Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 25 czerwca 2020 r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę [...] na decyzję Wojewody [...] z [...] września 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lipca 2019 r. zobowiązującą [...] i [...] – właścicieli nieruchomości położonej w obrębie ewid. [...] gmina [...], ozn. jako działka ewid. Nr [...] o powierzchni ogólnej 73,59 ha – do udostępnienia jej części o powierzchni 1130,3 m2 [...] S.A. z siedzibą w [...] celem wykonania czynności związanych z remontem napowietrznej linii 110 kV relacji [...][...], polegających na wymianie przewodów roboczych na małozwisowe. Podstawę prawną wydania decyzji stanowił art. 4 pkt 9 i art. 124b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204, ze zm., dalej: u.g.n.).
Rozstrzygnięcie zaś zostało wydane na wniosek [...] S.A. z 17 maja 2019 r. W punkcie 2. decyzja Starosty ustalała, że obowiązek udostępnienia nieruchomości polega na umożliwieniu osobom upoważnionym przez [...] S.A. wstępu na teren działki w celu usunięcia istniejących przewodów i zawieszenia nowych z zachowaniem dotychczasowej trasy przebiegu linii oraz na zapewnieniu dojazdu umożliwiającego wykonanie tych prac. Obowiązek udostępnienia nieruchomości określono na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy licząc od momentu wejścia na grunt (pkt 3). W pkt 4 decyzji organ zobowiązał Spółkę do: przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, uzgodnienia z właścicielem nieruchomości wysokości odszkodowania za udostępnienie nieruchomości i szkody powstałe w wykonaniu ustalonych czynności oraz zawiadomienia organu o wykonaniu wskazanych powyżej obowiązków. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 6).
Powołując się na oświadczenia wnioskodawczyni organ odwoławczy podkreślił, że celem udostępnienia nieruchomości jest wykonanie przez spółkę czynności związanych z konserwacją i remontem odcinka linii elektroenergetycznej 110 kV [...][...] polegających na usunięciu istniejących przewodów i zawieszenia nowych z zachowaniem dotychczasowej trasy przebiegu linii oraz zapewnienie dojazdu umożliwiającego wykonanie tych czynności. Wojewoda zgodził się przy tym z oceną Starosty [...], że planowane przez inwestora prace nie wykraczają poza pojęcie remontu. Z całą pewnością są to prace mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa i ciągłości przesyłu energii elektrycznej, nie wpłyną one natomiast na zmianę parametrów i przebiegu linii ani lokalizację słupów, nie nastąpi zwiększenie mocy czy natężenia ani też zwiększenie pola elektroenergetycznego linii. W tej sytuacji Wojewoda przyjął, że zasadnym było uznanie przedmiotowych prac za remont, a w rezultacie zastosowanie art. 124b u.g.n.
Oddalając wywiedzioną na tę decyzję skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zgodził się z organami, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 124b ust. 1 u.g.n. We wniosku z 17 maja 2019 r. [...] S.A. z siedzibą w [...] powołała się na konieczność wykonania prac remontowych odcinka linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...][...] przebiegającej przez działkę stanowiącą współwłasność skarżącego oraz jego żony. Zdaniem Sądu, zakres prac polegający na usunięciu istniejących przewodów i zawieszenia w ich miejsce nowych z zachowaniem dotychczasowej trasy przebiegu linii, obejmujący ponadto wymianę przewodów fazowych i odgromowych wraz z osprzętem należy niewątpliwie zaliczyć do prac remontowych. Tym bardziej, że w związku z pracami, jakie mają zostać przeprowadzone, nie ulegną zmianie żadne parametry techniczne linii 110 kV.
Na uwzględnienie zasługuje ponadto stanowisko Spółki, że brak wykonania niezwłocznego remontu pociągnie za sobą ryzyko wystąpienia awarii linii, co w konsekwencji może doprowadzić do pozbawienia energii elektrycznej okolicznych mieszkańców. Nadto zwłoka w wykonaniu remontu zagrozi zdrowiu lub życiu ludzi z uwagi na przestarzałe elementy linii, a dodatkowo zagrozi interesowi społecznemu, ze względu na narażenie odbiorców energii elektrycznej na przerwy w jej dostawie spowodowane ewentualną jej awarią.
Dalej Sąd wskazał, że jak wynika z akt sprawy, właściciele działki nr 7/1 położonej w obrębie [...] w gminie [...], w tym skarżący, nie wyrazili zgody na jej udostępnienie. W aktach sprawy znajdują się pisma wnioskodawczyni kierowane zarówno do skarżącego, jak też do współwłaścicielki nieruchomości - [...], zawierające prośby o wyrażenie takiej zgody. Jednak w odpowiedzi na przesłaną korespondencję skarżący (w pismach odpowiednio z dnia 16 marca 2019 r., 26 maja 2019 r. oraz 17 czerwca 2019 r.), jak i [...] (w pismach z dnia 27 lutego 2019 r. oraz 14 czerwca 2019 r.) - jednoznacznie oświadczyli, że nie wyrażają zgody na planowane prace polegające na remoncie linii energetycznej.
