Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 685/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D.G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 30 stycznia 2012 r. nr [..] w przedmiocie zwolnienia ze służby.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w dniu 14 września 2011 r. Komendant Powiatowy Policji w [..]wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z wnioskiem o zwolnienie st. sierż. D.G. - [..]ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w dniu 13 września 2011 r. doszło do zdarzenia drogowego, którego uczestnikami byli dwaj funkcjonariusze: st. sierż. B.K. oraz st. sierż. D.G.. Z relacji naocznych świadków oraz przeprowadzonych ustaleń na miejscu zdarzenia stwierdzono, iż samochód marki [..]poruszał się z nadmierną prędkością w wyniku czego pojazd zjechał na przeciwległy pas jezdni, przewrócił się i kilkakrotnie dachował. Kierowca pojazdu oraz pasażer po wyjściu z samochodu oddalili się w kierunku lasu. Na miejscu funkcjonariusze Służby Celnej zatrzymali jednego z uczestników zdarzenia, którym okazał się st. sierż. B.K.. W pojeździe ujawniono legitymację służbową, dowód osobisty oraz prawo jazdy wystawione na st. sierż. D.G..
Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku wszczął postępowanie administracyjne, a następnie, realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w Gdańsku z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji st. sierż. D.G. z uwagi na ważny interes służby.
Wnioskiem z dnia 3 października 2011 r. Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w Gdańsku wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia ze służby w Policji st. sierż. D.G..
Postanowieniem nr 41 z dnia 11 października 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku dopuścił przedstawicieli Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w Gdańsku do udziału w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji st. sierż. D.G. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
Uchwałą z dnia 5 listopada 2011 r. Prezydium Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa Pomorskiego wyraziło negatywną opinię w przedmiocie zwolnienia D.G. ze służby w Policji.
Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku rozkazem personalnym nr [..]z dnia 23 listopada 2011 r. zwolnił D.G. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 i art. 43 ust. 3 ustawy o Policji z dniem 30 listopada 2011 r.
Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż potrzeba zwolnienia wymienionego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy wynika z przyjętego modelu funkcjonowania Policji, uwzględniającego zaufanie społeczeństwa do Policji. Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku podkreślił nadto negatywny wydźwięk społeczny dotyczący zachowania D.G..
Przedmiotowej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego funkcjonariusz zarzucił zaskarżonemu rozkazowi personalnemu naruszenie art. 7 k.p.a., polegające na błędnych ustaleniach faktycznych, art. 77 § 1 k.p.a., polegające na odmowie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę. Ponadto zarzucił naruszenie art. 80, art. 107 § 3 i art. 108 § 1 k.p.a. Jednocześnie pełnomocnik strony wskazał na nadużycie organu polegające na zastosowaniu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, mimo braku przesłanek faktycznych do zwolnienia D.G. ze służby na tej podstawie prawnej.
Komendant Główny Policji w uzasadnieniu rozkazu personalnego nr [..]z dnia 30 stycznia 2012 r. utrzymującego w mocy rozkaz personalny organu I instancji stwierdził, iż podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Organ wyjaśnił, że pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę.
Mając na względzie bogactwo możliwych stanów faktycznych, ustalenie treści pojęcia "ważnego interesu służby" ustawodawca pozostawił organowi Policji stosującemu prawo, który przeprowadza w tym zakresie wykładnię przepisów prawnych i w każdym indywidualnym przypadku konkretyzuje je, wskazując okoliczności faktyczne uzasadniające taką ocenę.
Organ stwierdził, że w sprawie bezspornym jest, iż w dniu 13 września 2011 r. na drodze krajowej [..]w miejscowości [..]miało miejsce zdarzenie drogowe z udziałem samochodu osobowego marki [..]. Nie budzi nadto wątpliwości, iż kierującym pojazdem był D.G.. Bezsprzecznym jest również fakt, iż D.G. oddalił się z miejsca zdarzenia.
Organ dalej wyjaśnił, że w wielu zawodach, zwłaszcza wymagających zaufania społecznego, a do takich należy zaliczyć zawód policjanta, pewne zachowania, nawet niezwiązane ze służbą powodują, że nie można pozostawić takiego funkcjonariusza w służbie. Oddalenie się z miejsca zdarzenia i niezabezpieczenie uszkodzonego pojazdu, który pozostawiony na drodze stwarzał zagrożenie dla innych uczestników ruchu, jak również nieudzielanie pomocy pasażerowi, jest zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i w świetle podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji. Sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki charakter ma owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta.
