Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2412/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2084/13.
W dniu 27 września 2016 r. K. C. złożył skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym wyrokiem, którą oparł na przesłance określonej w art. 273 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazując, że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa - u podstawy stanu faktycznego i prawnego, będącego przedmiotem postępowania sądowo-administracyjnego legło wypowiedzenie skarżącemu stosunku służbowego na podstawie decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., w której osoby ją wydające, tj. Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa MON J. B. oraz Dowódca [...] Okręgu Wojskowego A. R. - poświadczając nieprawdę co do rzeczywistej treści rozkazu nr [...] z [...] czerwca 1999 r., popełniły przestępstwa z art. 271 i 231 Kodeksu Karnego. Odnośnie dochowania terminu zakreślonego w art. 277 P.p.s.a. pełnomocnik skarżącego wskazał, iż odpis wyroku wraz z uzasadnieniem otrzymał w dniu 28 czerwca 2016 r. Z uzasadnienia tego wyroku skarżący dowiedział się, że NSA nie wziął pod uwagę okoliczności, iż w decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. osoby ją wydające poświadczyły nieprawdę co do rzeczywistej treści rozkazu nr [...]. Jednocześnie skarżący podniósł, że w stosunku do obu ww. osób postępowanie karne nie może zostać wszczęte, gdyż A. R. zmarł [...] lutego 2016 r. a wobec J. B. karalność czynu uległa przedawnieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Oznacza to, że pierwszą czynnością sądu jest wstępne badanie skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym pod względem formalnym, tj. czy skarga została oparta na ustawowej podstawie wznowienia i czy została złożona w ustawowym terminie. Tylko łączne spełnienie obu przesłanek, o których mowa w art. 280 § 1 P.p.s.a. stwarza możliwość rozpoznania zasadności skargi o wznowienie postępowania.
Skarga o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie oparta została na podstawie określonej w art. 273 § 1 pkt 2 P.p.s.a., który stanowi, że można żądać wznowienia postępowania jeżeli orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Z uzasadnienia skargi o wznowienie postępowania wynika, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi powołana przez skarżącego ustawowa podstawa wznowienia postępowania, której upatruje on w poświadczeniu nieprawdy przez osoby wydające w jego sprawie decyzje o wypowiedzeniu stosunku służbowego, poprzez powołanie w uzasadnieniu tej decyzji rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z [...] czerwca 1999 r. w/s zmian organizacyjnych w jednostkach logistycznych. Zdaniem skarżącego, treść tego rozkazu jednoznacznie wskazuje, iż celem jego wydania było wyłącznie rozformowanie jednostek w nim wymienionych a nie likwidacja stanowisk służbowych, jak wskazywano w decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego.
W ocenie strony, rozkaz ten mógł być jedynie podstawą rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a nie art. 78 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 36 ust. 6 tej ustawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak skonstruowana podstawa wznowienia jest w istocie tożsama z zarzutami podnoszonymi w skardze kasacyjnej rozpoznanej wyrokiem z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2412/14, gdzie skarżący również podnosił, że rozkaz [...], którego celem było rozformowanie jednostki wojskowej, nie mógł być podstawą decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego.
Należy podkreślić, że w uzasadnieniu tego wyroku NSA wypowiedział się w kwestii możliwości zastosowania w tej sprawie art. 78 ust. 2 pkt 2 o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Odmienny pogląd skarżącego, co do tej kwestii, jest ponownie eksponowany w skardze o wznowienie postępowania. Stanowisko strony zostało wzbogacone argumentacją zasadzającą się na subiektywnym przekonaniu o tym, iż osoby wydające decyzje o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego popełniły przestępstwo poświadczenia nieprawdy. W istocie jednak skarżący kwestionuje jednolite stanowisko tak organów, jak i sądów administracyjnych prezentowane na poszczególnych etapach sprawy dotyczącej wypowiedzenia stosunku służbowego. Wskazane przez stronę okoliczności nie mogą być postrzegane jako popełnienie przestępstwa poświadczenia nieprawdy, gdyż ocena treści rozkazu [...] dokonana przez organy w toku postępowania administracyjnego, stanowiła element ówczesnych ustaleń faktycznych, których prawidłowość była badana przez sądy administracyjne.
Ewentualne błędy w tym zakresie były już wielokrotnie eksponowane przez skarżącego w toku postępowań administracyjnych oraz sądowych i nie stanowią podstawy wznowienia, o której mowa w art. 273 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.