Ponadto w aktach znajduje się notatka z przeprowadzonego w dniu 26 lutego 2019 r. spotkania, w którym uczestniczyli przedstawiciele wykonawcy inwestycji oraz skarżący, który odmówił jednak jej podpisania. W ocenie Sądu, brak zgody, o której mowa w art. 124b u.g.n. należy rozumieć nie tylko jako brak odpowiedzi na propozycję, lecz również jako brak porozumienia pomiędzy właścicielami a inwestorem odnośnie warunków udostępnienia nieruchomości. Wyrażenie zgody pod warunkiem ustanowienia na rzecz właścicieli służebności przesyłu, czy też zapłaty określonej kwoty oznacza w tym przypadku brak zgody.
Za niezasadny Sąd uznał zarzut dotyczący "bezkrytycznego" nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, bowiem nadanie decyzji wydanej na podstawie art. 124b u.g.n. rygoru natychmiastowej wykonalności jest obligatoryjne i następuje na podstawie art. 124b ust. 2a u.g.n.
Podobnie Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut polegający na braku wskazania dat dziennych udostępnienia nieruchomości, jak wynika bowiem z treści art. 124b ust. 3 u.g.n. obowiązek udostępnienia nieruchomości, może być ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy, o czym rozstrzygnięto w pkt 3 decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu ustalenie daty początkowej w taki sposób, jak uczyniono to w zaskarżonej decyzji było dopuszczalne. Nie przekreśla to ogólnej idei zamknięcia ograniczenia prawa własności w określonych ramach czasowych z jednej strony i zapewnienia inwestorowi czasu na wykonanie zaplanowanych prac z drugiej.
W zakresie zarzutu dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na res iudicata Sąd podkreślił, że skarżący nie wykazał tożsamości spraw zakończonych przedmiotową decyzją oraz powołaną w skardze decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r., co potwierdził też Wojewoda w odpowiedzi na skargę. Sąd wyjaśnił, że w takich sprawach jak będąca przedmiotem rozpoznania, fakt wydania decyzji na podstawie art. 124b ust. 1 u.g.n. nie wyklucza możliwości złożenia kolejnego wniosku o zobowiązanie do udostępnienia nieruchomości, a rzeczą organu jest zbadanie, czy zachodzą przesłanki, o których mowa w treści przepisu i wydanie rozstrzygnięcia.
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku [...], reprezentowany przez adwokata, podniósł następujące zarzuty:
- I. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest:
- — art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. w zw. z art. 145 § 2 p.p,s.a,. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji istotnego dla wyniku sprawy naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania — art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., polegającego na niezastosowaniu tego przepisu i braku stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, pomimo że w obrocie prawnym istnieje prawomocna decyzja, która dotyczy tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawy o zobowiązanie do udostępnienia nieruchomości, tj. decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r., znak sprawy IGN.6821.10.2018.AZ w przedmiocie odmowy zobowiązania [...] i [...] do udostępnienia nieruchomości [...] S.A., wydana na tej samej podstawie prawnej; przy czym od momentu wydania powyższej decyzji nie nastąpiły żadne nowe okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do prowadzenia nowego postępowania.
Z ostrożności procesowej, skarżonemu wyrokowi zarzucono również:
- II. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a., poprzez niedostrzeżenie przez Sąd istotnego dla wyniku sprawy naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. oraz z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., w rezultacie których nie doszło do prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj.:
- — nie przeprowadzono z urzędu przez organy administracji dowodu z dokumentów - dokumentacji projektowej [...] S.A., dotyczącej modernizacji linii elektroenergetycznej, celem ustalenia faktycznego zakresu planowanych prac, użytych materiałów, planowanych rozwiązań technicznych, ustalenia, czy modernizacja przewiduje nowe rozwiązania techniczne w stosunku do dotychczasowych rozwiązań; w tym: nie ustalono, na jakie przewody będą wymieniane przewody odgromowe (czy posiadają one takie same parametry jak dotychczas zamontowane czy wprowadzona zostaje nowa funkcja do już istniejącej), czy zamontowanie muf dla połączeń jest nowym rozwiązaniem, czy mufy takie były zamontowane dotychczas; przy czym ustalenia w zakresie parametrów zostały poczynione wyłącznie na podstawie oświadczenia wnioskodawcy;
- III. naruszenie prawa materialnego przez jego nieprawidłowe zastosowanie w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj.:
- — naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 124b ust. 1 u.g.n., poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 124b ust. 1 u.g.n. w przedmiotowym stanie faktycznym, wskutek błędnego przyjęcia, iż zakres prac objętych wnioskiem [...] S.A. spełnia przesłanki do zakwalifikowania ich jako prac remontowych, w sytuacji gdy w ocenie skarżącego, planowane prace stanowią faktycznie przebudowę linii elektroenergetycznej (w tym zastosowanie nowych rozwiązań technicznych), nadto w sytuacji, gdy faktycznie planowane prace przedsiębiorstwa przesyłowego prowadzone są w stosunku do całego obiektu liniowego, a tylko realizowane są etapami w stosunku do poszczególnych jego fragmentów i de facto efektem tych robót będzie demontaż całej linii przesyłowej (lub znacznej jej części) i zastąpienie jej nową substancją, tym samym nie można takich robót kwalifikować jako remontu, lecz jako przebudowę lub odbudowę obiektu budowlanego (wyrok WSA w Bydgoszczy z 19.12.2017 r., II SA/Bd 743/17).
