Uzasadnienie
W dniu 21 czerwca 2013 r. (data wpływu do WSA) M.T. i I.T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Wójta Gminy C. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Skarżący zwrócili się o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazali, że w dniu 30 kwietnia 2013 r. (data złożenia pisma w Urzędzie Gminy w C.) zwrócili się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, tj. o przesłanie kserokopii umowy zawartej pomiędzy Wójtem Gminy C. oraz współwłaścicielem działki nr [...] a OPGK Rzeszów Zakład Terenowy w K. (reprezentowany przez geodetę uprawnionego); o sprecyzowanie celu i podstawy prawnej zleconej pracy; o wskazanie jaką kwotę organ zarezerwował na rozbudowę – przedłużenie drogi [...] położonej w F, oraz jakie koszty poniósł organ na modernizację, remont istniejącej drogi [...] w latach 1990–2012, zgodnie z ustawą o drogach publicznych.
Skarżący wskazali, że informacji, zgodnie z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ winien udzielić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku i powinna ona być zgodna z wnioskiem. W okolicznościach sprawy termin minął 14 maja 2013 r., organ żądaną informację udostępnił dopiero w dniu 26 maja 2013 r. Zdaniem skarżących udzielona informacja jest zbyt ogólnikowa, organ nie powołuje żadnych przepisów prawa, ustaw czy uchwał, które "urzeczywistniałyby" podane informacje. Nadto organ udziela informacji, która nie była przez nich żądana.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy C. wniósł o odrzucenie ewentualnie oddalenie skargi. Podał, że na każdy wniosek skarżących o udostępnienie informacji publicznej udzielał odpowiedzi i to w zakresie w jakim żądali. Również na wniosek z dnia 23 kwietnia 2013 r. (data wpływu do organu – 30 kwietnia 2013 r.) skarżący otrzymali odpowiedź w żądanym zakresie (pismo z dnia 22 maja 2013 r.). Okoliczności te przemawiają przeciwko uwzględnieniu skargi. Organ każdorazowo wykonywał ciążące na nim obowiązki, wynikające z przepisów prawa. Zdaniem organu brak podstaw do zarzucania mu bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 16 lipca 2013 r. o sygn. akt II SAB/Rz 70/13 zobowiązał Wójta Gminy C. do udzielenia informacji w zakresie punktu trzeciego i czwartego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12 kwietnia 2013 r. w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; skargę oddalił w pozostałym zakresie; wreszcie zasądził od Wójta Gminy C. na rzecz skarżących M.T. i I. T. solidarnie kwotę 50 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Jak wskazał w uzasadnieniu, skarżący wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. zwrócili się do Wójta Gminy C. o udostępnienie informacji publicznej w oparciu o treść art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wniosek ten wpłynął do organu w dniu 30 kwietnia 2013 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organ prawidłowo ocenił, że wniosek skarżących o udzielenie informacji wyczerpuje znamiona informacji publicznej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r.
Zdaniem WSA, udzielona informacja organu w zakresie 1 i 2 punktu żądania wnioskodawców wyczerpuje znamiona udostępnienia informacji publicznej, czyniąc zasadnym na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalenie skargi na bezczynność w tym zakresie.
Natomiast za zasadną uznał Sąd pierwszej instancji skargę w zakresie bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej odnośnie pytania zawartego w pkt 3 i 4 wniosku. Skoro pytanie zawarte w pkt 3 wniosku skarżących dotyczyło wysokości kwoty zarezerwowanej przez organ na rozbudowę drogi/działki nr [...]/, zaś w pkt 4 kosztów poniesionych na jej remont i modernizację w latach 1990–2012, to udzieleniem informacji publicznej nie jest – zdaniem WSA – brak danych w zakresie materiału wbudowanego w tę drogę, jak również określenie statusu tej drogi. Jak wskazał ten Sąd, prawodawca, kreując ustawą z dnia 6 września 2001 r. prawo dostępu każdemu do informacji publicznej, założył precyzyjność i rzetelność udzielanych odpowiedzi, w których nie chodzi udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej, czy też informacji wymijającej lub nieadekwatnej do treści wniosku, przemawia za bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.
