Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 730/15 uchylił decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], wydane w przedmiocie statusu bezrobotnego. W uzasadnieniu wyroku wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2013 r., wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674) – dalej "ustawa", przyznano G. S. z dniem [...] listopada 2013 r. status osoby bezrobotnej.
W związku z osiągnięciem przez bezrobotną wieku emerytalnego orzeczono o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej (decyzja z dnia [...] grudnia 2014 r.).
W dniu 29 grudnia 2014 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w S. wpłynęło postanowienie wydane przez Marszałka Województwa Ś. z dnia [...] grudnia 2014 r., z którego wynikało, że G. S. była zatrudniona u pracodawcy zagranicznego w okresie od [...] sierpnia 1996 r. do [...] listopada 2011 r. Następnie wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej w/w decyzjami o uznaniu za bezrobotną i utracie statusu osoby bezrobotnej i w następstwie wznowienia postępowania, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 105 § 1 K.p.a., wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...] o uchyleniu decyzji o uznaniu strony za bezrobotną i w to miejsce odmówił przyznania statusu osoby bezrobotnej, oraz o uchyleniu decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej, umarzając w tym zakresie postępowanie.
Wskutek odwołania, w którym strona wyjaśniła, iż faktycznie wykonywała pracę wyłącznie do dnia [...] października 2013 r. decyzja organu I instancji uchylona została przez Wojewodę Śląskiego, jako przedwczesna.
W ponownym postępowaniu Prezydent Miasta S. uzyskał z Wojewódzkiego Urzędu Pracy druk w języku włoskim PD U1 z dnia [...] grudnia 2014 r. Na tej podstawie, decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...] orzeczono o uchyleniu decyzji o uznaniu strony za bezrobotną i w to miejsce odmówił przyznania statusu osoby bezrobotnej oraz o uchyleniu decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej, umarzając w tym zakresie postępowanie. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że strona pozostawała w ubezpieczeniu z tytułu zatrudnienia do dnia [...] listopada 2013 r. a w konsekwencji uznano, że w dniu rejestracji w urzędzie pracy (w dniu [...] listopada 2013 r.) strona pozostawała w zatrudnieniu i nie spełniała warunków wymaganych do nabycia statusu osoby bezrobotnej. Podniesiono dodatkowo, że w toku postępowania, mimo pouczenia o możliwości ustosunkowania się do zebranych dowodów, strona nie skorzystała z tego prawa i nie złożyła żadnych wniosków dowodowych.
W odwołaniu od decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. strona oświadczyła jednoznacznie, że była zatrudniona do dnia [...] października 2013 r. Po zakończeniu pracy zarejestrowała się we włoskim urzędzie pracy, gdzie została zarejestrowana w dniu [...] listopada 2013 r. jako bezrobotna.
Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit 1 ustawy oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy uznał okoliczność podlegania przez odwołująca ubezpieczeniu z tytułu zatrudnienia zagranicą w okresie od [...] sierpnia 1996 r. do [...] listopada 2013 r., ujawnioną przez Marszałka Województwa Śląskiego, a wynikającą z formularza PD U1 włoskiej instytucji właściwej, za przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie uznania odwołującej za bezrobotną od dnia [...] listopada 2013 r. Okoliczności te odpowiadają bowiem przesłankom, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Na tej podstawie wznawia się postępowanie, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody.
Wyjaśniono, że zgodnie z obowiązującymi przepisami status osoby bezrobotnej jest zdefiniowaną instytucją prawną, a nie stanem faktycznym wynikającym z braku wykonywania pracy zarobkowej. Nie każdy podmiot pozbawiony pracy jest zatem bezrobotnym w rozumieniu prawa. Przyznanie statusu osoby bezrobotnej jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy w dniu rejestracji osoba rejestrująca się spełnia łącznie warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a-m ustawy. Podnoszona przez odwołującą okoliczność, że faktycznie wykonywała pracę tylko do dnia [...] października 2013 r. nie wypływa na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż bezsporne podlegała ubezpieczeniu do dnia [...] listopada 2013 r., a okres ten zostałoby jej zaliczony do okresu zatrudnienia. Zauważono nadto, że ustawodawstwa poszczególnych państw członkowskich UE mogą określać odmienne przesłanki w zakresie przyznawania statusu osoby bezrobotnej.