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie oświadczył o zrzeczeniu się rozprawy.
Przy piśmie z 30 września 2020 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie nadesłał poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię decyzji Starosty Koszalińskiego z 26 marca 2019 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Skoro zaś w niniejszej sprawie pełnomocnik – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a., jako najdalej idącego, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skargi kasacyjnej, że poddana kontroli Sądu I instancji decyzja obarczona była wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Jak podnosi pełnomocnik skarżącego, decyzja Starosty [...] z [...] lipca 2019 r. została wydana w tożsamej sprawie co poprzedzająca ją decyzja tego organu z 26 marca 2019 r. Obie decyzje wydane były w oparciu o art. 124b u.g.n. na wniosek tego samego podmiotu przyjmując za cel wykonanie czynności związanych z remontem napowietrznej linii 110 kV relacji [...][...], polegających na wymianie przewodów roboczych na małozwisowe.
Należy zgodzić się ze spostrzeżeniem skargi kasacyjnej co do utrwalonego w orzecznictwie poglądu, iż decyzja organu administracji państwowej rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tego organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a., jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (res iudicata). Skarga kasacyjna pomija jednak, że tożsamość spraw powinna być rozważana w zakresie ich przedmiotu: podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Z nadesłanej na wezwanie Sądu decyzji Starosty [...] z [...] marca 2019 r. o odmowie zobowiązania [...] i [...] do udostępnienia nieruchomości wynika, że treść ówczesnego żądania Inwestora była inna. Wniosek o udostępnienie nieruchomości skarżącego kasacyjnie dotyczył części nieruchomości o powierzchni 1848 m2, podczas gdy wniosek rozpoznany zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzji obejmował jej część o powierzchni 1130,3 m2. Powyższe ustalenie nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu uznać, by zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a.
Odmawiając słuszności pozostałym zarzutom skargi kasacyjnej podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 124b ust. 1 zdanie pierwsze u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody.
Przepis ten nie ustala proceduralnych warunków dla wydania decyzji. Dopuszczalność jej wydania jest natomiast warunkowana wykazaniem braku zgody podmiotów praw rzeczowych na udostępnienie nieruchomości oraz zaistnieniem okoliczności dotyczących celu jej zajęcia. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 października 2016 r., sygn. akt I OSK 2619/15, CBOSA, przepis ten nie upoważnia do uzależnienia wydania decyzji o udostępnieniu nieruchomości od spełnienia jakichkolwiek dodatkowych przesłanek lub wymogów w rodzaju obowiązku badania charakteru inwestycji w kontekście jej oddziaływania na środowisko czy oceny jej realizacji w odniesieniu do przepisów technicznych. We wniosku z 17 maja 2019 r. inwestor wykazywał, że domaga się udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją i remontem linii elektroenergetycznej, nienależącej do części składowych nieruchomości.