W tym stanie sprawy, w tym zakresie Sąd skargę na bezczynność uwzględnił zobowiązując organ – Wójta Gminy C. do udzielenia informacji publicznej stosownie do żądania zawartego w pkt 3 i pkt 4 wniosku skarżących. Mając jednak na uwadze nieznaczne przekroczenie terminu do udzielenia informacji publicznej, a także to, że informacja, jakkolwiek nieadekwatna do zapytania zawartego w pkt 3 i 4 to jednak w jakimś zakresie została udzielona, Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Wójt Gminy C. Zarzucił w niej wyrokowi WSA naruszenie, po pierwsze, art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez przyjęcie, że bezczynność Wójta wystąpiła w zakresie udzielonej odpowiedzi na pkt 3 i 4 wnioskowanych informacji, gdy tymczasem informacje te spełniają przesłanki z ww. przepisów. Po drugie, naruszenie art. 149 § 1 p.p.s.a. przez przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki do uznania, że organ pozostawał w bezczynności, gdy tymczasem okoliczności sprawy wskazują, że Wójt wykonał obowiązki na nim ciążące z mocy przepisów prawa.
Po trzecie, skarżący podniósł naruszenie art. 151 p.p.s.a. przez przyjęcie, że informacji organu w zakresie pkt 3 i 4 żądania wnioskodawców nie wyczerpują znamion udostępnienia informacji publicznej, czyniąc niezasadnym oddalenie skargi wnioskodawców. Wreszcie, po czwarte, zarzucił naruszenie art. 200 i art. 206 p.p.s.a. przez przyjęcie, że istniały podstawy do obciążenia skarżącego kosztami.
W związku z powyższym skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części pkt I i IV oraz o przekazanie sprawy WSA w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o oddalenie skargi wnioskodawców w całości. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumentację mającą przemawiać za jej uwzględnieniem. W jego ocenie, udzielona wnioskodawcom informacja – mimo zwięzłości – jest wystarczająca i zupełna, w świetle przepisów prawa.
Nie złożono odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie zarzuca naruszenie przepisów prawa zarówno materialnego jak i procesowego i skierowana jest przeciwko pkt I i IV zaskarżonego wyroku.
W punkcie I Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał Wójta Gminy C. do załatwienia wniosku w punkcie 3 i 4. W punkcie 3 zadano pytanie: jaką kwotę miał Urząd Gminy zarezerwowaną na dalszą rozbudowę drogi – przedłużenie działki [...]. Na pytanie to wnioskodawca uzyskał odpowiedź, z której wynikało, że Urząd Gminy w C. nie planował rozbudowy drogi, ponieważ nie było takiej konieczności. Nie można zgodzić się z Sądem I instancji, że odpowiedź ta zawiera informację niepełną, wymijającą i nie odpowiada zakresowi wniosku. Tworzenie rezerw finansowych na określone cele poprzedza proces planowania, w czasie którego cele te są wskazane. Jeżeli organ uznał, że nie istnieje konieczność dalszej rozbudowy wskazanej we wniosku drogi, to konsekwencją takiego stanowiska jest brak zabezpieczenia rezerw finansowych na cel, który nie istnieje w planach działania.
Tym samym uznać należy, że odpowiedź na pytanie zawarte w pkt 3 wniosku została udzielona w sposób nie budzący wątpliwości. Należy wobec tego uznać za trafny, ale tylko w tym zakresie, zarzut naruszenia art. 149 § 1 i art. 151 p.p.s.a. zawarty w skardze kasacyjnej, ponieważ organ nie pozostawał w bezczynności. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w pkt 1 wyroku na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Zarzuty skargi kasacyjnej w pozostałej części uznać należy za nieusprawiedliwione. Należy zgodzić się z Sądem I instancji co do tego, że odpowiedź udzielona wnioskodawcy na pytanie zawarte w pkt 3 wniosku jest wymijająca. Jeśli organ nie posiada danej informacji bo za bieżące utrzymanie dróg dojazdowych odpowiada inny podmiot powinien tak sformułować odpowiedź aby jej treść nie budziła wątpliwości. Trafnie zatem Sąd I instancji zobowiązał organ do załatwienia wniosku w pkt 4.
Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w pozostałej części na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjna oddalił.