Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2015 r. o sygn. akt II SA/Wa 1613/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi J.M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 23 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody jubileuszowej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia 26 maja 2014 r.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w dniu 7 marca 2014 r. J.M. zwrócił się do Komendanta Stołecznego Policji o przyznanie mu prawa do nagrody jubileuszowej przypadającej na dzień 16 lipca 2010 r. w wysokości 75% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym na ostatnio zajmowanym stanowisku eksperta Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Stołecznej Policji. Uzasadniając powyższe żądanie wskazał na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 3072/12, który w sposób ostateczny przesądził o niezasadności rozstrzygnięć stwierdzających nieważność rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z dnia 21 października 2003 r., dotyczącego ustalenia zainteresowanemu wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. W ocenie J.M. wyrok usunął w całości przyczyny, z powodu których nie wypłacono mu w dniu 16 lipca 2010 r. należnej nagrody jubileuszowej.
Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia 26 maja 2014 r. odmówił przyznania żądanego świadczenia.
W wyniku odwołania J.M., sprawę rozpatrzył Komendant Główny Policji, który decyzją z dnia 23 lipca 2014 r. podzielił zasadność rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.
Organ wskazał, iż w 2010 roku zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z dnia 21 października 2003 r., ustalającego J.M. wysługę lat uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. W wyniku tego postępowania Komendant Główny Policji decyzją z dnia 3 września 2010 r. stwierdził nieważność przedmiotowego rozkazu personalnego i decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2010 r. W wyniku skargi J.M., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 2152/10 uchylił powyższe decyzje, zaś wcześniej Komendant Stołeczny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia 27 stycznia 2011 r. zwolnił J.M. ze służby w Policji z dniem 23 lutego 2011 r. na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 289 poz. 1687, ze zm.). Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stał się prawomocny. Komendant Główny Policji decyzją z dnia 8 grudnia 2011 r. ponownie stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z dnia 21 października 2003 r. i po rozpatrzeniu wniosku J.M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia 20 lutego 2012 r. utrzymał w mocy swoje poprzedzające rozstrzygniecie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 86/12 uchylił powyższe decyzje. Skarga kasacyjna złożona w tej sprawie przez Komendanta Głównego Policji została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 3072/12. Powyższe spowodowało, iż Komendant Główny Policji decyzją z dnia 25 kwietnia 2014 r. umorzył w całości postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z dnia 21 października 2003 r.
Następnie organ przeanalizował przepisy art. 108 ust. 1, art. 111 ust. 1 ustawy o Policji oraz przepisy § 3, § 4, § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz. U. Nr 100, poz. 913 ze zm.) i uznał, iż wyżej wskazane wyroki sądów administracyjnych działają ex nunc, to znaczy uchylają skutki decyzji o stwierdzeniu nieważności rozkazu personalnego od momentu prawomocności tych wyroków.
Powyższe zdaniem organu, prowadzi do wniosku, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2152/10 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 865/12 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 3072/12 nie uchyliły z mocą wsteczną skutku, polegającego na obniżeniu procentowego wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat. Wyroki te od dnia, w którym stały się prawomocne jedynie zobowiązały organy administracji publicznej do ich wykonania w terminie określonym w art. 286 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednocześnie eliminując z tym dniem z obrotu prawnego zaskarżone decyzje. Dopiero prawomocność wyroków i postanowień wydawanych przez sądy administracyjne jest podstawą ich mocy wiążącej. Orzeczenie prawomocne pociąga za sobą ten skutek, że nikt nie może kwestionować faktu istnienia orzeczenia i jego określonej treści bez względu na to czy był czy też nie był strona postępowania w którym zostało wydane prawomocne orzeczenie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1083/06).
Organ podkreślił także, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2152/10 został wydany już po zwolnieniu J.M. ze służby w Policji. Dlatego też ostateczna decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2010 r. oraz ostateczna decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia 3 września 2010 r. przestały być wykonywane po zwolnieniu J.M. ze służby w Policji z dniem 23 lutego 2011 r. i przepis art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie miał w niniejszej sprawie żadnego znaczenia.