Zaznaczył, że długość całkowita linii wynosi 39 km. Została ona uruchomiona i oddana do eksploatacji w 1964 r. Remont tej instalacji będzie zaś polegał na wymianie przewodów roboczych na małozwisowe i wymianie istniejącego przewodu odgromowego wraz z osprzętem w pasie technologicznym istniejącej linii. W odniesieniu do zajęcia wnioskowanej części nieruchomości inwestor wskazał, że zakres prac obejmuje wymianę przewodów fazowych i odgromowych wraz z osprzętem. Na słupie nr 25 zaplanowano montaż mufy dla połączenia odcinków przewodu odgromowego. Zaznaczono jednocześnie, że na skutek prac remontowych parametry linii, tj. długość i napięcie znamionowe wynoszące 110 kV, nie ulegną zmianie. Nie zmieni się również przebieg linii, nie nastąpi zwiększenie mocy czy natężenia, ani zwiększenie pola elektromagnetycznego. Lokalizacja słupów pozostanie bez zmian.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji, uwzględniając treść wniosku i dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy stwierdził, że inwestor w sposób wystarczający wskazał, że planowane prace, mające być realizowane na działce skarżącego mieszczą się w dyspozycji art. 124b ust. 1 u.g.n. W wyroku z 6 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 1812/17 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że warunkiem uznania planowanych robót jako przewidzianych w art. 124b ww. ustawy czynności związanych z remontem przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej jest wykazanie, że roboty te spełniają przesłanki określone w art. 3 pkt 8 w zw. z art. 3 pkt 7a i art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. W wyroku tym zaakcentowano również, że roboty (czynności) remontowe w rozumieniu art. 124b u.g.n. w zw. z art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane, wykonywane w istniejącym obiekcie budowlanym, muszą polegać na odtworzeniu (także z użyciem innych niż pierwotnie wyrobów) stanu pierwotnego (nie stanowiąc bieżącej konserwacji), bez zmiany parametrów użytkowych lub technicznych obiektu (co stanowi przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane), w tym bez zmiany charakterystycznych parametrów, jak np. powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość (gdyż zmiana w tym zakresie prowadzi do rozbudowy lub nadbudowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ww. ustawy).
W świetle brzmienia art. 124b u.g.n., przyjmując za trafną argumentację Naczelnego Sądu Administracyjnego przytoczoną powyżej, dla prawidłowego zastosowania tego przepisu niezbędne jest dokonanie uprzedniej kwalifikacji planowanych robót w kontekście pojęć, jakimi posługują się przepisy Prawa budowlanego. Nieodzowne przy tym jest uwzględnienie specyfiki regulacji i sytuacji faktycznej oraz obowiązków operatora systemu przesyłowego, o których mowa w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz.U. z 2020 r. poz. 833). Przepis art. 9c ust. 2 pkt 1 i 3 Prawa energetycznego gwarantuje zaś bezpieczeństwo oraz “niezawodność funkcjonowania systemu elektroenergetycznego".
Wobec tego przeprowadzenie robót mających na celu zagwarantowanie niezawodności funkcjonowania systemu elektroenergetycznego poprzez dostosowanie i wymianę przestarzałych instalacji na nowe może być uznane za remont w rozumieniu art. 124b u.g.n.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego roboty budowlane zaplanowane na przedmiotowej nieruchomości polegające na wymianie przewodów fazowych i odgromowych wraz z osprzętem, montaż mufy na słupie, przy uwzględnieniu braku zmian w parametrach linii i usytuowaniu słupów, spełniają definicję remontu. Podkreślić trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż wymiana słupa elektroenergetycznego, stanowiącego element składowy linii elektroenergetycznej, prowadząca do posadowienia w miejscu dotychczasowym nowego słupa (m.in. wykonanego z nowego materiału, w nowej technologii) może być kwalifikowana jako remont pod warunkiem, że zostaną zachowane dotychczasowe parametry techniczne i użytkowe obiektu, a także związanych z nim przewodów i zachowany zostanie ten sam przebieg samej trasy linii elektroenergetycznej (wyroki NSA z 6 grudnia 2016 r., I OSK 1509/16, z 8 grudnia 2015 r., I OSK 604/14, z 16 kwietnia 2019 r., I OSK 1680/17, z 27 listopada 2019 r., I OSK 871/19).
Wskazuje się też, że użycie nowych materiałów nie pozostaje w sprzeczności z definicją remontu, w której to wprost dopuszczono zastosowanie innych materiałów niż wykorzystane w stanie pierwotnym. Wydaje się bowiem racjonalne, że zamiast przestarzałych technologii przy remoncie stosuje się nowsze technologie. Skoro zaś nie dochodzi do zmiany parametrów technicznych, takich jak zmiana napięcia, długości linii napowietrznej, zmiana jej przebiegu, miejsca lub sposobu posadowienia poszczególnych słupów, zwiększenie mocy lub zwiększenie pola elektromagnetycznego, to trudno zaprzeczyć ustaleniom, że planowane roboty odpowiadają remontowi.
Tym samym niezasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. przez niedokonanie przez Sąd I instancji prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przekazane przez inwestora dane - wbrew twierdzeniom skarżącego - pozwalały na zbadanie zamierzeń i dokonanie oceny charakteru planowanych prac w odniesieniu do warunków ustalonych przepisem art. 124b u.g.n.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie zdołały podważyć prawidłowości przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli legalności zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.