Policja, jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywateli środkami realizacji władztwa państwowego. Szczególna rola tej formacji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania także innych, poza normami prawa karnego, przepisów i zasad. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerencję w sferę wolności i praw obywatelskich.
Tymczasem zachowanie D.G. spowodowało również negatywny wydźwięk społeczny w mediach, a skala nagłośnienia sprawy może spowodować utratę wiarygodności Policji w oczach lokalnej społeczności. Postawa bowiem policjanta powinna być bowiem postrzegana jako nienaganna bez względu na to czy pełni on służbę, czy znajduje się poza nią.
Ponadto organ wyjaśnił, iż decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza zastała podjęta pomimo negatywnej w tym zakresie opinii Prezydium Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów Województwa Pomorskiego, ponieważ opinia nie ma charakteru wiążącego dla organu.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi D.G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez błędne jego zastosowanie, pomimo zaistnienia innej ustawowej przesłanki zwolnienia, o charakterze obligatoryjnym, określonej w art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. Skarżący podniósł, iż w sprawie nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego oraz nie przesłuchano świadków, którzy mogliby określić jego stan trzeźwości. Wskazywał na fałszywe dowody, w tym nieprawdziwe informacje prasowe i komentarze. Zarzucił też brak oceny jego zachowania pod katem naruszenia zasad prawno-karnych i winy. Uznał, iż nie utracił zaufania obywateli, gdyż nawet sami przesłuchani świadkowie nie kwestionowali jego przydatności do zawodu. Podniósł, iż oddalenie z miejsca zdarzenia było wynikiem zaburzenia psychicznego. Zakwestionował nieuwzględnienie opinii związków zawodowych oraz nieuwzględnienie dowodu z zaświadczenia lekarskiego na okoliczności stanu psychicznego w związku ze zdarzeniem.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, iż materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozkazu stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 227 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby. Użyte w powyżej cytowanym przepisie określenie "może zwolnić" wskazuje, iż organ w tym zakresie podejmuje decyzję uznaniową, a samo zwolnienie ze służby ma charakter fakultatywny.
Dlatego też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględnić zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa tzw. wyrażeń nieostrych, jakim w niniejszej sprawie jest "ważny interes służby". Przy zwolnieniu policjanta ze służby z powołaniem się na art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, organ powinien zatem uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku, dotyczące zachowania się policjanta w służbie i w życiu prywatnym, bądź zdarzenia, które uniemożliwiają lub utrudniają pełnienie służby (por. wyrok SN z dnia 1 grudnia 1994 r., sygn. akt III ARN 65/94, publ. OSNAPiUS 1995/3 poz. 31).
Następnie Sąd I instancji wskazał, iż "ważny interes służby" jest pojęciem nieostrym, niezdefiniowanym w ustawie o Policji. Jednak w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, że na podstawie cytowanego przepisu można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Jednakże, co już wielokrotnie podkreślono w judykaturze, przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 553/07, LEX nr 447276).
Sąd wyjaśnił, iż w dniu 13 września 2011 r. doszło do zdarzenia drogowego, którego uczestnikiem byli dwaj funkcjonariusze Policji: B.K. oraz D.G.. Z relacji naocznych świadków oraz przeprowadzonych ustaleń na miejscu zdarzenia stwierdzono, iż samochód marki [..]poruszał się z nadmierną prędkością w wyniku czego pojazd zjechał na przeciwległy pas jezdni, przewrócił się i kilkakrotnie dachował. Kierowca pojazdu oraz pasażer po wyjściu z samochodu oddalili się w kierunku lasu. Na miejscu funkcjonariusze Służby Celnej zatrzymali jednego z uczestników zdarzenia, którym okazał się st. sierż. B.K.. W pojeździe ujawniono legitymację służbową, dowód osobisty oraz prawo jazdy wystawione na st. sierż. D.G..
Prokuratura Rejonowa w [..]postanowieniem z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt [..]wszczęła śledztwo w sprawie naruszenia w dniu 13 września 2011 r., na trasie pomiędzy [..], a [..], zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym i nieumyślnego spowodowania wypadku drogowego, w którym B.K. doznał obrażeń ciała, przez kierującego samochodem osobowym marki [..]o numerze rejestracyjnym [..], który zbiegł z miejsca zdarzenia, tj. o czyn z art. 178 § 1 k.k. w zw. z 177 § 1 k.k.
Zdaniem Sądu, powyższe oznacza, że zachodzi wątpliwość, co do spełniania przez skarżącego wszystkich niezbędnych, wymienionych w art. 25 ust. 1 cytowanej ustawy, cech, którymi powinien legitymować się funkcjonariusz Policji. Należy również zauważyć, iż powyższa sprawa została szeroko nagłośniona w mediach, a jej negatywny wydźwięk społeczny godzi w dobro służby i podważa zaufanie społeczne do całej formacji.
