Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 lipca 2013 r. (sygn. akt II SA/Wa 616/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Zespołu Placówek Oświatowych w P. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie polecenia dyrektorowi szkoły usunięcia uchybień.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Kurator Oświaty - działając z urzędu i na podstawie art. 34 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. – polecił Dyrektorowi Zespołowi Placówek Oświatowych w P. przywrócenie prowadzenia świetlicy szkolnej - w terminie 3 miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji.
Rozpatrując sprawę w trybie instancji odwoławczej, Minister Edukacji Narodowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W motywach rozstrzygnięcia Minister wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2011 r. Dyrektor Zespołu Placówek Oświatowych w P. zawarł porozumienie z Dyrektorem Centrum Kultury w C. dotyczące przekazania, z dniem [...] września 2011 r., prowadzenia m.in. zajęć w świetlicy szkolnej [...] Centrum Kultury w C.. Zajęcia te miały być prowadzone wprawdzie w Szkole Podstawowej im. J. w P. (wchodzącej w skład Zespołu Placówek Oświatowych w P.), ale przez pracowników Centrum. Ustalono też, że osoby, prowadzące zajęcia świetlicowe będą legitymować się stosownymi kwalifikacjami, zakres ich czynności będzie uwzględniać statutowe funkcje świetlicy szkolnej i osoby te będą podlegać nadzorowi pedagogicznemu Dyrektora Szkoły.
Biorąc powyższe pod uwagę, Minister Edukacji Narodowej podzielił stanowisko Kuratora Oświaty, że tego rodzaju sytuacja narusza art. 34 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 1 pkt 2 stawy o systemie oświaty. Centrum Kultury jest bowiem jednostką zewnętrzną, niebędącą ani szkołą, ani placówką oświatową. Osoba, która spełnia wprawdzie wymogi kwalifikacyjne, ale nie jest zatrudniona w szkole, nie może zaś podlegać nadzorowi pedagogicznemu Dyrektora Szkoły, a w konsekwencji również nadzorowi pedagogicznemu, sprawowanemu przez Kuratora Oświaty. W takiej sytuacji żaden więc organ systemu oświaty nie może sprawować kontroli nad tym, czy świetlica szkolna realizuje cele statutowe, takie jak: realizacja programów nauczania, wychowania oraz zapewnienie opieki nad dziećmi i młodzieżą. Zdaniem organu, przekazanie prowadzenia zajęć świetlicowych odrębnej jednostce w istocie doprowadziło do wyłączenia świetlicy szkolnej ze struktur szkoły.
Organ odwoławczy podkreślił też, że funkcjonowanie świetlic szkolnych zostało uregulowane w art. 67 ustawy o systemie oświaty oraz w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz. U. Nr 61, poz. 624 ze zm., zał. nr 2 § 7).
Zgodnie z art. 67 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty, szkoła publiczna dla realizacji celów statutowych powinna zapewnić uczniom możliwość korzystania ze świetlicy - przy czym - użyty w tym przepisie wyraz "powinna" nie oznaczał fakultatywności tego obowiązku.
Ponadto, podnoszono, iż - zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty - każda szkoła publiczna jest obowiązana zatrudniać nauczycieli posiadających kwalifikacje, określone w ustawie – Karta Nauczyciela oraz w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemajacych wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. z 2009 r. Nr 50, poz. 400).
W ocenie organu centralnego, w rozpatrywanym przypadku działanie Zespołu Placówek Oświatowych w P. spowodowało sytuację, w której świetlicę szkolną prowadzi w szkole inna jednostka organizacyjna i przy pomocy zatrudnionych przez siebie osób. W związku z czym, dzieci zostały powierzone (na terenie szkoły) opiece osób trzecich, nad którymi Dyrektor Szkoły nie może sprawować nadzoru, zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. Poza tym, dopuszczenie do prowadzenia zajęć bezpośrednio z uczniami lub na ich rzecz w danej szkole przez niebędących nauczycielami pracowników innych jednostek organizacyjnych było również niezgodne z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 z poźn. zm.) oraz z zasadami organizacji świetlic szkolnych, wynikających z rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół.