Odnosząc się do wniosku odwołującej, by dokonać jej rejestracji jako bezrobotnej od dnia [...] grudnia 2013 r. organ wskazał, że postępowanie prowadzone jest w trybie jego wznowienia, a więc dotyczy wyłącznie sprawy w zakresie rejestracji jaka nastąpiła w dniu [...] listopada 2013 r. Status bezrobotnego nabywa się wskutek rejestracji w urzędzie pracy i data ta ma decydujące znaczenie.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca, tak jak w toku postępowania administracyjnego, zakwestionowała przyjętą przez organ datę zakończenia jej zatrudnienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Sąd I instancji wskazał, że wyłączną przyczyną wznowienia postępowania w sprawie przyznania skarżącej statusu osoby bezrobotnej, a w następstwie wznowienia postępowania, odmowa przyznania jej tego statusu, było wykrycie nieznanego organowi faktu podlegania przez skarżącą ubezpieczeniu z tytułu zatrudnienia. Ubezpieczenie to miało mieć miejsce w okresie rejestracji skarżącej, jako bezrobotnej, w PUP w S. Złożony w aktach sprawy dokument, który stanowić miał dowód na tę okoliczność jest nie w pełni czytelną kopią formularza w języku włoskim, wydanego (jak stanowi pieczątka na formularzu), przez instytucję o nazwie INPS Roma Tiburtina.
Jednak zgodnie z art. 27 Konstytucji RP i art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224), językiem urzędowym w Polsce jest język polski. Nadto, wedle art. 5 ustawy o języku polskim podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej (ust. 1). Przepis ten stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych organom, o których mowa w art. 4 (art. 5 ust. 2). Zgodnie z art. 4 omawianej ustawy język polski jest językiem urzędowym organów wymienionych w tymże przepisie, a więc m.in. organów orzekających w przedmiotowej sprawie. Wynika z tego obowiązek prowadzenia wszelkich czynności procesowych w języku polskim, do których zalicza się nie tylko czynności dokonywane ustnie, lecz także prowadzenie w tym języku pełnej dokumentacji postępowania, zwłaszcza posługiwania się w postępowaniu tłumaczeniami dokumentów.
Przepisy procedury administracyjnej nie zabraniają dopuszczenie obcojęzycznego środka dowodowego jako dowodu w postępowaniu, jednak zachowany przy tym być musi, wynikający z Konstytucji RP i ustawy o języku polskim, wymóg dokonywania czynności urzędowych przez organy administracji publicznej w języku polskim. Wymóg ten jest realizowany w ten sposób, że czynność urzędowa organu, polegająca na badaniu treści dokumentu obcojęzycznego, wymaga dokonania tłumaczenia.
Dokument sporządzony w języku obcym musi być zgodny z prawem. Niezgodność z prawem w tym wypadku, oznacza naruszenie obowiązku stosowania języka polskiego przy przyjęciu za dowód dokumentu sporządzonego w języku obcym i dokonanie jego oceny. Obowiązek posługiwania się w postępowaniu językiem polskim istnieje niezależnie od tego czy organ zażądał, czy nie, przedstawienia urzędowego tłumaczenia, gdyż to na organie, a nie na stronie ciąży obowiązek zapewnienia, aby całość czynności dokonywana była w języku polskim.
Nadto zdaniem WSA w Gliwicach, organy z uchybieniem zasadzie prawdy obiektywnej poprzestały wyłącznie na ustaleniu faktów na podstawie wskazanego dokumentu, nie biorąc pod uwagę twierdzeń strony o zakończeniu przez nią okresu zatrudnienia we wcześniejszym, niż tam wskazano, okresie. Wbrew stanowisku Wojewody Śląskiego, okoliczność ta nie jest bez znaczenia dla sprawy. Jeżeli (jak skarżąca oświadczyła na rozprawie), jej pracodawczyni zmarła w dniu [...] października 2013 r., to tytuł ubezpieczenia, jakiemu skarżąca miałaby podlegać po tym zdarzeniu, wymagał szczegółowego wyjaśnienia. Zgodnie z powoływanym w podstawie prawnej obu decyzji art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy, warunkiem uzyskania statusu osoby bezrobotnej jest m.in. niepozostawanie w zatrudnieniu i wynikającym z tego tytułu ubezpieczeniu, względnie nie podleganie ubezpieczeniu, na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników (art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy).
Powyższe wskazuje, że tylko oparte na właściwej podstawie prawnej ubezpieczenie stanowi przesłankę negatywną dla nabycia statusu osoby bezrobotnej czego nie można odnosić do ubezpieczenia bez tytułu prawnego.
