Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 119/15 oddalił skargę [...] Spółka Jawna z siedzibą w B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Wojewoda Podlaski decyzją z dnia [...] września 2013 r. w pkt 1) ustalił wartość nieruchomości stanowiącej uprzednio własność "[...] Spółka Jawna", oznaczonej jako działka nr 366/2 o pow. 0,0136 ha, dla której jest założona księga wieczysta [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy w B. IX Wydział Ksiąg Wieczystych, położonej w obrębie B., m. B., przejętej z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa, na podstawie decyzji Wojewody Podlaskiego z [...] lutego 2013 r., Nr [...], udzielającej Prezydentowi Miasta B. - właściwemu zarządcy drogi zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ul. [...] w B. w ciągu drogi krajowej Nr [...], na odcinku od km 640+538,86 do km 642+071,21, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi oraz zatwierdzeniem podziału nieruchomości, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, na kwotę 28 375,00 zł, na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego w dniu 6 maja 2013 r. przez rzeczoznawcę majątkowego K. F. (upr.
Nr [...]); w pkt 2) ustalił odszkodowanie za w/w nieruchomość na rzecz "[...] Spółka Jawna" w wysokości 28 375,00 zł; w pkt 3) powiększył wysokość ustalonego w punkcie 2 odszkodowania o kwotę 1 418,75 zł stanowiącą równowartość 5% wartości nieruchomości z tytułu wcześniejszego jej wydania; w pkt 4) zobowiązał Prezydenta Miasta B. do wypłaty odszkodowania na rzecz "[...] Spółka Jawna" w wysokości 29 793,75 zł w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja niniejsza stanie się ostateczna.
Od powyższej decyzji [...] sp. jawna wniosła odwołanie.
Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy w/w decyzję Wojewody Podlaskiego.
W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 12 ust. 4 pkt 1 i art. 18 ust. 1 i 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687 – dalej "specustawa drogowa") oraz art. 134 ust. 1, 3 i 4, a nadto art. 154 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014, poz. 518 – dalej "u.g.n."). Następnie podał, że podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Województwa Podlaskiego nieruchomości stanowił operat szacunkowy sporządzony 6 maja 2013 r. przez rzeczoznawcę majątkowego K. F. Biegły wskazał, że wyceniany grunt znajduje się w B., przy skrzyżowaniu ul. [...]. Nieruchomość gruntowa, z której wydzielona została działka będąca przedmiotem wyceny jest położona w strefie pośredniej miast. Wyceniana działka jest niezabudowana, nieogrodzona, w ewidencji sklasyfikowana jako pastwisko klasy IV, choć w sposób rolniczy nie jest użytkowana.
Działka posiada regularny kształt i jest położona w zasięgu podstawowych sieci uzbrojenia technicznego: energia elektryczna i gazowa. Bezpośrednie otoczenie stanowią tereny zabudowy przemysłowej i usługowej, w dalszej odległości tereny zabudowy wielorodzinnej. W miejscowym planie zagospodarowania zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr [...] z [...] grudnia 1999 r. w sprawie zmiany miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania terenów przemysłowych części osiedla [...] ([...]) w B. i miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta B. (rejon ulicy [...]) wyceniana działka oznaczona jest symbolem 8.1 PU teren zabudowy produkcyjno – usługowej. Podano, że rzeczoznawca majątkowy wyceniając grunt zastosował podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej. Proces wyceny został poprzedzony wnikliwą analizą lokalnego rynku nieruchomości, w szczególności w zakresie uzyskiwanych cen oraz warunków zawarcia transakcji.
Dokładnej analizy poddano transakcje gruntami przeznaczonymi pod drogi publiczne, w dalszej kolejności transakcje gruntami położonymi na terenach przeznaczonych pod zabudowę produkcyjno usługową. Organ wskazał, że na potrzeby analizy określono rynek nieruchomości gruntowych przeznaczonych pod drogi publiczne dla obszaru miasta B. z okresu od maja 2011 do maja 2013 r. Zdaniem biegłego na rynku istnieje niedostateczna liczba transakcji nieruchomościami drogowymi porównywalnymi z nieruchomością wycenianą pod względem badanych cech. Zatem w dalszej kolejności zbadano ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży nieruchomości przeznaczonych zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem nieruchomości wywłaszczonej – tzn. przeznaczonych pod zabudowę produkcyjno – usługową. Podano, że do ostatecznej analizy porównawczej rzeczoznawca wybrał zbiór 15 transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu pod zabudowę produkcyjno – usługową zawartych w okresie od maja 2011 r. do dnia wyceny.
