Uzasadnienie
Decyzją Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z [...] grudnia 2013 r. znak [...] utrzymano w mocy decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z [...] października 2013 r. znak [...] o odmowie ograniczenia liczby zezwoleń dla agentów obsługi naziemnej w zakresie kategorii 3 (obsługa bagażu) oraz kategorii 4 (obsługa towarów i poczty) na lotnisku użytku publicznego Katowice-Pyrzowice.
G. w K. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W piśmie z dnia 27 maja 2014 r. G. w K. cofnęło skargę z uwagi na zmianę stanu faktycznego w zakresie infrastruktury lotniskowej (zakończenie inwestycji dotyczącej obsługi hadlingowej).
Wyrokiem z 10 czerwca 2014 r. (sygn. akt VII SA/Wa 451/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
G. w K. wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania, a także zarzucając mu naruszenie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może na posiedzeniu niejawnym rozpoznać skargę kasacyjną, jeżeli jest ona oparta wyłącznie na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a strona, która wniosła skargę kasacyjną, zrzekła się rozprawy, zaś pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.
Spełniły się wszystkie przesłanki z art. 182 § 2 p.p.s.a., więc skargę kasacyjną można rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawy w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
- 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W myśl art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi przez G. w K. było dopuszczalne i oznaczało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był obowiązany umorzyć postępowanie sądowe wywołane wniesieniem tej skargi. Brak było bowiem podstaw do przyjęcia, że zachodzi jakakolwiek przesłanka nieważności oraz do przyjęcia, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa.
Na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji powinien był z urzędu zwrócić stronie cały uiszczony wpis od skargi.
Z wyżej przedstawionych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 189, art. 232 § 1, orzekł jak w sentencji. Od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.