W ponownym postępowaniu Sąd uznał za konieczne przede wszystkim dokonanie tłumaczenia na język urzędowy dokumentu, uznanego przez organy za dowód w sprawie, a także wyjaśnienie z jakiego tytułu i na podstawie jakich przepisów prawa okres posiadanego przez skarżącą ubezpieczenia miałby trwać do dnia [...] listopada 2013 r. W tym celu Sąd nakazał wezwać skarżącą do przedstawienia dowodów, które mogłyby potwierdzić jej brak zatrudnienia po [...] października 2013 r. W przypadku, gdy przyczyną utraty pracy była śmierć pracodawcy - wyjaśnić kto był podmiotem ubezpieczającym w okresie po ustaniu pracy i z jakiego tytułu.
W dniu 26 lipca 2016 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożył Wojewoda Śląski, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie sprawy w całości poprzez oddalenie skargi lub uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach. Zarzucił on Sądowi I instancji naruszenie:
- I. prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 4 i 5 ustawy z dnia 07.10.1999 r. o języku polskim w zw. z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L 166 z dnia 30.04.2004 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5 ze zm.) i rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16.09.2009 r. dotyczącym wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 z dnia 29.04.2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L 284 z dnia 30.10.2009 r.), czego konsekwencją było uznanie, że dokument wystawiony na druku U1 wymaga tłumaczenia na język polski, wskutek czego pominięte zostały obowiązujące zasady koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, co w zw. z brzmieniem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit.
- 1) ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 645) spowodowało pominięcie występujących w sprawie przesłanek negatywnych, uzasadniających odmowę uznania G. S. za osobę bezrobotną;
- II. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 76, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. j: Dz. U. z 2016 r., poz.
- 23) polegające na uznaniu, że stan faktyczny sprawy nie został szczegółowo wyjaśniony, wymaga zebrania dodatkowego materiału dowodowego i dopiero uzupełnienie postępowania wyjaśniającego pozwoli na wydanie prawidłowej decyzji, podczas gdy w ocenie Wojewody Śląskiego, do naruszenia wyżej przywołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie doszło, a organy administracyjne, rozpatrując sprawę, podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, konieczny do jej rozstrzygnięcia.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie, reguły koordynacji systemów zabezpieczeń w krajach UE nie nakazują tłumaczenia formularza U1, poświadczającego okresy ubezpieczenia, ponieważ są one tak skonstruowane, aby można byłoby je stosować w każdym Państwie Członkowskim. Nadto organ podkreślił, że nie może wykonać zaleceń sądu, związanych z ustaleniem okresu ubezpieczenia, ponieważ to zadanie wykonuje inny podmiot, którym jest marszałek województwa.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną G. S. wniosła o jej oddalenie, wskazując, że zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 P.p.s.a. - może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Stosownie do art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Z dyspozycji tej normy wynika, że oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez sąd za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna także wówczas, gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie. Dotyczy to również przypadku, kiedy uzasadnienie prawidłowego orzeczenia jest błędne tylko w części (por. np. wyroki NSA z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 113/11; z dnia 20 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 344/05 i sygn. akt I OSK 345/05). Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu, sentencja nie uległaby zmianie.
Również w sytuacji, gdy w uzasadnieniu wyroku sąd I instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdy jego sentencja jest prawidłowa (wyrok NSA z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 221/10).
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną, wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, iż nie było podstaw do jej uwzględnienia, chociaż uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest częściowo błędne.
Sąd I instancji nieprawidłowo zinterpretował przepis art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 ze zm. dalej: ustawa) w związku z art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. UE. L. nr 284 poz. 1, dalej: rozporządzenie nr 987/2009). W tym zakresie przypomnieć należy, że wyrażona w art. 5 ust. 1 ustawy zasada stosowania języka polskiego przez podmioty wykonujące na terenie Polski zadania publiczne nie ma charakteru bezwzględnego, ponieważ dopuszcza ona inne rozwiązania, jeżeli inne przepisy stanowią inaczej.
Wskazać również należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009, dokumenty wydane przez instytucję państwa członkowskiego do celów stosowania rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, stanowiące poświadczenie sytuacji danej osoby, są akceptowana przez instytucje pozostałych państw członkowskich tak długo, jak długo nie zostaną wycofane lub uznana za nieważne przez państwo członkowskie, w którym zostały wydane. Celem takiego rozwiązania, jak wskazano w motywie 18 do rozporządzenia nr 987/2009, jest zarówno skrócenie terminów rozliczeń pomiędzy instytucjami państw członkowskich jak i przede wszystkim usprawnienie postępowania dotyczącego rozpatrywania wniosków dotyczących świadczeń z tytułu choroby oraz świadczeń z tytułu pozostawania osobą bezrobotną. Rozwiązania te powinny zatem służyć przyśpieszeniu postępowania w stosunku do osób, które wykonywały pracę w innym państwie członkowskim niż to, w którym ubiegają się o przyznanie świadczenia.
