Uzasadnienie
A. z siedzibą w Warszawie wystąpiła do Zarządu Dróg Miejskich w Warszawie z wnioskiem o wydanie identyfikatorów TK na wjazd w strefę ograniczonego ruchu pojazdów (oznakowaną znakiem B-1): na Nowy Świat, – na Krakowskie Przedmieście dla dwóch pojazdów będących w dyspozycji A. w celu prowadzenia działalności gospodarczej przy ul. [...] w Warszawie oraz wskazała, że wjazd w strefę odbywał się będzie przez cały tydzień oraz całą dobę.
Zarząd Dróg Miejskich w Warszawie pismem z [...] września 2011 r. poinformował A., że dojazd do ul. [...] jest przewidziany i zapewniony bez konieczności przejazdu Traktem Królewskim. Identyfikatory TK wydawane są użytkownikom pojazdów, którzy są ujęci w zarządzeniu Nr [...] Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2009 r., zmienionym zarządzeniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., w § 3 ust. 2 i 5 oraz § 4. W związku z powyższym Zarząd Dróg Miejskich nie znajduje uzasadnienia do wydania wnioskowanych identyfikatorów TK uprawniających do przejazdu ulicami Nowy Świat i Krakowskie Przedmieście wyłączonymi z ruchu i oznakowanymi znakiem typu B-1 "zakaz ruchu w obu kierunkach".
A. z siedzibą w Warszawie pismem z 3 października 2011 r. wniosła o "ponowne rozpatrzenie sprawy i zmianę przedmiotowej decyzji". W uzasadnieniu wskazała, że siedziba A. mieści się przy ul. [...] "w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru oznaczonego jako Strefa", a według skarżącej, "przejazd ulicami wyłączonymi z ruchu i oznakowanymi znakiem typu B-1 »zakaz ruchu w obu kierunkach« jest w rzeczywistości najszybszym i najprostszym możliwym sposobem dojazdu do wybranej na siedzibę A. nieruchomości".
Zarząd Dróg Miejskich pismem z [...] października 2011 r. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie z [...] września 2011 r. Ponadto poinformował, że wydane 154 sztuki identyfikatorów TK dla pojazdów wykorzystywanych do realizacji zadań Urzędu m.st. Warszawy, nie służą pracownikom do skracania sobie dojazdu do pracy, lecz wykonywania obowiązków służbowych. Wskazany w piśmie A. fakt możliwości dojazdu do siedziby A. inną trasą, nieobjętą zakazem, zapewnia Spółce sprawne prowadzenie działalności gospodarczej bez korzystania z identyfikatora TK. Zgodnie bowiem z § 3 pkt 2 Regulaminu wydawania i użytkowania identyfikatorów TK uprawniających do wjazdu w strefę objętą zakazem ruchu na terenie Traktu Królewskiego, stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia Nr [...] Prezydenta m.st. Warszawy o identyfikator mogą ubiegać się osoby prowadzące działalność gospodarczą mające siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej na terenie strefy.
Ponadto wskazał, że intencją władz miasta jest ograniczenie przejazdów ulicami Traktu Królewskiego do minimum. W związku z powyższym Zarząd Dróg Miejskich nie znajduje uzasadnienia do wydania wnioskowanych identyfikatorów TK.
Na powyższe rozstrzygnięcie A. z siedzibą w Warszawie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego aktu i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:
- – prawa materialnego poprzez naruszenie § 3 Regulaminu wydawania i użytkowania identyfikatorów TK uprawniających do wjazdu w strefę objętą zakazem ruchu na terenie Traktatu Królewskiego w związku z art. 6 k.p.a. poprzez zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu kryteriów nie przewidzianych przez prawo;
- – prawa procesowego poprzez naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez stosowanie przez organ niejednolitych kryteriów podczas wydawania identyfikatorów TK, co skutkowało odmową wydania identyfikatorów TK;
- – prawa procesowego poprzez naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez założenie z góry wyższości interesu społecznego nad interesem obywatela, czego skutkiem było wydanie rozstrzygnięcia skupiającego się wyłącznie na rozpatrzeniu interesu społecznego oraz naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, co skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia na niekorzyść skarżącej A..
W odpowiedzi na skargę Prezydent m.st. Warszawy reprezentowany przez Zarząd Dróg Miejskich wniósł o jej odrzucenie w oparciu o treści art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie o jej oddalenie.