Z rozporządzenia tego wynika bowiem, że w szkole podstawowej i gimnazjum organizuje się świetlicę szkolną w celu zapewnienia uczniom opieki ze względu na organizację dowożenia uczniów do szkoły i prowadzi się w niej zajęcia w grupach wychowawczych. Oznacza to więc – jak wywodził organ - że do zadań wychowawcy świetlicy należy prowadzenie zajęć wychowawczych i opiekuńczych, tj. zadań realizowanych bezpośrednio z uczniami lub na ich rzecz, które na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy – Karta Nauczyciela są obowiązkowymi zadaniami nauczyciela.
Na wyżej przedstawioną decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia 6 lutego 2013 r. Zespół Placówek Oświatowych w P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucono naruszenie art. 34 ust. 1 w zw. z art. 67 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty.
Odpowiadając na skargę, Minister Edukacji Narodowej wnosił o jej oddalenie.
Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa.
Sąd stwierdził, że przepis artykułu 67 ust. 1 pkt 3 ustawy z o systemie oświaty nakłada na szkołę obowiązek prowadzenia świetlicy, gdyż – stosownie do jego treści - do realizacji zadań statutowych szkoła publiczna powinna zapewnić uczniom możliwość korzystania m.in. ze świetlicy. Treść powyższego przepisu, zwłaszcza w zestawieniu z art. 67 ust. 2 omawianej ustawy, a także wobec sformułowań użytych np. w art. 67a ust. 1 w/w ustawy, pozwala na wyprowadzenie wniosku, że "powinność", określona w tym przepisie, w istocie oznacza obowiązek zapewnienia takiej możliwości.
Analizując przedmiotową problematykę, Sąd Wojewódzki odwołał się do stanowiska zajętego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 kwietnia 2000 r. (sygn. akt II SA/Wr 991/98 – błędnie wskazanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jako "II SA/Wa 991/98"), iż przepis art. 67 ust. 1 ustawy o systemie oświaty daje podstawę do przyjęcia, że biblioteka szkolna jest pracownią szkoły, a jej organizacja i stworzenie uczniom możliwości korzystania z niej są obligatoryjne, a który to pogląd Sąd, rozpoznający przedmiotową sprawę, podzielił.
Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, powyższe stanowisko pozostaje także aktualne w odniesieniu do kwestii prowadzenia przez szkołę świetlicy. Ustawodawca, formułując treść art. 67 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, postawił bowiem znak równości w zakresie funkcjonalnym pomiędzy problematyką prowadzenia biblioteki i świetlicy szkolnej. Konsekwencją powyższego stanowiska jest więc przyjęcie, że świetlica szkolna, jako pracownia szkolna, musi funkcjonować w strukturach szkoły i być prowadzona przez zatrudnionego w szkole nauczyciela. Tylko bowiem w takiej formie organizacyjnej – jak akcentował Sąd - świetlica szkolna i zatrudnieni w niej nauczyciele mogą realizować zadania przewidziane przepisami prawa. Istotne przy tym jest to, że poprzez włączenie świetlic szkolnych w system organizacyjny szkoły i wynikającą stąd konieczność zatrudniania w nich nauczycieli, zostały ustawowo zapewnione warunki realizacji w świetlicach szkolnych programów nauczania i wychowania, edukacji kulturalnej i informacyjnej oraz kształcenia i doskonalenia nauczycieli.
Przy takiej tylko organizacji świetlic szkolnych możliwe jest – w ocenie Sądu - sprawowanie nad nimi nadzoru pedagogicznego ze strony kuratora oświaty oraz ocena stanu i warunków działalności dydaktycznej przez nie prowadzonej.
W tym miejscu Sąd Wojewódzki zwrócił także uwagę, że wyżej przedstawiony pogląd jest zbieżny z tym, jaki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2013 r. (sygn. akt I OSK 2472/12). W wyroku tym wyjaśniono zaś, iż: "wskazane w art. 67 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, zapewnienie uczniom możliwości korzystania z biblioteki szkolnej, oznacza więc korzystanie z biblioteki szkolnej będącej organizacyjnie częścią szkoły publicznej, w rozumieniu ustawy o systemie oświaty. Tylko takie usytuowanie organizacyjne umożliwia szkole publicznej wykonanie obowiązku nałożonego dyspozycją art. 67 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. Podobnie, tylko pozostawanie biblioteki w strukturze szkoły publicznej, gwarantuje zatrudnienie na stanowisku nauczyciela - bibliotekarza, osoby mającej kwalifikacje wymagane przepisami".