Realizując przepisy rozporządzenia, instytucje zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej wymieniają informacje za pomocą standardowych dokumentów elektronicznych (SED). Dokumenty te dzielą się na grupy odnoszące się do różnych sektorów zabezpieczenia społecznego. Dokumenty z serii U dotyczą świadczeń z tytułu bezrobocia i są stosowane przez właściwe instytucje rozpatrujące uprawnienia do świadczeń z tego tytułu. Każde państwo członkowskie dysponuje zbiorem tych dokumentów opracowanych w języku narodowym. Istotne jest, że we wszystkich państwach członkowskich są one identyczne co do treści i układu graficznego, tak aby każda informacja zawarta w określonym punkcie (polu) dokumentu miała to samo znaczenie we wszystkich językach. Jak natomiast wynika z decyzji Komisji Administracyjnej nr 199 z dnia 13 października 2004 r. w sprawie wzorów formularzy niezbędnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (seria E 300), Dz. Urz.
L 073, 18/03/2005 str. 1-27 - formularze są dostępne w językach urzędowych Wspólnoty, a ich układ będzie taki, by poszczególne wersje były idealnie zgodne, tak by umożliwić wszystkim stronom, do których formularz jest skierowany (wnioskodawcy, instytucje, pracodawcy itd.), otrzymanie formularzy wydrukowanych w ich języku ojczystym. Tak więc, wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w przypadku otrzymania przez właściwy organ informacji o okresach ubezpieczenia z innego kraju członkowskiego nie ma konieczności przetłumaczenia takiego dokumentu na język polski, jeżeli informacja ta jest sporządzona na określonym w przepisach prawa europejskiego formularzu.
Natomiast wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy, gdy chodzi o uchylenie decyzji, wydanych w sprawie wznowienia postępowania w zakresie uznania G. S. za osobę bezrobotną. W tym zakresie organ naruszył bowiem przepis art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.
Przypomnieć bowiem należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 K.p.a. bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 K.p.a. Podstawą takiego postępowania jest zawsze, zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a., postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera postępowanie, w którym właściwy organ rozpatruje ponownie sprawę zakończoną decyzją ostateczną, badając, czy przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 K.p.a. i art. 145a K.p.a. nie wpłynęły na treść decyzji. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania kończy się decyzją, przy czym po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 K.p.a. mogą zapaść jedynie rodzaje rozstrzygnięć administracyjnych wyczerpująco wymienione w art. 151 § 1 i § 2 K.p.a. A mianowicie, organ wydaje decyzję, w której:
- • po pierwsze, odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145a (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.),
- • po drugie, uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.),
- • po trzecie, ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji - w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 (art. 151 § 2 k.p.a.).
Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą zatem o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana.
W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania mamy do czynienia z tą samą stroną co w postępowaniu zwykłym oraz tym samym postępowaniem wyznaczonym przez przepisy prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania było nadanie pani G. S. statusu osoby bezrobotnej. Jak ustalono na podstawie dokumentów przesłanych przez stronę włoską, G. S. podlegała ubezpieczeniu w okresie od [...] sierpnia 1996 r. do [...] listopada 2013 r. Strona postępowania administracyjnego nie zaprzecza, że włoski pracodawca mógł ją ubezpieczyć na okres dłuższy niż faktycznie wykonywała pracę. W takiej sytuacji, zgodnie z żądaniem strony, organ wznawiając postępowanie powinien orzec o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2013 r. o uznania skarżącej za bezrobotną z dniem [...] listopada 2013 r. i orzec o uznaniu jej za bezrobotną z dniem [...] grudnia 2013 r. Taka decyzja odpowiada zakresowi podmiotowemu i przedmiotowemu sprawy z zakresu przyznania statusu osoby bezrobotnej skarżącej.
Umorzenie w tym zakresie postępowania było niezasadne, ponieważ sprawa nie stała się bezprzedmiotowa. Nadal bowiem nie rozstrzygnięto statusu skarżącej, która legitymowała się okresem ubezpieczenia, pozwalającym na przyznanie jej uprawnień związanych ze statusem osoby bezrobotnej.
Tak więc należy uznać, że wyrok Sądu I instancji, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu, ponieważ należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Podnieść jednak należy, że w zakresie, w jakim Sąd I instancji przesądzająco wypowiedział się w kwestii przepisów prawa materialnego i ich wykładni, uznać należy, że stanowisko to nie jest wiążące dla organów administracyjnych orzekających w sprawie. Natomiast organy są związane wykładnią przepisów prawa administracyjnego dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niemniej jednak samo rozstrzygnięcie Sądu I instancji było prawidłowe.
Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy na mocy art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.