Nadto jedynie czynnemu policjantowi przysługuje nagroda jubileuszowa w wysokości 75% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym po 20 latach służby. Obecnie J.M. nie wiąże z organem stosunek służbowy. Dlatego brak jest podstaw do przyznania mu prawa do żądanego świadczenia w chwili obecnej.
Polemizując z zawartym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzeniem J.M., iż nabył on prawo do nagrody jubileuszowej w dniu 16 lipca 2010 r., organ wskazał, iż gdyby twierdzenie to uznać za prawidłowe to i tak roszczenie uległo przedawnieniu, zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. Upływ terminu przedawnienia jest przesłanką materialnoprawną, która powoduje, że uprawnionemu nie przysługuje roszczenie z tytułu prawa do uposażenia, czy innych należności pieniężnych.
J.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie.
Sąd I instancji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, iż nagroda jubileuszowa dla funkcjonariuszy Policji nie jest świadczeniem przyznawanym na wniosek zainteresowanego, a świadczeniem wypłacanym przez organ z urzędu i to niezwłocznie po wystąpieniu daty wymagalności tego świadczenia. Powyższe stwierdzenie wynika z treści art. 111 ust. 1 ustawy o Policji oraz wprost z treści, wydanego na podstawie ust. 2 tegoż przepisu, § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej.
Zatem to na organie ciąży obowiązek wyliczenia daty nabycia prawa do nagrody jubileuszowej, wraz z upływem określonych lat służby i na organie ciąży obowiązek niezwłocznego wypłacenia uprawionemu tej nagrody. Dodać tu także należy, iż świadczenie to może zostać wypłacone byłemu funkcjonariuszowi, o czym stanowi wprost § 2 ust. 2 wyżej wskazanego rozporządzenia.
Dalej Sąd I instancji zauważył, że przeszkodą do przyznania i wypłaty J.M. nagrody jubileuszowej za 20 lat służby w lipcu 2010 r. była okoliczność wszczęcia w tym czasie przez organ postępowania nadzorczego w którym kwestionowano jeden z okresów wchodzących w skład okresu od którego długości uzależniona jest nagroda jubileuszowa (do tego w istocie sprowadzały się kolejne postępowania wszczynane przez organ w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia 21 października 2003 r.). Postępowanie nieważnościowe zostało zainicjowane pismem organu z dnia 5 lipca 2010 r. skierowanym do skarżącego i informującym go o wszczęciu tego postępowania (pismo w aktach osobowych skarżącego). Sporne było wówczas wliczenie do tego okresu 20 lat służby, czasu pracy J.M. w gospodarstwie rolnym rodziców. Na powyższą wątpliwość wskazuje pismo organu z dnia 30 lipca 2010 r. znajdujące się w aktach osobowych skarżącego. Zatem do czasu ostatecznego i prawomocnego zakończenia wyrokami sądów administracyjnych powyższych postępowań nadzorczych, zagadnienie czy w lipcu 2010 r. wyekspirował odpowiedni okres uzasadniający wypłatę nagrody jubileuszowej nie było całkowicie okolicznością pewną. Powyższe spowodowało, iż nie było podstaw do uruchomiania jakiejkolwiek procedury zmierzającej do wypłaty powyższej nagrody. Sprawa spornego okresu wyjaśniła się dopiero po wydaniu w dniu 6 lutego 2014 r. wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I OSK 3072/12 i po definitywnym umorzeniu przez Komendanta Głównego Policji decyzją z dnia 25 kwietnia 2014 r. postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia 21 października 2003 r. Zatem dopiero wówczas otworzyła się możliwość rozpoczęcia przez organ dokładnego wyliczenia i wypłaty przedmiotowej nagrody.
