące bezprzedmiotowości tego zarzutu są w pełni aktualne.
Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, zarzuty te powiązane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego wymienionych wyżej czyli art. 14, art. 15 ust. 3 pkt 1-2, art. 38 ustawy. Niezasadność zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego powoduje, że bezprzedmiotowe stają się zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem te ostatnie zarzuty sformułowane zostały przy założeniu, że występuje naruszenie prawa materialnego.
Wskazano również na naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pozbawienie prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy, oraz art.6 ust.1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka przez brak należytego, rzetelnego i sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy. Zarzut ten jest niezasadny. Powszechnie przyjmuje się, zarówno w orzecznictwie TK, jak również w doktrynie, że prawo do sądu obejmuje, po pierwsze, prawo dostępu do sądu, po drugie, prawo do właściwej procedury przed sądem, a po trzecie, prawo do wyroku sądowego, tzn. do otrzymania w orzeczeniu wypowiedzi sądu na temat sprawy poddanej jego rozpatrzeniu. Przedmiotem prawa do sądu jest roszczenie do domagania się przez każdego rozpatrzenia jego sprawy. Rozpatrzenie oznacza ingerencję władczą sądu, zbadanie sprawy przez sąd i udzielenie odpowiedzi, rozstrzygnięcie, czy zachowanie innych podmiotów narusza prawem chronione interesy. Przy czym funkcją prawa do sądu nie jest zagwarantowanie podmiotowi występującemu z żądaniem udzielenia ochrony prawnej korzystnego wyniku sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.