Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaskarżonym wyrokiem z 20 czerwca 2016 r., sygn. akty IV SA/Wr 278/15, oddalił w całości skargę M. L. (dalej: "skarżący") na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie uznania winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego oraz wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany.
W skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez uchylenie orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z [...] lutego 2015 r. wraz z poprzedzającym go orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji [...] z [...] grudnia 2014 r. Ewentualnie, z ostrożności procesowej, wniósł o uchylenie ww. wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jednocześnie wniósł o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
- 1. prawa materialnego, przez jego niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: “P.p.s.a.") w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) w zw. z art. § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r, poz. 644 ze zm.) i przyjęcie, że skarżący, wnosząc pismo z 3 czerwca 2014 r. bezpośrednio do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...], nie był uprawniony do pominięcia drogi służbowej, dopuszczając się tym samym przewinienia dyscyplinarnego, podczas gdy pismo to nie stanowiło wniosku w sprawie osobowej - z uwagi na przekazanie przez skarżącego informacji mogących w jego ocenie świadczyć o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego lub przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego przez innych funkcjonariuszy Policji i w konsekwencji działanie skarżącego w interesie służby - co implikowało dopuszczalność pominięcia przez skarżącego drogi służbowej, wykluczając zarazem przypisanie mu popełnienia deliktu dyscyplinarnego;
- 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135c ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, przez oddalenie skargi pomimo niewyłączenia od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym Komendanta Miejskiego Policji [...], podczas gdy w sprawie zachodziły przesłanki jego wyłączenia, albowiem skarżący, z pominięciem drogi służbowej, przekazał bezpośrednio Komendantowi Wojewódzkiemu Policji [...] informacje mogące w jego ocenie świadczyć o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego lub przestępstwa przez m.in. Komendanta Miejskiego Policji [...], co wskazuje na bezpośredni związek Komendanta Miejskiego Policji [...] z przedmiotową sprawą, czyniąc zasadny wniosek o jego wyłączenie.
W uzasadnieniu zarzutów skarżący podniósł, że był on uprawniony do pominięcia drogi służbowej z uwagi na szczególny charakter jego pisma z 3 czerwca 2014 r. Stwierdził, że kwalifikacja ww. pisma z punktu widzenia dopuszczalności pominięcia drogi służbowej powinna zostać dokonana na podstawie całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego w sprawie, na etapie postępowania prowadzonego przez organy, materiału dowodowego, a nie wyłącznie w oparciu o treść samego spornego pisma. Pismo to - jak wynika z jego treści - pozostaje bowiem w ścisłym związku z wcześniejszymi pismami skarżącego, wnoszonymi bezpośrednio do Komendanta Miejskiego Policji [...], a w szczególności z pismami z 12 marca 2014 r. i 21 marca 2014 r. Pisma Komendanta Miejskiego Policji, stanowiące odpowiedzi na wskazane pisma skarżącego, skarżący wymienił wprost w treści pisma z 3 czerwca 2014 r., jak również je do niego załączył.
Zarówno zaś z treści ww. pism z 12 marca 2014 r. i 21 marca 2014 r., jak i z załączonych do jego pisma z 3 czerwca 2014 r. odpowiedzi Komendanta Miejskiego Policji [...] wynika, że celem złożenia powyższych pism było przekazanie przełożonemu uzyskanych przez skarżącego informacji, mogących w jego ocenie świadczyć nie tylko o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przez innych policjantów, lecz także o popełnieniu przez nich przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. Z treści wzmiankowanych pism wynika, że w ocenie skarżącego, w świetle posiadanych przez niego informacji, istnieje możliwość popełnienia przestępstwa przez policjantów podległych Komendantowi Miejskiemu Policji [...], a mianowicie przez podins. S. B. i kom. A. W. Skarżący uprzednio wniósł bowiem zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przez wymienione funkcjonariuszki przestępstwa, mającego polegać na "przekroczeniu uprawnień“.