Sąd I instancji nie zgodził się ze skarżącym, iż organ faktycznie oparł decyzję o zwolnieniu na przeświadczeniu popełnienia przez skarżącego przestępstwa. Stwierdził, że zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy pozostaje bez związku z prowadzonym postępowaniem karnym w sprawie naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym i nieumyślnego spowodowania wypadku drogowego. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przez zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby.
Sąd natomiast podzielił stanowisko organu, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje m.in.: pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji.
Sąd I instancji wskazał również, iż bez względu na wynik prowadzonego postępowania karnego, już teraz negatywny wydźwięk społeczny tej sprawy podważa interes służby i godzi w dobre imię formacji. Dlatego też uzasadniona jest decyzja organu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji.
Dodatkowo Sąd I instancji podkreślił, że D.G. w chwili zdarzenia pełnił służbę w Zespole Ruchu Drogowego, a zatem legitymował się wiedzą na temat prawidłowego zachowania na miejscu zdarzenia drogowego. Wobec powyższego skarżący miał nadto znacznie większą świadomość niż przeciętny obywatel, czy też policjant pełniący służbę w pionie wspomagającym lub kryminalnym, zagrożeń jakie niesie za sobą tego typu zdarzenie dla innych uczestników ruchu.
Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego Sąd wskazał, iż organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, zapewniając stronie czynny udział w tymże postępowaniu oraz należycie informując ją o wszelkich istotnych dla niej okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Niezasadny jest również zarzut skarżącego dotyczący możliwości zastosowania innej ustawowej podstawy obligatoryjnego zwolnienia ze służby, tj. art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy. Z akt sprawy wynika bowiem, iż postępowanie dyscyplinarne w stosunku do skarżącego nie zostało wszczęte, a tym samym nie funkcjonowało w obrocie prawnym prawomocne orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu ze służby, a tylko takie stanowi podstawę, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji.
Za niezasadny Sąd uznał również zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes służby, tożsamy z interesem społecznym, o którym mowa w art. 108 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł D.G., zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie prawa materialnego poprzez błędna wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez przyjęcie, że przepis ten odnosi się do sytuacji w której znalazł się skarżący.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m. in., iż Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając skarżony wyrok nie zważył, iż w przypadku sprawy D.G. na samym wstępie postępowania organ administracyjny dokonał oceny, że zachowanie policjanta, które następnie legło u podstaw późniejszego zwolnienia ze służby w Policji, stanowiło naruszenie zasad etyki zawodowej policjantów. Przesłanką zwolnienia funkcjonariuszy ze służby ze względu na ważny interes służby jest wystąpienie przyczyn pozamerytorycznych powodujących, że w ocenie przełożonych nie mogą oni nadal pełnić służby. Naruszenie zasad etyki zawodowej policjantów stanowi przesłankę merytoryczną, która może utrudniać lub uniemożliwić policjantowi dalsze pełnienie służby. Ustawodawca nakreślił tryb postępowania organów Policji w przypadku wystąpienia takich przyczyn. Tryb ten określono w rozdziale 10 ustawy o Policji zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów".
Przewiduje on odpowiedzialność policjantów za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Sąd administracyjny wyrokując w sprawie nie zważył, iż organ administracyjny z niewyjaśnionych powodów nie skorzystał ze swojej władzy w zakresie kształtowania sytuacji prawnej funkcjonariusza, w trybie dyscyplinarnym. Miało to wpływ na treść wyroku zwłaszcza, że ustawa o Policji nie daje legitymacji organom Policji do swobody wyboru podstawy zwolnienia ze służby. W przypadku podejrzenia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego organy Policji zobowiązane są zastosować przepisy przewidujące odpowiedzialność dyscyplinarną, których skutkiem może być wydalenie ze służby. Postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia funkcjonariusza z uwagi na ważny interes służby może być stosowane w sytuacji, gdy nie ma innych podstaw do zwolnienia ze służby w tym wydalenia ze służby. Naruszenie procedury administracyjnej doprowadziło do zastosowania błędnej wykładni art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji przez co nastąpiło naruszenie prawa materialnego.
