Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2375/12 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej E. P. i A. P., uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 228/12 i oddalił skargę Gminy Przywidz na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną.
Pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. Wojewoda Pomorski wniósł o dokonanie wykładni powyższego wyroku poprzez wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści.
W ocenie wnioskodawcy zarówno z sentencji, jak i uzasadnienia wyroku wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił przedstawionego w sprawie stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odnośnie odczytania oznaczenia KDD, co skutkowało uchyleniem wyroku tego Sądu i oddaleniem skargi Gminy Przywidz. Tym samym w obrocie prawnym pozostała decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2012 r., którą uchylono decyzję organu I instancji i przekazano mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zatem postępowanie odwoławcze zostało zakończone.
Jednakże w podsumowaniu wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "rozpoznając odwołanie od decyzji Wójta Gminy Przywidz organ wojewódzki weźmie pod uwagę przedstawioną powyżej argumentację", co wskazuje, że w opinii Sądu obecnie w sprawie pozostało do rozpatrzenia odwołanie Gminy Przywidz i w ocenie Wojewody Pomorskiego jest sprzeczne z sentencją wyroku.
Ponadto w uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny szeroko omówił kwestię, czy oznaczenie obszaru, na którym położona jest działka nr [...] literami KDD wskazuje na jej przeznaczenie pod drogę wewnętrzną, czy publiczną. W podsumowaniu stwierdzono, że "działka [...] przewidziana w decyzji podziałowej Wójta Gminy Przywidz z dnia [...] stycznia 2008r. pod poszerzenie ulicy [...] jest drogą publiczną". Ponadto wskazano, że "w niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie domagają się odszkodowania za nieruchomość wydzieloną pod drogę publiczną, zatem z art. 98 ust.3 u.g.n. znajduje w sprawie zastosowanie".
Jednocześnie wcześniej powtórzono za organami orzekającymi w sprawie i Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że jedynie część działki nr [...] położona była na terenie oznaczonym KDD, pozostała zaś na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług (MN).
W ocenie wnioskodawcy pozostaje zatem wątpliwość jak należy odczytywać zacytowaną wyżej konkluzję, tj. czy cała działka nr [...] winna zostać uznana za przejętą w wyniku wydzielenia pod drogę publiczną, czy jedynie jej fragment oznaczony w planie symbolem KDD, a także czy sformułowanie "art. 98 ust. 3 u.g.n. znajduje w sprawie zastosowanie" oznacza, że Sąd przesądził o konieczności ustalenia odszkodowania (jeśli tak – za całą działkę, czy jedynie część oznaczoną KDD), czy jedynie zwrócenia uwagi organom administracyjnym na obowiązek zbadania sprawy w kontekście art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 2375/12 (strona 9, wiersz 3 od dołu) na skutek oczywistej omyłki zamiast prawidłowego określenia zobowiązanego do rozpoznania sprawy organu I instancji błędnie wskazano jako właściwy organ wojewódzki.
Powyższe skutkowało koniecznością sprostowania oczywistej omyłki w trybie art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a.
Odnosząc się do wniosku Wojewody Pomorskiego o wykładnię ww. wyroku wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 158 P.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09, z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II GZ 1/10 oraz z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 698/08).
Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie (por. T. Woś komentarz do art. 158 (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, str. 576).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku z dnia 15 maja 2014 r. Zarówno sentencja kwestionowanego wyroku, jak i jego uzasadnienie jest sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Uzasadnienie wniosku o dokonanie wykładni sprowadza się zaś w istocie do usunięcia zaistniałych zdaniem wnioskodawcy błędów merytorycznych w uzasadnieniu wyroku, co nie mieści się w pojęciu wykładni i jest niedopuszczalne. Wobec tego, wniosek o wykładnię wyroku nie mógł zostać uwzględniony.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 P.p.s.a. w zw. z art. 160 P.p.s.a. i art. 193 P.p.s.a, odmówił wykładni wyroku.