W ocenie skarżącego policjantki miały zatem popełnić czyn stypizowany w art. 231 k.k., tj. nadużycie uprawnień przez funkcjonariusza publicznego, który stanowi przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego. W piśmie z 3 czerwca 2014 r. skarżący wprawdzie bezpośrednio nie nawiązał do kwestii odnoszących się do uzyskanych przez niego informacji, mogących w jego ocenie świadczyć o popełnieniu przestępstwa przez innych funkcjonariuszy policji, jednak explicite nawiązywał w jego treści do okoliczności bezpośrednio związanych z podejrzeniem popełnienia przestępstwa określonego w art. 231 k.k. przez wyżej wymienione, w szczególności wyraźnie i wprost odwołując się do treści swoich wcześniejszych pism oraz odpowiedzi Komendanta Miejskiego Policji [...]. Okoliczności te mają istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy, z uwagi na treść § 4 ust. 2 Zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz.
KGP z 17 grudnia 2013 r. poz. 99, dalej: “zarządzenie"). Zdaniem skarżacego nie ulega wątpliwości, że - wbrew ocenie dokonanej przez organy orzekające, a zaaprobowanej przez Sąd I instancji - przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie, uprawniając tym samym skarżącego do pominięcia drogi służbowej w przypadku przekazania informacji, które w jego ocenie mogły świadczyć o popełnieniu przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, tj. czynu zabronionego określonego w art. 231 k.k., przez innych funkcjonariuszy Policji. Pozbawione znaczenia jest przy tym, czy przekazane przez skarżącego informacje były uzasadnione, a tym samym, czy zasadne było pociągnięcie do odpowiedzialności karnej innych funkcjonariuszy Policji. Zastosowanie ww. § 4 ust. 2 zarządzenia, statuującego wyjątek od obowiązku zachowania drogi służbowej przez policjantów i pracowników Policji (§ 4 ust. 1 zarządzenia), nie zostało bowiem uzależnione od zasadności przekazanych informacji o popełnieniu przestępstwa przez innego policjanta lub pracownika Policji, ponieważ w przepisie tym jest wyraźnie mowa o informacjach, które w ocenie przekazującego je przełożonemu policjanta lub pracownika Policji, mogą świadczyć o popełnieniu przestępstwa.
Wystarczy zatem, aby to w ocenie danego policjanta przekazywane przez niego informacje mogły świadczyć o popełnieniu przestępstwa przez innego funkcjonariusza lub pracownika Policji, co bez wątpienia miało miejsce w niniejszej sprawie, gdyż skarżący był przekonany (i wielokrotnie, w korespondencji pisemnej prowadzonej m.in. z Komendantem Miejskim Policji [...], dawał temu wyraz) o popełnieniu przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego przez innych funkcjonariuszy Policji. Ponadto z treści dalszych pism skarżącego składanych w toku prowadzonego wobec niego postępowania dyscyplinarnego, w tym w szczególności z treści pisma z 12 sierpnia 2014 r., wynika, że w ocenie skarżącego przestępstwa z art. 231 k.k. mógł się dopuścić również Komendant Miejski Policji [...] insp. J. K., co tym bardziej uzasadnia, iż w świetle całokształtu okoliczności przedmiotowej sprawy pominięcie przez skarżącego drogi służbowej należało uznać za uprawnione.
Skarżący wskazał, że dla istoty sprawy niepozbawiony znaczenia jest również argument powołany w złożonym w toku postępowania przed Sądem I instancji piśmie procesowym z 16 marca 2016 r., związany z treścią rozkazu personalnego nr [...] z [...] maja 2015 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji [...], uchylającego w całości rozkaz personalny nr [...] z [...] marca 2015 r. Komendanta Miejskiego Policji [...] o obniżeniu dodatku służbowego i umarzającego postępowanie I instancji, albowiem jest to kolejny argument przemawiający na rzecz poglądu wyrażonego w skardze, iż sprawa, w której skarżący pominął drogę służbową, nie miała charakteru sprawy osobowej, a zatem pominięcie drogi służbowej było uprawnione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej; z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
W ramach zarzutów naruszenia prawa procesowego postawiony został jedynie wytyk naruszenia art. 135c ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji określający, że przełożony dyscyplinarny podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym jeżeli sprawa dotyczy go bezpośrednio. Oznacza to, że w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy i tenże stan faktyczny stanowić będzie podstawę oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego.
