Uzasadnienie
Pismem z 18 października 2021 r. M.L., A.L. i J.U-M. (dalej także: "skarżący kasacyjnie") złożyli skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 7 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 178/21.
Przy piśmie z 13 czerwca 2023 r. skarżący kasacyjnie oświadczyli, że cofają skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. dalej: "ppsa"), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten w związku z art. 193 ppsa stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jak podniesiono w piśmiennictwie (vide B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 486-487) odpowiednie stosowanie art. 60 ppsa oznacza, że sąd administracyjny drugiej instancji jest związany wnioskiem dotyczącym cofnięcia skargi kasacyjnej z uwagi na art. 183 § 1 zdanie pierwsze ppsa. Wynikająca z art. 183 § 1 ppsa zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne.
Z uwagi na powyższe należało na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 i art. 193 ppsa umorzyć postępowanie kasacyjne i dlatego orzeczono jak w pkt 1 postanowienia. Zwrot kosztów sądowych w pkt 2 postanowienia nastąpił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa w zw. z art. 202 § 2 ppsa.