Postanowienie NSA z 25 kwietnia 2006 r., I OSK 237/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 2037/05 o odrzuceniu skargi S. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2004 r. sygn. akt IV SA/Wa 4333/02 w przedmiocie zajęcia i przepadku majątku osób pozbawionych obywatelstwa polskiego postanawia oddalić skargę kasacyjną

Skład

Sędzia NSA Barbara Adamiak

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. M. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o odrzuceniu skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W uzasadnieniu wskazano, iż skarga o wznowienie nie została oparta na ustawowych podstawach, mimo wezwania skarżącej do sprecyzowania skargi i zapoznania jej z treścią odpowiednich przepisów dotyczących wznowienia postępowania.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej wskazał, że Sąd powinien był nie tylko wezwać stronę do sprecyzowania charakteru pisma, ale wprost wezwać ją do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie podstaw do wznowienia postępowania. Postanowieniu Sądu I instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania: art. 280 § 1 w związku z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 276 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stasuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Oznacza to, że zgodnie z art. 49 powołanej ustawy przewodniczący bada czy pismo strony spełnia wymogi formalne i ewentualnie wzywa stronę do ich uzupełnienia. Wśród tych wymogów, zgodnie z art. 46 powołanej ustawy, znajdują się: oznaczenie sądu, imię i nazwisko stron, ich przedstawicieli lub pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma, osnowę wniosku lub oświadczenia, podpis strony, jej przedstawiciela lub pełnomocnika oraz wymienienie załączników.

Wśród wymogów formalnych, do których usunięcia przewodniczący wzywa stronę, brak więc podstawy prawnej wniosku. Wymóg wskazania takiej podstawy przewiduje art. 279 powołanej ustawy, zaś na podstawie jej art. 280 sąd odrzuca skargę nie zawierającą wskazania podstawy wznowienia postępowania. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania nie zobowiązują sądu ani przewodniczącego do wzywania strony do uzupełnienia skargi przez wskazanie jej podstawy prawnej, jest to więc uchybienie nie podlegające usunięciu w trybie art. 49 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnego.

W rozpatrywanej sprawie przewodniczący zbadał poprawność formalną pisma skarżącej i wezwał ją do sprecyzowania rodzaju pisma, zgodnie z art. 49 w związku z art. 46 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Przewodniczący nie miał obowiązku wzywania skarżącej do wskazania podstawy prawnej skargi o wznowienie postępowania, lecz kierując się potrzebą ochrony interesu strony działającej bez pełnomocnika poinformował skarżącą, iż wniosek o wznowienie postępowania może opierać się jedynie na ustawowych przesłankach oraz przesłał jej kserokopię odpowiednich przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pomimo otrzymania tak wyraźnych wskazówek skarżąca nie podała na jakich podstawach ustawowych opiera swoją skargę. Skarga podlegała więc odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 zd. 2 powołanej ustawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.