Przywołaną wyżej tezę Sąd Wojewódzki podzielił, uznając ją za własną, zaznaczając jednocześnie, że wprawdzie odnosiła się ona do kwestii prowadzenia biblioteki szkolnej, lecz – jak wyżej wspomniano - materia prawna, dotycząca prowadzenia biblioteki szkolnej, była tożsama z problematyką prowadzenia świetlicy szkolnej.
W tej sytuacji Sąd Wojewódzki uznał, że organy zasadnie stwierdziły, iż zlecenie w drodze porozumienia z dnia [...] marca 2011 r. prowadzenia świetlicy szkolnej Centrum Kultury doprowadziło de facto do jej likwidacji, jako pracowni szkolnej, funkcjonującej w strukturze szkoły. Okolicznością pozostającą bez znaczenia był przy tym fakt, że siedziba świetlicy nie uległa zmianie. Konsekwencje takiej likwidacji przekładały się bowiem na materię faktycznej możliwości nadzoru pedagogicznego Dyrektora danej szkoły nad świetlicą i to, czy jest w niej realizowany stosowny program nauczania i wychowania przez przygotowane do tego osoby. Jak twierdził Sąd, z uwagi na uregulowania art. 3 pkt 1 w zw. z art. 10 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela, stosunek pracy z nauczycielem nawiązuje się w szkole, a zatem w świetlicy niebędącej w strukturze szkolnej nie będzie istniała możliwość zatrudniania nauczyciela, którego kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela prowadzącego zajęcia w świetlicy zostały szczegółowo określone w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli.
Faktu tego nie zmieniała okoliczność, że w porozumieniu z dnia [...] marca 2011 r. zastrzeżono, iż osoby, prowadzące świetlicę szkolną, będą podlegać merytorycznie Dyrektorowi Zespołu, skoro od takich osób nie będzie można wymagać kwalifikacji, właściwych do zajmowania stanowiska nauczyciela prowadzącego zajęcia w świetlicy. W rezultacie Dyrektor Zespołu nie będzie miał możliwości sprawowania powierzonego mu ustawą nadzoru pedagogicznego, a tym samym kontroli, czy świetlica realizuje cele, dla których winna być powołana w każdej szkole publicznej. To samo odnosiło się zaś także do nadzoru pedagogicznego sprawowanego przez kuratora oświaty.
W ocenie Sądu, bez wpływu na powyższe rozważania pozostawała również, podnoszona w skardze okoliczność, że [...] września 2012 r. Kurator Oświaty przeprowadził doraźną kontrolę świetlicy, gdyż kontrola taka, jak wywodził Sąd, w istniejącym wówczas stanie faktycznym była bowiem możliwa tylko dzięki dobrej woli pracowników świetlicy. Kurator Oświaty musi mieć zaś możliwość każdorazowego prowadzenia kontroli podległych mu placówek oświatowych.
W konkluzji Sąd Wojewódzki przyjął, że Kurator Oświaty, jako organ nadzoru pedagogicznego, był uprawniony do polecenia Dyrektorowi placówki oświatowej usunięcia stwierdzonych uchybień. Wbrew twierdzeniom skargi, działanie Dyrektora Zespołu Szkół stanowiło bowiem naruszenie art. 67 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty. Gdyby podzielić punkt widzenia skarżącego, to – zdaniem Sądu - brak byłoby możliwości realizacji powołanych wcześniej przepisów ustawy, dotyczących postanowień statutu szkoły. Niewykonalne byłyby także przepisy o nadzorze pedagogicznym, który niewątpliwie rozciąga się także na świetlice szkolne, a to chociażby z uwagi na powierzone im zadania związane z nauczaniem i wychowaniem.
W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Zespół Placówek Oświatowych w P. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie:
- 1. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 145 § pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez nieuchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji Ministra Edukacji Narodowej wobec mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa materialnego tj. art. 67 ust 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty, 2.prawa materialnego, to jest: art. 67 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia tego przepisu poprzez ustalenie, że doszło do likwidacji świetlicy szkolnej.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnoszono, że Sąd Wojewódzki dokonał błędnej wykładni art. 67 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty.
