Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 520/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Wojewody Mazowieckiego, z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], w przedmiocie odszkodowania.
Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], Prezydent m. st. Warszawy, na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosków A. K. i J. K. z dnia 7 lutego 2005 r. oraz W. W. z dnia 2 listopada 2005 r., ustalił odszkodowanie za nieruchomość położoną w Warszawie, oznaczoną jako działka ewidencyjna A /3 z obrębu [...], o powierzchni 164 m2, zajętą pod ulicę publiczną ul. G. i przyznał je na rzecz A. K. w udziale 4/12 części w kwocie 40 453,33 zł (słownie: czterdzieści tysięcy czterysta pięćdziesiąt trzy złote 33/100).
Jednocześnie w punkcie 3 decyzji Prezydent odmówił przyznania odszkodowania za nieruchomość na rzecz J. K. Ponadto, w punkcie 4 decyzji odmówił przyznania odszkodowania na rzecz spadkobierców W. W. tj. K. W., R. W., G. W. oraz W. W. Organ uznał, że wniosek złożony przez W. W. nie dotyczy działki ewidencyjnej nr A /3 z obr. [...]. Wniósł on bowiem "o wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną ul. G. [...]". Organ wskazał, że część nieruchomości zajęta pod drogę przy ul. G. [...] została zajęta na odcinku ewidencyjnym A/9 w obrębie [...].
Odwołanie w części dotyczącej odmowy przyznania odszkodowania złożył W. W., działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik K. W., G. W. oraz R. W. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w pkt 4 i orzeczenie przez Wojewodę Mazowieckiego o przyznaniu odszkodowania na rzecz spadkobierców W. W.. Podniósł, że ogólne określenie nieruchomości wystarczy dla skuteczności wniosku o wypłatę odszkodowania. Nie jest niezbędne wskazywanie geodezyjnego oznaczenia wydzielonej i zajętej pod drogę działki.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], Wojewoda Mazowiecki uchylił zaskarżoną decyzję w całości zaskarżonego zakresu i przekazał sprawę w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., będący materialnoprawną podstawą badanej decyzji stanowi, iż nieruchomości pozostające w dni 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Zgodnie zaś z art. 73 ust. 4, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie o dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. po upływie tego okresu roszczenie wygasa.
Warunkiem przyznania odszkodowania w tym trybie jest uzyskanie decyzji deklaratoryjnej wydanej przez właściwego wojewodę, w której zostanie wskazany właściciel gruntu, a więc podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania, jak również zostanie wskazana wielkość gruntu przejętego pod drogę publiczną.
Organ odwoławczy ustalił, że ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...], Wojewoda Mazowiecki stwierdził nabycie przez Gminę Warszawa – W., z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy G. w Warszawie oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr A/3 w obrębie ewidencyjnym 2-08-18 o pow. 164 m2. Na podstawie tej decyzji, w księdze wieczystej KW Nr WA1 M/00453544/9, jako właściciela gruntu stanowiącego działkę ewidencyjną nr A/3 z obrębu 2-08-18 wpisano m. st. Warszawa. W. W., wnioskiem złożonym w dniu 2 listopada 2005 r., skierowanym do Urzędu m. st. Warszawy, wystąpił o "wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną ul. G. [...] ". Z informacji z rejestru gruntów wynika, że nieruchomość oznaczona jako G. [...] stanowi działkę ewidencyjną nr B z obr. [...] o pow. 406 m2 - tereny mieszkaniowe.
Organ odwoławczy wskazał, że dla skuteczności wniosku o wypłatę odszkodowania nie jest niezbędne wskazywanie geodezyjnego oznaczenia wydzielonej i zajętej pod drogę działki oraz jej powierzchni, lecz wystarczy ogólniejsze określenie nieruchomości (jej części), która została zajęta pod drogę. Wystarczające w tym zakresie jest np. wskazanie księgi wieczystej, w której nieruchomość ta jest zapisana lub podanie nazwy ulicy (drogi) wybudowanej na tej nieruchomości. Niezależnie od okoliczności, iż we wniosku z dnia 2 listopada 2005 r. nie została wymieniona działka ewidencyjna nr A/3 w obrębie ewidencyjnym [...] o pow. 164 m2, to jednak wnosząc o ustalenie i wypłacenie odszkodowania wnioskodawca wskazał fakt jej zajęcia pod drogę publiczną - ul. G. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, że nie zachodzą okoliczności, które powodowałby, że treść wniosku W. W. z dnia 2 listopada 2005 r. nie mogłaby zostać uwzględniona w prowadzonym przed organem pierwszej instancji postępowaniu.