Zdaniem organu operat szacunkowy w przedmiotowej sprawie został sporządzony prawidłowo, nie zawiera nieprawidłowości, które uniemożliwiałyby dalsze jego wykorzystywanie dla celu ustalenia odszkodowania. Wskazano, że biegły określił wartość przedmiotowej nieruchomości w oparciu o treść § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), przyjmując do porównań transakcje gruntami pod zabudowę produkcyjno – usługową, czyli maksymalnie zbliżonymi do nieruchomości wycenianej. Oparł się także na ustaleniach zawartych w miejscowym planie zagospodarowania zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr [...] z [...] grudnia 1999 r. w sprawie zmiany miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania terenów przemysłowych części osiedla [...] ([...]) w B. i miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta B. (rejon ulicy [...], zgodnie z którymi wyceniana działka oznaczona jest symbolem 8.1 PU teren zabudowy produkcyjno – usługowej.
W ocenie Ministra opinia sporządzona w niniejszej sprawie spełnia wszystkie wymogi formalne określone rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. i opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym ustaleniu współczynników korygujących oraz jest zgodna z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ podkreślił, że strona w toku postępowania nie powołała żadnych wiarygodnych dowodów, które mogłyby podważyć ustalenia biegłego, zaś subiektywne przekonanie strony o zaniżonej wartości nieruchomości nie może świadczyć o wadliwości sporządzonego operatu szacunkowego.
Wobec tego Minister uznał, że odszkodowanie za nieruchomość wywłaszczoną pod budowę drogi krajowej, ustalone w trybie art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, odpowiada konstytucyjnej zasadzie "słusznego odszkodowania". Powołano się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 lipca 2004 r., sygn. akt I SK 11/02, w którym wskazano, że mogą istnieć sytuacje, gdy inna ważna wartość konstytucyjna pozwoli uznać za "słuszne" odszkodowanie również nie w pełni ekwiwalentne.
Na w/w decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju [...] sp. jawna z siedzibą w B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie art. 77 oraz art. 80 k.p.a. przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i oparcie ustaleń w przedmiocie wartości wywłaszczonej nieruchomości na operacie szacunkowym autorstwa biegłego K. F., nieuwzględniającym specyfiki obszaru, w którym znajduje się wywłaszczona nieruchomość, a w efekcie nieprawidłową ocenę wartości tejże nieruchomości, co prowadziło do ustalenia rażąco niskiej kwoty należnego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość i naruszenia zasady słusznego odszkodowania, wyrażonej w art. 21 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej;
2) obrazę art. 136 k.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowych czynności w celu uzupełnienia dowodów, jak np. uzyskanie dodatkowej informacji od biegłego K. F. dotyczących charakterystyki transakcji o cenach wyższych niż wskazane w operacie szacunkowym oraz o szczególnych warunkach dotyczących tych transakcji uzasadniających ich pominięcie na potrzeby opinii na co biegły wskazywał w piśmie z dnia 26 sierpnia 2013 r.
W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumenty na okoliczność, że wskazana przez rzeczoznawcę kwota, będąca podstawą ustalenia wysokości odszkodowania, jest znacznie zaniżona. Strona skarżąca zauważyła, że na dzień sporządzania wyceny gmina B. posiadała miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Z. w B. (rejon ulicy [...]), z treści którego wynika, iż teren na którym znajduje się wywłaszczona nieruchomość przeznacza się pod usługi, w tym lokalizacje obiektów handlowych powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m², produkcje, infrastrukturę techniczną oraz zieleń (urządzona o charakterze ekstensywnym wraz z obiektami urządzenia towarzyszącymi).