Akcentowano, iż po dokonaniu zmian organizacyjnych, polegających na zleceniu obsługi świetlicy pracownikom Centrum Kultury - jednostce organizacyjnej Gminy - uczniowie nadal korzystają z świetlicy szkolnej, realizując programy nauczania i wychowania edukacji kulturalnej, informacyjnej, realizując swoje potrzeby i zainteresowania. W świetlicy zatrudnieni są pracownicy, posiadający kwalifikacje nauczycielskie, ponieważ są to te same osoby, które były poprzednio zatrudnione w szkole jako nauczyciele. Nadal Dyrektor szkoły wykonuje też nadzór pedagogiczny nad tymi osobami i kontroluje prawidłowość procesu edukacyjnego, odnośnie uczniów korzystających z świetlicy. Nie ma więc podstaw faktycznych do ustalenia, że Kurator Oświaty nie ma w tej sytuacji możliwości kontroli świetlicy a doraźna kontrola, przeprowadzona w dniu [...] września 2012 r. była możliwa tylko dzięki "dobrej woli" pracowników tej świetlicy. Wprost przeciwnie, zdaniem autora skargi kasacyjnej, właśnie fakt przeprowadzenia tej kontroli przemawiał za tym, że kontrola Kuratora nie jest iluzoryczna, ale rzeczywista.
Skarżący zwracał też uwagę, że art. 67 ust.1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty nie określa formy, w jakiej ma nastąpić możliwość korzystania przez uczniów z świetlicy ani formy zatrudniania jej pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie zaś ustalił, iż świetlica szkolna ma być pracownią szkolną i musi funkcjonować w strukturach zespołu oraz być prowadzona przez zatrudnionego w nim nauczyciela.
Błędnym było też – zdaniem skarżącego – było ustalenie, iż faktycznie doszło do likwidacji świetlicy - jako pracowni funkcjonującej w strukturze palcówki. Stwierdzenie to było bowiem sprzeczne ze stanem faktycznym, ponieważ - jak wyżej wskazano - stosownie do treści art. 67 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty, uczniowie nadal korzystają z świetlicy.
Zwracano również uwagę, że Sąd I instancji nie badał skutku wprowadzonych zmian organizacyjnych, zaniechając ustalenia, czy wskutek zmian organizacyjnych pozbawiono uczniów możliwości korzystania z świetlicy. Wszelkie zatem dalsze wnioski Sądu, iż w rzeczywistości doszło do likwidacji świetlicy, potwierdzały jedynie błędną wykładnię art. 67 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty.
W obszernej odpowiedzi na skargę kasacyjną, Minister Edukacji Narodowej wnosił o jej oddalenie, wywodząc jak dotychczas.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, a które okazały się nieuzasadnione.
Wprawdzie skarżący kasacyjnie twierdził, że skargę kasacyjną opiera zarówno na zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, ale w rzeczywistości ich istota sprowadzała się do obrazy prawa materialnego. Wydanie bowiem zaskarżonego wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. było w tym przypadku jedynie następstwem, przyjętej przez Sąd Wojewódzki wykładni prawa materialnego. Zarzucanie zaś Sądowi I instancji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, iż Sąd nie zbadał skutku wprowadzonych zmian organizacyjnych i zaniechał ustalenia, czy wskutek tych zmian pozbawiono uczniów możliwości korzystania z świetlicy, także nie mogło odnieść pożądanego skutku. W skardze kasacyjnej nie został bowiem sformułowany żaden zarzut procesowy, poza w/w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., który – jak wspomniano – ma jedynie charakter wynikowy.
Przedmiotowa sprawa dotyczyła decyzji Kuratora Oświaty, którą organ oświatowy nakazał Dyrektorowi Zespołu Placówek Oświatowych w P. usunięcie naruszeń przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, poprzez przywrócenie prowadzenia świetlicy szkolnej. Mocą bowiem porozumienia Dyrektora Zespołu z Dyrektorem Centrum Kultury w C., pracownicy tej ostatniej jednostki mieli prowadzić zajęcia świetlicowe w Szkole Podstawowej im. J. w P. W związku z powyższym należy stwierdzić, że zgodnie z art. 67 pkt 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.) szkoła publiczna, dla realizacji celów statutowych, powinna zapewnić uczniom możliwość korzystania ze świetlicy. W myśl zaś utrwalonego poglądu orzecznictwa, użyte w tym przepisie określenie "powinna" nie oznacza fakultatywności a obowiązek zorganizowania i prowadzenia przez szkołę świetlicy (vide: np. wyroki NSA z dnia 28 kwietnia 2000 r., sygn. akt lI SA/Wr 991/98, OwSS 200/4/103, Lex nr 44125, 2012 r. i z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2472/12).