Organ odwoławczy uznał, że sprawa ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość rozstrzygnięta została z naruszeniem art. 7, 10 i 77 § 1 K.p.a., zatem zaskarżoną decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 9 sierpnia 2012 r. należało uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. bowiem konieczne było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Miasto Stołeczne Warszawa reprezentowane przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy. Zaskarżyło w całości decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], uchylającą w punkcie 4 decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 9 sierpnia 2012 r. Skarżący zrzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 73 ust. 4 w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U Nr 133, poz. 872 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że należy ustalić i wypłacić odszkodowanie za nieruchomość, co do której nie został złożony wniosek.
Ponadto skarżący zarzucił naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 6, art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia sprawy w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, 2) art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 136 K.p.a. polegające na wydaniu przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej w sytuacji, gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mógł nastąpić na etapie postępowania przed organem drugiej instancji, a w konsekwencji nieuzasadnione nierozpoznanie merytoryczne sprawy przez organ odwoławczy, 3) art. 12 § 1 K.p.a. w zw. z art. 35 § 1 K.p.a., polegające na ich niezastosowaniu i uchyleniu decyzji Prezydenta m. st.
Warszawy oraz przekazaniu jej do ponownego rozpoznania, pomimo że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oceniony prawidłowo przez organ pierwszej instancji, co spowodowało naruszenie zasady szybkości postępowania.
Skarżący podniósł, że we wniosku z dnia 2 listopada 2005 r., wszczynającym postępowanie administracyjne o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną na podstawie art. 73 ustawy, wnioskodawca W. W. wniósł "o wypłatę odszkodowania na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. za grunt zajęty pod drogę publiczną ul. G. [...] /Dzielnica W.". Wnioskodawca tak sformułowanym wnioskiem sam zawęził przedmiot żądania do ustalenia odszkodowania jedynie za grunt zajęty po drogę publiczną położoną w Warszawie przy ul. G. [...]. Treść żądania jest precyzyjna i ona zdeterminowała kierunek postępowania administracyjnego. Skoro żądanie zawarte we wniosku dotyczyło wypłaty odszkodowania za grunt zajęty pod ulicę G. [...], to zdaniem skarżącego przedmiotem postępowania zainicjowanego wnioskiem z 2005 r. może być tylko i wyłącznie ustalenie i wypłata odszkodowania za nieruchomość (część nieruchomości) wskazaną we wniosku.
Zgodnie z danymi z ewidencji gruntów, część nieruchomości zajęta pod drogę położoną przy ul. G. [...] została zajęta na odcinku ewidencyjnym nr A/9 z obrębu [...]. Ponadto, zgodnie z informacją przekazaną przez Wydział Udostępniania Danych Ewidencji Gruntów i Budynków, działka ewidencyjna A/9 pochodzi z nieruchomości hipotecznej "[...] " dz. Nr C. Odnośnie działki A/9, z obrębu [...], której dotyczy wniosek W. W. o wypłatę odszkodowania na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. za grunt zajęty pod drogę publiczną ul. G. [...] Dzielnica W., decyzją nr [...], z dnia [...] maja 2011 r., Wojewoda Mazowiecki stwierdził nabycie prawa własności gruntu przez Gminę Warszawa W. z dniem 1 stycznia 1999 r. Postępowanie o odszkodowanie za działkę A/9 nie zostało dotychczas zakończone, został jednak sporządzony operat szacunkowy, a także przesłuchano strony postępowania i przeprowadzono rozprawę administracyjną w której wnioskodawcy zaakceptowali sporządzony operat szacunkowy i wartość ustalonego tam odszkodowania.
Zgodnie z treścią pisma z dnia 7 stycznia 2013 r., wnioskodawcy zostali poinformowani, że decyzja zostanie wydana do 30 czerwca 2013 r. Zdaniem skarżącego, złożonego przez W. W. wniosku o wypłatę odszkodowania na podstawie art. 73 Ustawy z dnia 13.10.1998 r. za grunt zajęty pod drogę publiczną ul. G. [...] /Dzielnica W. nie można było potraktować jako wniosku o odszkodowanie również za działkę ewidencyjną A/3 z obrębu [...] znajdującą się przy ul. G.