Wobec tego, na dzień sporządzenia wyceny teren przeznaczony został pod zabudowę usługową zgodnie z § 45.1, który dodatkowo był zgodny z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego B., którego ostatnia zmiana objęta była uchwałą Rady Miasta B. nr [...] z dnia [...] września 2008 r.
Skarżąca spółka wskazała, że odmiennie, niż organ rozumie powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego. W ocenie skarżącej w niniejszej sprawie nie sposób odszukać podstaw do uznania za "słuszne" odszkodowania nie w pełni ekwiwalentnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 10 marca 2015 r. oddalił skargę wskazując, że operat szacunkowy sporządzony przez K. F. odpowiada wymogom wynikającym z ustawy o gospodarce nieruchomościami i rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. W ocenie Sądu I instancji w operacie szacunkowym uwzględniono transakcje nieruchomościami przeznaczonymi pod zabudowę przemysłowo – usługową, które spełniały warunki podobieństwa do nieruchomości wycenianej: położenie – rynek lokalny jako miasto B., stan prawny – wszystkie nieruchomości stanowiły własność, przeznaczenie – przemysłowo – usługowe oraz sposób korzystania – wszystkie nieruchomości to nieruchomości niezabudowane i przeznaczone pod zabudowę. W toku postępowania uwzględniono również dodatkowe wyjaśnienia rzeczoznawcy, w których odniósł się do twierdzeń strony dotyczących zaniżenia wartości działki nr 366/2 za 1 m² i analizy rynku nieruchomości podobnych.
W wyjaśnieniach tych rzeczoznawca wyraźnie podkreślił, że przy wycenie uwzględniono cechę lokalizacja, określając ją jako "średnia" – ze względu na położenie nieruchomości w strefie pośredniej miasta, ale i w tej cesze uwzględniono jej położenie w sąsiedztwie ważniejszych ulic; nadto przyznał, że wystąpiły pojedyncze transakcje wyższe niż przedstawione w operacie szacunkowym, ale z uwagi na szczególne warunki ich zawarcia powodujące ustalenie ceny w sposób rażąco odbiegający od przeciętnych cen uzyskiwanych na badanym rynku nieruchomości, nie mogły być uwzględnione w sporządzonym przez niego operacie szacunkowym.
Sąd I instancji zgodził się z organem odwoławczym, że skarżąca nie przedstawiła żadnego przeciwdowodu poddającego w wątpliwość operat szacunkowy sporządzony na zlecenie organu. Za taki dowód nie mógł zostać bowiem uznany operat szacunkowy sporządzony przez M. S. na zlecenie skarżącej. Za organem Sąd podkreślił, że do podstawowych jego uchybień należało określenie przeznaczenia wycenianej nieruchomości jako usługowej, czy wycenienie terenu działki, tak jakby była to działka, na której możliwe byłoby rozmieszczenie obiektów o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m², podczas gdy nieruchomość po wydzieleniu jej pod drogę posiadała powierzchnię 0,0136 ha, co uniemożliwia zabudowę wielkopowierzchniową.
W ocenie Sądu nieuprawnione jest twierdzenie skarżącej, że wyceniana nieruchomość przeznaczona jest na inwestycje wielkopowierzchniowe, a przeznaczenie to wynika z uchwały Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Z. w B., gdyż uchwała ta została przyjęta po wydaniu decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej i po sporządzeniu operatu szacunkowego przez K. F., kiedy to obowiązywał wcześniej powoływany plan zagospodarowania przestrzennego (z 1999 r.), który nie stracił ważności.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła [...] sp. jawna z siedzibą w B., reprezentowana przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. jako następstwo wadliwego wykonania przez Sąd ustrojowego obowiązku kontroli decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem,
- - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez błędne ustalenie, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił, iż operat szacunkowy sporządzony przez biegłego K. F. odpowiada wymogom wynikającym z przepisów prawa oraz nie istniała potrzeba uzupełniania postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ I instancji,
- - przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 specustawy drogowej, poprzez przyjęcie, że ustalona kwota odszkodowania odpowiada wartości wywłaszczonej nieruchomości w dniu, na który ustalono wysokość odszkodowania według jej stanu z dnia wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd dokonał analizy operatu pod kątem zarzutów stawianych przez stronę skarżącą. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd bezkrytycznie podszedł do opinii biegłego K. F. i nie poddał rzetelnej analizie działań organów administracji. Podkreślono, że operat jest tylko jednym z dowodów w sprawie, zaś na organie spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz podjęcia niezbędnych działań zmierzających do prawidłowego ustalenia wartości nieruchomości i należnego za nią odszkodowania.