Reasumując, rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia 21 października 2003 r. był rozstrzygnięciem ostatecznym, a zatem korzystał z ochrony jaką stwarza zasada stałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Podejmowane od 2010 roku przez organ dwukrotne próby wzruszenia tego rozkazu w trybie postępowania nieważnościowego okazały się błędne i prawnie bezpodstawne oraz bezskuteczne, co potwierdziły prawomocne wyroki sądów administracyjnych to jest:
- wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 2152/10, w stosunku do decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 3 września 2010 r. i decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2010 r., utrzymującej tą decyzję w mocy;
- wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 3072/12, oddalający skargę kasacyjną organu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 86/12 uchylającego decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 20 lutego 2012 r., utrzymującą w mocy swoje poprzednie rozstrzygniecie z dnia 8 grudnia 2011 r. o ponownym stwierdzeniu nieważność rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z dnia 21 października 2003 r.
Sąd I instancji podkreślił, iż decyzje stwierdzające nieważność przedmiotowego rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z dnia 21 października 2003 r. nie weszły do obrotu prawnego i nie mogły w sposób skuteczny i pełny wyeliminować z obrotu prawnego tego rozkazu. Zatem wszelkie dywagacje organu podejmowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na temat obowiązywania decyzji o stwierdzeniu nieważności w obrocie prawny mnie mają dla niniejszej sprawy żadnego znaczenia, skoro nie został w sposób ostateczny i prawomocny wyeliminowany z obrotu prawnego rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia 21 października 2003 r.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dla oceny czy w dniu 16 lipca 2010 r. istotnie wyekspirował okres 20 lat służby J.M. (w rozumieniu art. 111 ust. 1 ustawy o Policji) okoliczność wszczęcia w 2010 r. postępowania w przedmiocie wzruszenia w trybie postępowania nieważnościowego rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z dnia 21 października 2003 r., wywołały jedynie ten skutek, iż na dzień 16 lipca 2010 r. bilans lat służby J.M. co najwyżej nie był możliwy do ustalenia dla organu w sposób pewny. Inaczej mówiąc, istniała wątpliwość co do zaliczenia do tego okresu czasu pracy zainteresowanego w gospodarstwie rolnym (do tego problemu sprowadzała się kwestia ewentualnej nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego z dnia 21 października 2003 r.).
Sąd I instancji stwierdził, że nagroda jubileuszowa wypłacana jest przez organ z urzędu a zatem do jej wypłaty nie jest wymagany wniosek skarżącego. Powyższe stwierdzenie stanowi, iż zwłoka w wypłacie świadczenia leżały po stronie organu, a nie po stronie skarżącego. Podkreślenia wymaga tu okoliczność, iż po dacie wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt I OSK 3072/12 oraz po wydaniu przez organ w dniu 25 kwietnia 2014 r. decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia 21 października 2003 r. brak jest jakichkolwiek przeszkód do wdrożenia przez organ procedury wyliczenia i wypłaty przedmiotowej nagrody jubileuszowej. Do takiego działania z urzędu organ był wprost zobligowany z brzemienia przepisów art. 111 ustawy pragmatycznej i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej.
Ponadto zdaniem Sądu, wadliwe jest rozumowanie odwołujące się do instytucji przedawnienia roszczenia, przewidzianej w art. 107 ustawy o Policji. W powyższym stanie faktycznym przedawnienie w ogóle nie wystąpiło. Dlatego też skarżący nie był w ogóle zobligowany do składania w czasie trwania wyżej opisanych postępowań nadzorczych jakichkolwiek pism żądających wypłaty nagrody jubileuszowej za 20 lat służby w celu zachowania tego roszczenia. Rozpoczęcie biegu przedawnienie prawa do powyższej nagrody nastąpiło dopiero od chwili gdy stała się ona możliwa do wypłacenia, a zatem najwcześniej z datą wspomnianego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nadto nagroda jubileuszowa nie jest wypłacana na wniosek, ale przez organ z urzędu i to niezwłocznie gdy wystąpią okoliczności wskazane w art. 111 ustawy o Policji, co do odpowiedniej długości okresu służby.
