Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt I OSK 671/08 Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi kasacyjnej J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 lutego 2008 r., II SAB/Wa 15/08 o od odrzuceniu skargi J. W. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim. Przyczyną zawieszenia postępowania był fakt zawisłości przed Trybunałem Konstytucyjnym skargi konstytucyjnej J. W. o stwierdzenie, że art. 55 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 98, poz. 1070) jest niezgodny ze wskazanymi w tej skardze przepisami Konstytucji RP.
Następnie postanowieniem z dnia 10 lutego 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił podjąć postępowanie kasacyjne z uwagi na fakt, iż Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt SK 16/08 umorzył postępowanie m.in. w sprawie ze skargi konstytucyjnej J. W. ze względu na zbędność wydania wyroku
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Pismem z dnia 29 marca 2011 r. skarżący wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o zawieszenie postępowania w sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym pod sygn. akt SK 37/08 w sprawie ze skarg konstytucyjnych o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją art. 55 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 98, poz. 1070). Wynik tego postępowania może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, niezależnie do tego, iż postępowanie ze skargi konstytucyjnej J. W. zostało umorzone (SK 16/08).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rezultat toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym może mieć znaczenie dla wyniku rozpoznawanej sprawy, gdyż wydanie na obecnym etapie postępowania orzeczenia rozstrzygającego kwestię właściwości sądów do rozpoznania przedmiotowej sprawy mogłoby potencjalnie narazić skarżącego na zamknięcie drogi sądowej w sytuacji, w której Trybunał Konstytucyjny może taką drogę dopuścić.
W związku z powyższym na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.