Wątpliwości skarżącej budzi wybór rzeczoznawcy sporządzającego operat, którego siedziba działalności znajduje się poza obszarem B. Podano, że pominięty został także fakt, iż na dzień sporządzania wyceny gmina B. posiadała miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony Uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Z. w B. (rejon ulicy [...]), z którego treści wynika, że teren na którym znajduje się wywłaszczona nieruchomość przeznacza się pod usługi, w tym lokalizacje obiektów handlowych powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, produkcję, infrastrukturę techniczną oraz zieleń urządzoną o charakterze ekstensywnym wraz z obiektami urządzenia towarzyszącymi. Wskazano, że na dzień sporządzenia wyceny teren został przeznaczony pod zabudowę usługową – zgodnie z § 45.1, który dodatkowo był zgodny z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego B., którego ostatnia zmiana była objęta uchwałą Rady Miasta B. [...] z dnia [...] września 2008 r.
Skarżąca spółka wskazała ponadto, że inaczej niż organy rozumie orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego dotycząca pojęcia "słuszne odszkodowanie". W ocenie skarżącej pojęcie to należy rozumieć w ten sposób, że wypłacone odszkodowanie może być niższe, niż wartość wywłaszczonej nieruchomości w sytuacji, gdy inna ważna wartość konstytucyjna pozwoli uznać za "słuszne" odszkodowanie nie w pełni ekwiwalentne. Z taką jednak sytuacją – w ocenie skarżącej – nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Wskazano, że krótko po wydaniu decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości wszedł w życie nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części osiedla Z. Zgodnie z nim, teren znajdujący się przy ul. [...] przeznacza się pod usługi. W efekcie, wielokrotnie wzrosła wartość wywłaszczonej nieruchomości zaledwie kilka miesięcy po jej wywłaszczeniu. Skarżąca kasacyjnie spółka przyznała, że w istocie trzeba badać przeznaczenie nieruchomości na dzień wydania decyzji, jednakże ważne jest także jakie ceny transakcyjne powstają wokół przedmiotu wyceny w jego najbliższym otoczeniu, a te są znacznie wyższe, niż w operacie szacunkowym sporządzonym w niniejszej sprawie. Wskazano, że skoro nowy plan miejscowy odnosi się do zgodności z ustaleniami Studium, a ostatnia zmiana Studium miała miejsce w 2008r., to przeznaczenie nieruchomości było i zostało usankcjonowane w nowym planie jako usługowe.
Zdaniem skarżącej spółki powinno wzbudzić wątpliwości organu orzekającego występowanie pojedynczych transakcji, gdzie ceny nieruchomości są znacznie wyższe od przeciętnych. Świadczy to bowiem o tym, że istnieją parcele, które posiadają określony walor, dzięki któremu ich wartość ulega znaczącemu podwyższeniu. Taką właśnie cechą świadczącą o wyjątkowości przedmiotowej nieruchomości odznacza się przedmiotowa nieruchomość. Świadczy o tym jej położenie: część miasta, w której się znajduje oraz bezpośrednie sąsiedztwo drogi wylotowej na Warszawę. Wskazano ponadto, że parametry działki 366/2 należy oceniać wspólnie z działką 366/1 (przynależną skarżącej), bowiem stanowią one całość gospodarczą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie oparta na obu podstawach określonych w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuca zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak również norm prawa materialnego. W tej sytuacji w pierwszej kolejności podlegają ocenie zarzuty procesowe.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie mógł odnieść skutku, gdyż jest to przepis ustrojowy. Przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, gdy sąd dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Usprawiedliwionych podstaw nie ma również zarzut naruszenia art. 3 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Nie wiadomo zatem na czym polega naruszenie wskazanego przepisu przez Sąd I instancji. W rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę działalności organów administracji publicznej oraz zastosował środek przewidziany w ustawie, oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. To, że skarżący kasacyjnie nie podziela motywów zaskarżonego orzeczenia nie oznacza, że Sąd naruszył wskazane wyżej przepisy. W tej sytuacji przywołanie w podstawach kasacyjnych art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 3 p.p.s.a. jest oczywiście bezzasadne.
