Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J.W. na uchwałę Zarządu Dzielnicy Praga Południe m.st. Warszawy z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na zakwalifikowanie i umieszczenie na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy jako złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżący w dniu 27 listopada 2012 r. wezwał Zarząd Dzielnicy Praga Południe m.st. Warszawy do usunięcia naruszenia prawa. Organ udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 2 stycznia 2013 r., które doręczono skarżącemu 8 stycznia 2013 r. Zatem termin do wniesienia skargi mijał w dniu 7 lutego 2013 r. Tymczasem przedmiotowa skarga została złożona w dniu 16 kwietnia 2013 r. Nastąpiło więc przekroczenie terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Sąd podkreślił dodatkowo, że na sposób obliczania powyższego terminu bez wpływu pozostaje treść udzielonej skarżącemu odpowiedzi oraz dalsza korespondencja z organem.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienie wniósł J.W. domagając się jego uchylenia i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów procesowych według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 p.p.s.a poprzez uznanie, że skargę wniesiono po terminie, podczas gdy procedura obliczania terminu przewidzianego w tym przepisie nie ma zastosowania w sprawach indywidualnego rozstrzygnięcia administracyjnego z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie oraz w sytuacji gdy uchwała zarządu dzielnicy nigdy nie została skarżącemu doręczona, a więc upływ terminu do wniesienia skargi nie może być liczony od dnia udzielenia odpowiedzi przez organ. Zarzucono także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 poz. 594) przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zaskarżona uchwała ma charakter generalno-abstrakcyjny w rozumieniu tego przepisu, w sytuacji gdy uchwała ta jest decyzją indywidualną w sprawach z zakresu administracji publicznej podjętą na wniosek skarżącego o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego i umieszczenie na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu m.st.
Warszawy, dotyczącą sfery jego osobistych uprawnień, rozstrzygającą konkretną sprawę z wniosku skarżącego, dotyczącą imiennie oznaczonego adresata i regulującą sferę cywilnoprawną pomiędzy gminą a skarżącym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim wskazać należy, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08 przyjęto, iż akt organu gminy dotyczący zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy jest aktem z zakresu administracji publicznej. Sąd wyjaśnił w powołanej uchwale, że o właściwości sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, które nie stanowią aktów prawa miejscowego, przesądzające znaczenie ma to, że uchwała lub zarządzenie zostały podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, przy czym sprawa taka może dotyczyć większej lub mniejszej grupy osób, a nawet określonej osoby. Zasadnicze znaczenie ma więc to czy akt został podjęty przez organ gminy i czy sprawa, w której akt ten został podjęty jest sprawą z zakresu administracji publicznej, przy uwzględnieniu jednak, że akty o których mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie obejmują rozstrzygnięć w sprawach z zakresu administracji publicznej, załatwianych przez organy gminy w drodze decyzji administracyjnej (art. 102 ustawy o samorządzie gminnym).
Ponadto w cytowanej uchwale wskazano, że przepisy art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. pozostają w ścisłym związku z przepisami ustaw regulujących ustrój samorządu terytorialnego, które określają nadzór nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego oraz zaskarżanie do sądu administracyjnego aktów organów jednostek samorządu terytorialnego.
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Jak wynika z powyższych rozważań zaskarżona uchwała jest bez wątpienia aktem prawa miejscowego, a nie decyzją administracyjną w sprawie indywidualnej, i jako taka została zakwalifikowana przez Sąd I instancji. W niniejszej sprawie nie nastąpiło także naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a. Uchwała Zarządu Dzielnicy Praga Południe m.st. Warszawy z dnia [...] października 2012 r. podlegała zaskarżeniu do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Żeby można było uznać skargę za złożona prawidłowo skarżący zobowiązany był do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa stosownie do art. 52 § 3 p.p.s.a, a następnie zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. powinien był w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu wnieść skargę lub też, jeżeli organ odpowiedzi nie udzielił, wnieść skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Jak wskazał już w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w dniu w dniu 27 listopada 2012 r. Odpowiedź organu z dnia 2 stycznia 2013 r. została zaś doręczona skarżącemu w dniu 8 stycznia 2013 r. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 2 p.p.s.a. mijał w dniu 7 lutego 2013 r. W konsekwencji skargę wniesioną w dniu 16 kwietnia 2013 r., należało zgodnie z art. 58 § pkt 2 p.p.s.a., odrzucić jako wniesioną po terminie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.