Ustalenia poczynione w sprawie wskazują, że pismem z 3 czerwca 2014 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z wnioskiem o wyjaśnienie zaniechania przez insp. J. K. realizacji polecenia zawartego w piśmie Wydziału Kadr KWP [...] z 29 stycznia 2014 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia żądania wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec dwóch funkcjonariuszy KMP [...]. Z powyższym pismem Komendant Wojewódzki Policji [...] zapoznał się 10 czerwca 2015 r., polecając wszczęcie w tej sprawie postępowania dyscyplinarnego. Postanowieniem z [...] czerwca 2014 r., nr [...] Komendant Miejski Policji [...], działając na podstawie art. 134i ustawy o Policji, wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu, zarzucając mu, że [...] czerwca 2014 r. [...] naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że skierował wniosek w sprawie osobowej do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z pominięciem drogi służbowej, czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów.
Orzeczeniem z [...] grudnia 2014 r., nr [...] Komendant Miejski Policji [...], działając na podstawie art. 135j ust. 1 ustawy o Policji, uznał skarżącego winnym zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył mu karę nagany. Organ przyjął, że złożone pismo jest wnioskiem służbowym w rozumieniu przepisów rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Wskazane pismo dotyczyło bowiem spraw wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariusza, chociażby w prowadzonym wobec niego postępowaniu dyscyplinarnym [...], na które się powołał.
Ponadto zachowanie drogi służbowej obowiązuje również w przypadku przekazania przez policjanta informacji o zdarzeniach mogących naruszać przepisy wewnętrzne Policji i przepisy karne, jeżeli informacja ta może wywołać skutki w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej innego policjanta. Organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w orzeczeniu organu I instancji, że pismo z 3 czerwca 2014 r. należy uznać za wniosek osobowy, który powinien być złożony z zachowaniem drogi służbowej. Wskazane pismo dotyczyło bowiem sprawy pozostającej w zakresie właściwości Komendanta Miejskiego Policji. Obwiniony korzystając ze swoich praw i obowiązków jako strona postępowania dyscyplinarnego, w przypadku stwierdzenia, że Komendant Miejski Policji w jego ocenie zaniechał wykonania określonych poleceń, miał prawo skierować zapytanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w celu uzyskania w tym zakresie stosownej odpowiedzi.
Jednakże powinien to uczynić za pośrednictwem przełożonego w sprawach osobowych. W ocenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego brak było również przesłanek, o których mowa w § 4 ust. 2 i 6 zarządzenia.
Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy.
Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów policjant składa wniosek w sprawie osobowej drogą służbową, z wyjątkiem przypadków określonych w odrębnych przepisach. Sprawą służbową jest sprawa związana z nawiązaniem, zmianą i rozwiązaniem stosunku służbowego oraz wynikającymi z jego treści prawami i obowiązkami policjantów (§ 1 pkt 4 ww. rozporządzenia). § 3 ust. 1 rozporządzenia określa jakich kwestii w szczególności mogą dotyczyć sprawy osobowe, przy czym nie jest to wyliczenie kompleksowe.
W myśl § 1 pkt 7 rozporządzenia droga służbowa to tryb zwracania się policjanta w sprawie osobowej i innej sprawie wynikającej ze stosunku służbowego do przełożonego uprawnionego do jej załatwienia za pośrednictwem bezpośredniego przełożonego.
Obowiązek zachowania drogi służbowej związany jest z funkcjonowaniem organizacji hierarchicznej w Policji, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. Organizacja hierarchiczna to stan wewnętrznego zorganizowania Policji w systemie podporządkowania, a także wzajemnych uprawnień i obowiązków organów Policji oraz policjantów i pracowników Policji (§ 1 pkt 6 zarządzenia). Zgodnie z § 2 pkt 3 zarządzenia funkcjonowanie organizacji hierarchicznej polega m. in. na stosowaniu drogi służbowej oraz określonych w zarządzeniu sposobów i metod wykonywania czynności przez przełożonych oraz podwładnych. Droga służbowa to – w myśl § 1 pkt 5 zarządzenia – sposób załatwiania spraw służbowych, polegający na przekazywaniu informacji lub dokumentów albo rzeczy przez podwładnych za pośrednictwem wszystkich kolejnych przełożonych aż do tego, który jest uprawniony do rozstrzygnięcia sprawy, jak również przekazywanie rozkazów, poleceń lub wytycznych od przełożonego uprawnionego do ich wydawania, przez kolejnych niższych przełożonych do podwładnego. Policjanci i pracownicy Policji są zobowiązani do zachowania drogi służbowej, a przepisy szczegółowo określają w jakich sytuacjach drogę służbową można pominąć.
Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że policjanci mają – co do zasady – obowiązek zachowania drogi służbowej we wszystkich sprawach służbowych, a nie tylko w sprawach osobowych. Sprawą służbową jest natomiast sprawa pozostająca w związku ze stosunkiem służbowym. W rozpoznawanej sprawie dla obowiązku zachowania drogi służbowej nie było zatem najistotniejsze, czy pismo z 3 czerwca 2014 r. stanowiło wniosek w sprawie osobowej, gdyż obowiązek zachowania szczególnego trybu związanego z hierarchicznym funkcjonowaniem Policji powstawał już w związku z tym, iż pismo to pozostawało w związku ze sprawą służbową. Przedmiotowe pismo niewątpliwie taki charakter posiadało, skoro odnosiło się ono do możliwości popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez innych funkcjonariuszy na szkodę skarżącego. Okoliczności tej skarżący nie kwestionuje. Istota tego pisma sprowadza się bowiem – jak słusznie przyjął Sąd I instancji - do wyrażenia przez skarżącego braku satysfakcji z otrzymanych od Komendanta Miejskiego wyjaśnień związanych z rozstrzygnięciem wniosku skarżącego o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do dwóch funkcjonariuszy Policji.
Skarżący udzieloną odpowiedź potraktował wręcz jako pozbawienie go możliwości dochodzenia swoich praw w trybie postępowania dyscyplinarnego. Pismo z 3 czerwca 2014 r. pozostaje zatem w związku ze stosunkiem służbowym wymienionych w nim funkcjonariuszy, jak i ze stosunkiem służbowym skarżącego. Niewątpliwie bowiem odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy uregulowana w ustawie o Policji pozostaje w nierozerwalnej więzi ze sprawami służbowymi.
Treść pisma, w powiązaniu z okolicznościami występującymi w przedmiotowej sprawie, pozwala również na przyjęcie, że dotyczy ono także sprawy osobowej. Zasadna jest ocena Sądu I instancji, że przemawia za tym charakter żądań skarżącego, który koncentruje się na realizacji własnych uprawnień – jako osoby pokrzywdzonej – przez podnoszone przez niego zarzuty dyscyplinarne w stosunku do dwóch innych funkcjonariuszy. Uprawnionym było przy tym odwołanie się do innego postępowania dyscyplinarnego o sygnaturze akt [...], którego skarżący był uczestnikiem, a do którego to postępowania odnosiło się pismo skarżącego z 13 grudnia 2013 r., zawierające wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec określonych w nim funkcjonariuszy Policji. Pismo z 3 czerwca 2014 r. stanowiło realizację praw skarżącego wynikających ze stosunku służbowego, jak i odnosiło się do stosunku służbowego skarżącego, a zatem stosownie do § 1 pkt 4 ww. rozporządzenia stanowiło sprawę osobową.
Nie można podzielić twierdzeń skargi kasacyjnej, że skarżący był uprawniony do pominięcia drogi służbowej z uwagi na szczególny charakter powyższego pisma. Takiej przesłanki zwolnienia z obowiązku zachowania drogi służbowej przepisy nie przewidują. Przepisy zarządzenia Komendanta Głównego Policji w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji określają szczegółowo sytuacje, w jakich dopuszczalne jest pominięcie drogi służbowej (§ 4 ust. 2 i ust. 6). Skarżący nie mógł skorzystać z wyłączenia przewidzianego w § 6 ust. 1 lit. a zarządzenia, albowiem przepis ten dotyczy naruszenia dyscypliny służbowej przez bezpośredniego przełożonego, którym w dacie sporządzania pisma do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] w stosunku do skarżącego nie był Komendant Miejski Policji [...], lecz Naczelnik Wydziału Ochronnego KMP. W sprawie nie zaistniała także sytuacja przewidziana w § 4 ust. 6 pkt 1 lit. b zarządzenia, ponieważ kwestii poruszanych w piśmie z 3 czerwca 2014 r. nie można zakwalifikować do spraw niecierpiących zwłoki.