Przepis art. 67 omawianej ustawy – jak zauważa się w piśmiennictwie – określa bowiem standardy wyposażenia szkół publicznych w urządzenia służące do realizacji zadań statutowych szkoły (M. Plich – Komentarz do art. 67 ustawy o systemie oświaty, System Informacji Prawnej Lex).
W świetle obowiązującego porządku prawnego, nie budzi zaś wątpliwości, że świetlica szkolna powinna być organizacyjnie częścią szkoły. W myśl przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz. U. Nr 61, poz. 624 ze zm., § 7 załącznika nr 2), dla uczniów, którzy muszą dłużej przebywać w szkole ze względu na czas pracy ich rodziców (prawnych opiekunów), organizację dojazdu do szkoły lub okoliczności wymagające zapewnienia uczniom opieki w szkole, szkoła organizuje świetlicę (ust. 1). Są w niej prowadzone zajęcia w grupach wychowawczych a liczba uczniów w grupie nie może przekraczać 25, z zastrzeżeniem ust. 3 (ust. 2).
Jednocześnie, w § 10 ust. 1 zał. nr 2 do w/w rozporządzenia postanowiono, że szczegółową organizację nauczania, wychowania i opieki w danym roku szkolnym określa arkusz organizacji szkoły opracowany przez jej dyrektora. W arkuszu tym zamieszcza się w szczególności liczbę pracowników szkoły (...), ogólną liczbę godzin edukacyjnych finansowanych ze środków przydzielonych przez organ prowadzący szkołę (ust. 2 i 3).
Trafnie przy tym Sąd Wojewódzki zauważył zbieżność, istniejącą pomiędzy obowiązkiem szkoły publicznej do zapewnienia uczniom korzystania z biblioteki szkolnej a obowiązkiem zapewnienia im korzystania ze świetlicy szkolnej. Oba obowiązki zostały bowiem uregulowane w ustawie o systemie oświaty w jednym przepisie (art. 67 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy) i obu dotyczy również wyżej wspomniane rozporządzenie wykonawcze Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. (§7 i § 8 zał. nr 2 do rozporządzenia). Z tego powodu orzecznictwo sądowoadministracyjne, zgodnie z którym przepis art. 67 ust. 1 ustawy o systemie oświaty daje podstawę do przyjęcia, że biblioteka szkolna jest pracownią szkoły, a jej organizacja i stworzenie uczniom możliwości korzystania z niej są obligatoryjne (wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2472/12), mogło być istotnie odnoszone do obowiązku związanego z zapewnieniem uczniom przez szkołę publiczną możliwości uczęszczania do świetlicy szkolnej.
Skoro zaś świetlica szkolna jest wewnętrzną strukturą szkoły to muszą w niej pracować osoby zatrudnione przez Dyrektora Szkoły, niezależnie oczywiście od konieczności spełniania przez tych pracowników wymagań przewidzianych ustawą Karta Nauczyciela. Tylko takie osoby będą bowiem podlegały pełnemu nadzorowi Dyrektora Szkoły, odpowiedzialnego za całą placówkę a także nadzorowi pedagogicznemu kuratora oświaty. W rezultacie zatem w świetlicy szkolnej nie mogą pracować osoby zatrudnione w odrębnej, zewnętrznej jednostce, choćby nawet były to osoby kompetentne do prowadzenia zajęć wychowawczo – edukacyjnych z dziećmi. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie by tego rodzaju osoby np. w ramach odpowiednich porozumień ze szkołami, okresowo uatrakcyjniały zajęcia świetlicowe dla dzieci, realizując w nich określony program, ale oczywiście w obecności szkolnego nauczyciela, sprawującego pieczę nad świetlicą szkolną.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 184 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a.