W ramach podstawy określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono również naruszenie art.141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Tego ostatniego przepisu Sąd pierwszej instancji nie stosował, a zatem nie mógł go też naruszyć. Zarzut naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. sprecyzowano, jako polegający na " błędnym ustaleniu, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ocenił, iż operat szacunkowy sporządzony przez biegłego K. F. odpowiada wymogom wynikającym z przepisów prawa oraz nie istniała potrzeba uzupełniania postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ I instancji." Tak sprecyzowany zarzut jest niepoprawny stylistycznie, ale też niezasadny. Autorowi skargi kasacyjnej chodziło zapewne o to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie ocenił operat sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego K. F. Otóż art.141 § 4 p.p.s.a. określa, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie wyroku: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkie wymienione elementy zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować ustaleń stanu faktycznego, co powinno być podważane za pomocą innych przepisów związanych ze sferą dowodową i aktami sprawy, na podstawie których orzekał sąd administracyjny. W innym wypadku zarzut skargi kasacyjnej zawiera wadę konstrukcyjną, która uniemożliwia jego uwzględnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Nietrafny okazał się również zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego – art. 18 ust. 1 specustawy drogowej. Przepis ten stanowi, że wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Przepis ten nie został naruszony. Wysokość odszkodowania za wywłaszczony grunt została ustalona na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego K. F. Jak wynika z operatu rzeczoznawca, zgodnie z wymienionym powyżej przepisem dokonał wyceny gruntu według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o realizacji inwestycji drogowej tj. w dniu 19 lutego 2013 r. Rzeczoznawca uwzględniając zapisy obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjął przeznaczenie nieruchomości w planie, czyli przeznaczenie na cele produkcyjno – usługowe.
Nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że został pominięty fakt, iż na dzień sporządzania wyceny gmina B. posiadała miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony Uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Z. w B. (rejon ulicy [...]), z którego treści wynika, że teren na którym znajduje się wywłaszczona nieruchomość przeznacza się pod usługi, w tym lokalizacje obiektów handlowych powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, produkcję, infrastrukturę techniczną oraz zieleń urządzoną o charakterze ekstensywnym wraz z obiektami urządzenia towarzyszącymi.
Należy zwrócić uwagę, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nie obowiązywał w dniu wydania decyzji o realizacji inwestycji drogowej, czyli w dniu 19 lutego 2013 r., a zatem rzeczoznawca nie mógł brać pod uwagę zapisów tego planu, gdyż wówczas naruszyłby art.18 ust.1 specustawy drogowej. Dlatego poczynione w skardze kasacyjnej rozważania dotyczące miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta B. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nie mogły mieć w sprawie znaczenia.
Odnośnie do podnoszonych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej uwag co do niewłaściwego wyboru rzeczoznawcy majątkowego nie został w skardze kasacyjnej sformułowany jakikolwiek zarzut naruszenia przepisów prawa dotyczących wyboru osoby sporządzającej operat szacunkowy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zakwestionowano prawidłowość sporządzenia operatu, lecz nie odniesiono tych zastrzeżeń i nie wskazano, które przepisy prawa naruszył rzeczoznawca majątkowy. W skardze kasacyjnej nie podniesiono bowiem ani zarzutów naruszenia przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, ani przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ani przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (poza art.18 ust.1). W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny związany podstawami skargi kasacyjnej mógł odnieść się tylko do tych zarzutów, które zostały w niej wskazane, a zarzuty te z wyżej opisanych względów okazały się niezasadne.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.