Ponadto, skarżony wyrok nie może pozostawać w obrocie prawnym, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny bez dostatecznej ku temu podstawy zaaprobował wadliwe ustalenia organów administracji co do przebiegu zdarzeń w sprawie. Świadczy o tym chociażby fakt, że przedstawiając ustalony stan faktyczny Sąd przytoczył treści z rozkazów personalnych nie znajdujące swojego odzwierciedlenia w aktach sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego – art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U.z 2011r. nr. 287, poz. 1687 ze zm.). Wprawdzie w jej uzasadnieniu skarżący podnosi również zarzut wydania zaskarżonego wyroku na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy, jednak nie powołuje jednocześnie przepisów postępowania, które w ten sposób miałby naruszyć Sąd I instancji.
Z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 Ppsa), ocena zaskarżonego wyroku została dokonana tylko w zakresie wyznaczonym przez zarzut niewłaściwego zastosowania art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji.
Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby. Decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 K.p.a.). Ma to szczególne znaczenie gdy ustawodawca używa wyrażeń nieostrych, prawnie niezdefiniowanych - w postaci "ważnego interesu służby". Stąd też skoro ustawodawca kwestie związane ze zwolnieniem policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pozostawił uznaniu organu zwalniającego, to organ ten musi ocenić zebrany materiał dowodowy w jego całokształcie. Przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być oceniana indywidualnie, w odniesieniu do konkretnego policjanta.
W wyroku z dnia 21 kwietnia 1999 r. II SA 426/99, Lex 47389 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z 1990 r. o Policji, pozwala na zwolnienie policjanta ze służby w Policji, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Okoliczności te winny odnosić się do art. 1 powołanej ustawy o Policji. Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. We wcześniejszym wyroku z dnia 1 grudnia 1994r. III ARN65/94 Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że przy zwolnieniu policjanta ze służby z powołaniem się na art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji należy uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku, dotyczące zachowania się policjanta w służbie i w życiu prywatnym, bądź zdarzenia, które uniemożliwiają lub utrudniają pełnienie służby (OSNP 1995/3/31).
W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej.
Przyczyną zwolnienia skarżącego ze służby był wypadek drogowy jaki spowodował w dniu [..]września 2011r. oraz zachowanie policjanta polegające na ucieczce z miejsca zdarzenia. W wyniku wypadku inny funkcjonariusz doznał obrażeń ciała. Skarżący był policjantem w pionie ruchu drogowego.
Jak wynika z uzasadnienia rozkazu personalnego organu I instancji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, takie okoliczności sprawy wpływają negatywnie na wizerunek Policji, jako instytucji stojącej na straży prawa, porządku i bezpieczeństwa obywateli. Zdarzenie spowodowało negatywny oddźwięk w lokalnym społeczeństwie, o czym świadczą artykuły prasowe oraz opinie mieszkańców. Uzasadnienie rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby jest bardzo szczegółowe, w znacznej części poświęcone wykazaniu okoliczności składających się w tej konkretnej sprawie na ważny interes służby, przemawiający za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zachowanie skarżącego, do którego obowiązków należała m. in. kontrola ruchu na drodze przez innych jej użytkowników, jakie miało miejsce po wypadku w dniu [..]września 2011r. pozostawało w sprzeczności z zadaniami, do realizacji których została powołana Policja. Z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że formacja ta ma służyć społeczeństwu i jest przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Niewątpliwie nie leży w interesie służby, aby w jej szeregach pozostawali policjanci, których zachowanie świadczy o niezrozumieniu wagi ciążących na nich obowiązków i odpowiedzialności przed społeczeństwem.
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej wybór podstawy zwolnienia funkcjonariusza ze służby należy do właściwych organów Policji. Do ich wyłącznych uprawnień należy także decyzja o wszczęciu wobec policjanta postępowania dyscyplinarnego. W myśl art. 132 ust.1 ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Powyższa zasada nie nakłada jednak na organ Policji obowiązku wszczynania postępowania dyscyplinarnego w każdej sprawie. Niekiedy okoliczności naruszenia dyscypliny służbowej przez policjanta, czy też zasad etyki zawodowej wymagają natychmiastowej reakcji i mogą powodować, że w interesie służby będzie szybkie zwolnienie funkcjonariusza ze służby. Prowadzenie w takiej sytuacji postępowania dyscyplinarnego niweczyłoby ten cel. Nieprzeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego wobec policjanta za czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, nie wyłącza uprawnienia organu do zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji, o ile oczywiście organ wykaże, że decyzja w tym przedmiocie leży w ważnym interesie służby.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wymogi te zostały spełnione, co zostało właściwie ocenione przez Sąd I instancji. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji okazał się chybiony.
Z tych względów skarga kasacyjna na podstawie art. 184 Ppsa podlegała oddaleniu..