Również odwołanie się przez skarżącego do § 4 ust. 2 zarządzenia nie mogło przynieść zamierzonego skutku, gdyż przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku uzyskania przez pełniącego służbę policjanta informacji mogących świadczyć o popełnieniu przez innego policjanta przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego lub przestępstwa skarbowego. Pismo z 3 czerwca 2014 r. tego rodzaju informacji nie zawiera. Nawiązuje ono w swej treści do wcześniejszej korespondencji skarżącego z Komendantem Miejskim Policji [...], ale tylko w zakresie wniosku skarżącego o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec określonych funkcjonariuszy.
Dodatkowo wskazuje na możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez Komendanta Miejskiego Policji [...] w związku z uzależnianiem postępowania dyscyplinarnego, o którego wszczęcie skarżący wnioskował, od wyniku postępowania karnego, co miało być działaniem celowym mającym uniemożliwić poniesienie odpowiedzialności dyscyplinarnej przez określonych funkcjonariuszy. Nie można przy tym podzielić stanowiska skarżącego, że za możliwością zastosowania omawianego wyłączenia miałyby przemawiać treść wcześniejszych pism skarżącego i wyartykułowana w nich intencja skarżącego przekazania przełożonym informacji mogących w ocenie skarżącego świadczyć nie tylko o popełnieniu przez przywołanych funkcjonariuszy przewinienia dyscyplinarnego, lecz także o możliwości popełnienia przez nich ściganego z oskarżenia publicznego przestępstwa nadużycia uprawnień przez funkcjonariusza publicznego. Ocenie podlega określone pismo i treści w nim zawarte, i tylko wówczas gdyby zawierało ono informacje odpowiadające wymaganiom ustalonym w § 4 ust. 2 rozporządzenia, skarżący mógłby pominąć drogę służbową.
Takie informacje ujęte zostały w piśmie z 13 grudnia 2013 r., które zostało złożone przez skarżącego z zachowaniem drogi służbowej, zaś pismo z 3 czerwca 2014 r. nie obejmowało nowych informacji, odnoszących się do możliwości popełnienia przez funkcjonariuszy przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego.
Pominięcie przez skarżącego drogi służbowej przy składaniu pisma z 3 czerwca 2014 r. stanowiło niewątpliwie o nieprawidłowym wykonaniu czynności służbowej, i tym samym o naruszeniu dyscypliny służbowej, co skutkowało odpowiedzialnością dyscyplinarną (art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji).
Uwzględnieniu nie podlegał także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135c ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Zważyć należy, że art. 135c ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wskazuje, że przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny nie podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym, gdy sprawa dotyczy ich w ogóle, lecz podlegają wyłączeniu, gdy sprawa dotyczy ich bezpośrednio. Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN (pod. red. L. Drabik, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2015) bezpośredni to «dotyczący kogoś lub czegoś wprost».
Nie można uznać, że sprawa dyscyplinarna, w której skarżący był obwinionym dotyczyła bezpośrednio jego przełożonego dyscyplinarnego. W sprawie tej skarżący stanął pod zarzutem naruszenia dyscypliny służbowej przez skierowanie wniosku w sprawie osobowej do Komendanta Wojewódzkiego Policji z pominięciem drogi służbowej. Nie jest przy tym sporne, że droga służbowa w sprawie nie została zachowana. Sporne natomiast pozostawało, czy w sprawie zaistniały okoliczności pozwalające na rezygnację z tego szczególnego trybu załatwiania spraw służbowych. Kwestie na jakich koncentrowało się postępowanie w przedmiotowej sprawie dyscyplinarnej nie wiązały się w jakikolwiek sposób z przełożonym dyscyplinarnym skarżącego, sprawa zatem nie odnosiła się do niego bezpośrednio. Takiego bezpośredniego związku, o jakim stanowi powyższy przepis, nie można wyprowadzić z treści pisma z 3 czerwca 2014 r., gdyż sprawa niniejsza nie dotyczyła nieprawidłowości w działaniu Komendanta Miejskiego Policji [...] w związku z zawiadomieniem skierowanym przez skarżącego o możliwości popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez określonych funkcjonariuszy lecz nieprawidłowego wykonania przez skarżącego czynności służbowej.
Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a.