27. Działki A/3 i A/9 położone są pod innymi adresami (G. 27 i G. [...]) oraz pochodzą z innych nieruchomości hipotecznych (działka A/9 pochodzi z "[...] " dz. Nr C. a działka A/3 pochodzi z. [...] " dz. Nr D).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że w skardze nie wskazano na żadne nowe okoliczności wpływające na sposób rozstrzygnięcia sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył treść art. 73 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Następnie przypomniał, że ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...], Wojewoda Mazowiecki stwierdził nabycie przez Gminę Warszawa - W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy G. w Warszawie oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr A/3 w obrębie ewidencyjnym [...] o pow. 164 m2. Na podstawie tej decyzji, w księdze wieczystej KW [...], jako właściciela gruntu stanowiącego działkę ewidencyjną nr A/3 z obrębu [...] wpisano m. st. Warszawa.
Sąd pierwszej instancji ustalił że W. W., wnioskiem złożonym w dniu 2 listopada 2005 r., skierowanym do Urzędu m. st. Warszawy, wystąpił o "wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną ul. G. [...] ". Sąd stwierdził, że jak wynika z załączonych zdjęć z ortofotomapy oraz z mapy ewidencyjnej, położenie przedmiotowej działki A/3 to ul. G. [...], natomiast przy ul. G. [...] znajduje się działka A/9.
Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, według którego, dla skuteczności wniosku o wypłatę odszkodowania nie jest niezbędne wskazywanie geodezyjnego oznaczenia wydzielonej i zajętej pod drogę działki oraz jej powierzchni, lecz wystarczy ogólniejsze określenie nieruchomości (jej części), która została zajęta pod drogę. Wystarczające w tym zakresie jest np. wskazanie księgi wieczystej, w której nieruchomość ta jest zapisana lub podanie nazwy ulicy (drogi) wybudowanej na tej nieruchomości. Zdaniem Sądu, nieprecyzyjne określenie wniosku, poprzez dodanie nr "[...] ", nie przekreśla, ani nie zawęża woli wnioskodawcy.
Niezależnie od okoliczności, iż we wniosku z dnia 2 listopada 2005 r. nie została wymieniona działka ewidencyjna nr A/3 w obrębie ewidencyjnym [...] o pow. 164 m2, to jednak wnosząc o ustalenie i wypłacenie odszkodowania wnioskodawca wskazał fakt jej zajęcia pod drogę publiczną - ul. G.. Wymieniając natomiast nr "[...] ", wnioskodawca nie mógł skutecznie zawęzić zakresu postępowania administracyjnego (takiej woli nigdy zresztą nie wykazywał), bowiem ulica, jako taka nie posiada numeracji, numeracje posiadają jedynie posesje znajdujące się przy danej ulicy.
Ponadto, odnośnie działki A/9 z obrębu [...], Wojewoda Mazowiecki stwierdził nabycie prawa własności gruntu przez Gminę Warszawa W. z dniem 1 stycznia 1999 r. Postępowanie o odszkodowanie za działkę A/9 nie zostało dotychczas zakończone, został jednak sporządzony operat szacunkowy, a także przesłuchano strony postępowania i przeprowadzono rozprawę administracyjną, w której wnioskodawcy zaakceptowali sporządzony operat szacunkowy i wartość ustalonego tam odszkodowania. Zatem wniosek z dnia 2 listopada 2005 r. dotyczył również działki oznaczonej nr A/3 z obrębu [...], zajętej pod drogę publiczną - ul. G. - bowiem w tym zakresie nie toczyło się inne postępowanie. Sad zauważył, że zgodnie z art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
W ocenie Sądu, wnioskodawca niewątpliwie starał się o otrzymanie odszkodowania za całość nieruchomości zajętych, w tym również za działkę nr A/3 z obrębu [...] o pow. 164m2, zajętej pod drogę publiczną – ul G..
W podsumowaniu Sąd stwierdził, że stanowisko organu odwoławczego było prawidłowe. Dodał, że organ był zobligowany do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, bowiem nie mógł pozbawiać stron jednej instancji postępowania administracyjnego. Zwłaszcza, że w sprawie z dużą dozą prawdopodobieństwa będzie konieczne sporządzenie operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę z zachowaniem właściwej procedury.
Skargę kasacyjną złożyło Miasto Stołeczne Warszawa reprezentowane przez Prezydenta m.st. Warszawy, reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżyło wyrok w całości.
Na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. skarżący wniósł o:
- - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,
- - zasądzenie, na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a., kosztów postępowania według norm przepisanych.
- I. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że odszkodowanie za drogę przejętą na rzecz m.st. Warszawy przysługuje na rzecz osób, które nie złożyły w terminie wniosku o wypłatę odszkodowania do nieruchomości, której dotyczy przedmiotowe postępowanie.