Nagroda jubileuszowa powinna zostać wyliczona na taki dzień, jaki wynika z lat służby skarżącego w Policji z uwzględnieniem okresu o którym mowa w rozkazie personalnym z dnia 21 października 2003 r., zgodnie otrzymywanym w tym dniu przez skarżącego miesięcznym uposażeniem wraz z dodatkami o charakterze stałym (art. 111 ust. 1 ustawy o Policji). Natomiast dopiero wskazany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego umożliwia wypłatę w taki sposób wyliczonej nagrody jubileuszowej, albowiem wyrok ten kończy spór co do prawidłowości zaliczenia do okresu służby prace skarżącego w gospodarstwie rolnym.
W ocenie Sądu I instancji, skarżący trafnie zauważył, iż skoro organ powołuje się na zarzut przedawnienia to powinien rozważyć tę kwestie także w aspekcie treści art. 107 § 2 ustawy pragmatycznej, czego w żaden sposób nie uczynił. Jednakże w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchybienie to nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem, co wykazano wyżej, w niniejszej sprawie zagadnienie przedawnienia nie występuje.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Komendant Główny Policji, zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj.
- art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. polegające na uznaniu, iż organ dokonał błędnej oceny dowodów i błędnych ustaleń faktycznych, co do przedawnienia roszczenia oraz mocy obowiązującej wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2152/10 i z dnia 7 września 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 865/12 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 3072/12 i w konsekwencji uchyleniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej;
- art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez błędne sporządzenie uzasadnienia wyroku i niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w sposób uniemożliwiający jego kontrolę, a polegający na zaniechaniu wskazania, jakie, w ramach przyjętej podstawy uchylenia, inne przepisy postępowania organ naruszył.
Ponadto skarżący kasacyjnie organ zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.
- art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom, poprzez jego błędną wykładnię i bezzasadne uznanie, iż daje on podstawę do orzekania o przyznaniu byłemu policjantowi - w stanie spoczynku - nagrody jubileuszowej, podczas gdy przepis ten reguluje jedynie kwestie wypłaty tej nagrody po dniu ustania stosunku służbowego.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna wniesiona przez Komendanta Głównego Policji nie mogła zostać uwzględniona, ponieważ zaskarżony wyrok pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Trafnie w skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a.
Zaskarżony wyrok został wydany na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a., podczas gdy w jego uzasadnieniu nie można doszukać się przepisów postępowania, które zdaniem Sądu I instancji naruszyły organy administracji publicznej. Wręcz przeciwnie jak wynika z uzasadnienia wyroku Sąd skoncentrował się na wykładni przepisów prawa materialnego – art. 111 ust. 1 i art. 107 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U z 2011r. Nr. 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz. Nr. 100, poz. 913 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wyjaśnił dlaczego podstawą rozstrzygnięcia uczynił art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a., nie wskazał w jaki sposób powinien zachować się organ ponownie rozpoznając sprawę. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wewnętrznie sprzeczne i zawiera błędną ocenę stanu faktycznego sprawy.
Z ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy wynika, że J.M. w dniu 7 marca 2014r. wystąpił do Komendanta Stołecznego Policji o wypłatę nagrody jubileuszowej, do której prawo nabył z dniem 16 lipca 2010r. W dacie złożenia wniosku skarżący nie pozostawał już w służbie.
Ma rację Sąd I instancji twierdząc, że obowiązkiem organu było ustalenie czy istotnie skarżący z dniem 16 lipca 2010r. nabył prawo do nagrody jubileuszowej oraz wypłata tej nagrody, nie ma jednak racji twierdząc, że przeszkodą do przyznania prawa do nagrody i jej wypłaty była okoliczność iż w tym samym czasie zostało wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznego rozkazu Komendanta Stołecznego Policji z dnia 21 października 2003r. ustalającego J.M. wysługę lat uwzględnianą przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego. Nie można zgodzić się z Sądem I instancji co do tego, że dopiero po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 6 lutego 2014r. I OSK 3072/12 i po umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu z dnia 21 października 2003r. zaistniała możliwość wypłaty nagrody jubileuszowej. Powyższe stanowisko Sądu I instancji pozostaje w sprzeczności z twierdzeniem na str. 8 uzasadnienia wyroku, zgodnie z którym decyzje stwierdzające nieważność rozkazu z dnia 21 października 2003r. nie weszły do obrotu prawnego i nie mogły skutecznie wyeliminować tego rozkazu z obrotu prawnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z chwilą złożenia przez J.M. wniosku o wypłatę nagrody jubileuszowej Komendant Stołeczny Policji winien sprawdzić, czy istotnie z dniem 16 lipca 2010r. skarżący nabył prawo do nagrody jubileuszowej za 20 lat służby i o ile istotnie tak było ocenić wniosek w kontekście art. 107 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji.
Zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
Z kolei według ust. 2 organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami.
Okoliczność iż w lipcu 2010r. zostało wszczęte postępowanie nadzorcze mogła mieć znaczenie tylko jako uzasadnienie do zastosowania w sprawie przez organ art. 107 ust. 2 ustawy. W żaden sposób nie przeszkadzała do rozpoznania wniosku skarżącego o wypłatę nagrody jubileuszowej, ponieważ w obrocie prawnym pozostawał ostateczny rozkaz ustalający skarżącemu wysługę lat. Możliwe było więc ustalenie wysokości nagrody.
Błędne jest twierdzenie Sądu I instancji, że w stanie faktycznym sprawy w ogóle nie doszło do przedawnienia. Niewątpliwie o ile istotnie skarżący nabył prawo do nagrody jubileuszowej z dniem 16 lipca 2010r., to uwzględniając datę złożenia wniosku o wypłatę nagrody, upłynął już 3 letni termin o jakim mowa w art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. Do skorzystania z możliwości nie uwzględnienia przedawnienia właściwy jest organ, a nie sąd administracyjny. To organ ocenia, czy jest to możliwe i usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami sprawy. W rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji dla ustalenia, czy nastąpiło przedawnienie roszczenia skarżącego o wypłatę nagrody jubileuszowej za 20 lat służby nie miał znaczenia wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014r., lecz tylko data w jakiej skarżący nabył prawo do nagrody.
Pomimo wskazanych wyżej nieprawidłowości zaskarżony wyrok ostatecznie odpowiada prawu. Uchylenie obu decyzji jest przez Sąd I instancji uzasadnione z uwagi na konieczność ustalenia, czy rzeczywiście skarżący z dniem 16 lipca 2010r. nabył prawo do nagrody jubileuszowej za 20 lat służby, a następnie do oceny żądania wypłaty z uwzględnieniem brzmienia art. 107 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd, zgodnie z którym prawo do nagrody jubileuszowej funkcjonariusz Policji może nabyć tylko w czasie trwania stosunku służbowego. Dlatego w niniejszej sprawie należy ustalić, czy istotnie z dniem 16 lipca 2010r. skarżący nabył to prawo. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie dokonał błędnej wykładni § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 19 czerwca 2002r. Sąd prawidłowo ocenił, że wypłata nagrody może nastąpić już rozwiązaniu lub wygaśnięciu stosunku służbowego.
Oznacza to, że o ile J.M. w dniu 16 lipca 2010r. nabył prawo do nagrody jubileuszowej za 20 lat służby i roszczenie o jej wypłatę nie uległo przedawnieniu lub organ z uwagi na usprawiedliwione okoliczności nie uwzględnił przedawnienia na podstawie art. 107 ust. 2 ustawy o Policji, to należy nagrodę te wypłacić, chociaż w/wym. nie pełni już służby w Policji.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.