- II. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił ponadto naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj:
- 1. art. 151 P.p.s.a. – poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego uchylająca decyzję Prezydenta m.st. Warszawy w zaskarżonej części była niezgodna z prawem materialnym i procesowym;
- 2. art. 145 § 1 lit.c P.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 K.p.a. przez ocenę, że organ II instancji orzekający w sprawie nie naruszył w/w przepisu K.p.a.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył W. W. Działając w imieniu własnym jak i w imieniu K. W., R. W., G. W. – spadkobierców W. W., wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.
W pierwszej kolejności rozważenia wymagają zarzuty procesowe. Przepis art. 151 P.p.s.a. nie ma samodzielnego charakteru. Można mówić o jego naruszeniu tylko wtedy, gdy zasadne są zarzuty naruszenia norm materialnych lub innych norm proceduralnych stanowiących podstawę orzeczenia i mających wpływ na rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 471/07, niepublikowany, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaistniała przesłanka zastosowania dyspozycji art. 138 § 2 K.p.a. w postaci naruszenia przepisów postępowania. Z uchybieniem art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872) oraz art. 61 § 1 K.p.a., nie potraktowano pisma W. W. z dnia 2 listopada 2005 r. jako wniosku o wypłatę odszkodowania za zajętą pod drogę publiczną (ul. G.) działkę nr A/3.
Wniosek W. W. w stosunku do działki nr A/3 nie został merytorycznie rozpoznany. Wobec tak potraktowanej strony postępowanie wyjaśniające powinno być przeprowadzone ponownie. Zachodzi zatem, w odniesieniu do spadkobierców W. W., sytuacja, w której konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że odszkodowanie za drogę przejętą na rzecz m.st. Warszawy przysługuje na rzecz osób, które nie złożyły w terminie wniosku o wypłatę odszkodowania do nieruchomości. Zgodnie z art. 73 ust. 4, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa.
Z przepisu tego wynika, że warunkiem ustalenia i wypłacenia odszkodowania jest złożenie przez właściciela nieruchomości w terminie wniosku o odszkodowanie. Sąd pierwszej instancji nie odczytał tego wymogu w sposób przedstawiony w podstawie kasacji. Z żadnego z twierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego nie wynika, aby złożenie wniosku nie było konieczne w świetle art. 73 ust.
4. Rozważania Sądu koncentrują się zaś wokół tego, czy pismo W. W. z dnia 2 listopada 2005 r. może być uznane za wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania w stosunku do działki nr A/3. Jest zatem bezsporne, że okoliczność tę (złożenie wniosku) Sąd uznał za czynność istotną z punktu wymogów art. 73 ust. 4 analizowanej ustawy. Zarzut błędnej wykładni art. 73 ust. 4 jest więc bezpodstawny.
Nie jest usprawiedliwiony również zarzut naruszenia art. 73 ust. 4 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Sąd prawidłowo zaaprobował stanowisko organu odwoławczego, według którego, wniosek złożony przez W. W. dotyczył także tej części drogi (ul. G.), którą stanowi działka nr A/3. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie opowiada się za stanowiskiem, zgodnie z którym, przepis art. 73 ustawy z 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nie precyzuje z jakich elementów powinien składać się wniosek o ustalenie odszkodowania, a w szczególności nie nakazuje wnioskującemu wskazania konkretnych numerów działek zajętych pod drogę publiczną (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1655/11; wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 20B/11, oba wyroki niepublikowane, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
W konsekwencji trafna było stanowisko organu odwoławczego i Sądu pierwszej instancji, według którego, wskazanie we wniosku terenu stanowiącego ulicę G. było wystarczające dla przyjęcia, że wniosek dotyczy wszelkich działek stanowiących własność wnioskodawcy zajętych pod drogę publiczną – ulicę G. Podanie numeru porządkowego budynku mieszkalnego (poprzednio numeru porządkowego nieruchomości zabudowanej), funkcjonującego na podstawie art. 47a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 ze zm. - obecnie: Dz. U. z 2015 r., poz. 520), nie wskazywało działki geodezyjnej zajętej pod drogę publiczną, ale odnosiło się do nieruchomości zabudowanej, która przecież nie została zajęta pod drogę publiczną. Jak więc zasadnie argumentował organ odwoławczy, a w ślad za nim Sąd pierwszej instancji, podanie numeru [...], obok podania nazwy ulicy G., nie zawęziło zakresu postępowania administracyjnego.
Twierdzenie skarżącego o takim zawężeniu postępowania jest całkowicie nieuprawnione także w świetle wieloletniego postępowania administracyjnego, w trakcie którego organy nie kwestionowały, że wniosek W. W. dotyczył gruntu zajętego pod ulicę G., a więc także działki nr A/3.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.