Organ wskazał, że skarżąca Spółka jest spółką partnerską prowadzącą działalność gospodarczą, mającą siedzibę w Warszawie przy ul. [...]. Wbrew twierdzeniom skargi, siedziba skarżącej, jak też miejsce wykonywania działalności gospodarczej, nie znajduje się na terenie strefy. Ulica [...] nie została, bowiem wymieniona w § 1 ust. 2 Regulaminu wśród ulic wyłączonych z ruchu i oznakowanych znakiem typu B-1 (zakaz ruchu). Zarządzeniem Nr [...] z dnia [...] września 2009 r. w sprawie wjazdu w strefę objętą zakazem ruchu na terenie Traktu Królewskiego (zmienionym zarządzeniem Nr [...] Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2010 r.), Prezydent m.st. Warszawy, w związku z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu, wprowadził na Trakcie Królewskim zakaz ruchu w miejscach oznaczonych znakiem typu B-1 "zakaz ruchu w obu kierunkach".
Jednocześnie Prezydent m.st. Warszawy określił w ww. Regulaminie stanowiącym załącznik do zarządzenia Nr [...], komu i w jakich przypadkach są wydawane identyfikatory TK upoważniające do poruszania się po ww. obszarze Traktu Królewskiego. Jak wynika m.in. z treści § 2 ust. 2 powyższego Regulaminu, Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich jedynie wydaje identyfikatory TK "na podstawie złożonego wniosku, zgodnie z zarządzeniem Nr [...] Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2009 r.", a więc tylko i wyłącznie osobom uprawnionym do uzyskania identyfikatorów TK powyższym zarządzeniem Nr [...] Prezydenta m.st. Warszawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 9/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. na decyzję Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie odmowy wydania identyfikatorów TK, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Prezydent m.st. Warszawy, zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) jest organem zarządzającym ruchem na drogach publicznych położonych na terenie miasta stołecznego Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Realizując zadania z zakresu zarządzania ruchem uprawniony jest w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. Nr 177, poz. 1729) m.in. do rozpatrywania projektów organizacji ruchu, opracowywania projektów organizacji ruchu, zatwierdzania organizacji ruchu oraz przekazywania zatwierdzonej organizacji ruchu do realizacji.
Jako organ zarządzający ruchem ma więc kompetencje do wydawania zarządzeń w sprawie organizacji ruchu na terenie m.st. Warszawy. Zarządzenia Prezydenta m.st. Warszawy w zakresie organizacji ruchu są aktami organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowanymi w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Zarządzeniem Nr [...] z dnia [...] września 2009 r. w sprawie wjazdu w strefę objętą zakazem ruchu na terenie Traktu Królewskiego (zmienionym zarządzeniem Nr [...] Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2010 r.) Prezydent m.st. Warszawy, w związku z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu, wprowadził na Trakcie Królewskim zakaz ruchu w miejscach oznaczonych znakiem typu B-1 "zakaz ruchu w obu kierunkach". Zasady i tryb wydawania identyfikatorów TK upoważniających do poruszania się po obszarze Traktu Królewskiego Prezydent m.st. Warszawy określił w Regulaminie stanowiącym załącznik do zarządzenia Nr [...]. Wnioski o wydanie identyfikatorów TK rozpoznają w imieniu Prezydenta m.st. Warszawy upoważnieni pracownicy Zarządu Dróg Miejskich w Warszawie.
W ocenie Sądu odmowa wydania identyfikatorów TK przez organ jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który może być poddany kontroli sądu administracyjnego.
Kontrolując zaskarżony akt Sąd stwierdził, iż skarga A. z siedzibą w Warszawie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony akt nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia.
Okoliczności, na które powołała się A. z siedzibą w Warszawie mające, w jej ocenie, uzasadniać wydanie tych identyfikatorów to przede wszystkim lokalizacja działalności gospodarczej – przy ul. [...] w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru oznaczonego jako strefa (odcinek ul. Miodowa odcinek ul. Senatorska – Krakowskie Przedmieście), gdzie najdogodniejszym, najprostszym i jednocześnie najszybszym sposobem dojazdu jest przejazd przez Krakowskie Przedmieście.
Zgodnie z § 3 pkt 2 ww. Regulaminu stanowiącego załącznik do zarządzenia Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...] o identyfikator TK mogą się ubiegać osoby prawne, osoby fizyczne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, prowadzące działalność gospodarczą na terenie strefy z zastrzeżeniem § 4 Regulaminu. Każdy podmiot może otrzymać jeden identyfikator, z zastrzeżeniem § 3 pkt 7 Regulaminu. Podmioty wymienione w pkt 2 § 3 Regulaminu, w celu otrzymania identyfikatora TK, składają wniosek do Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich zawierający dokumenty potwierdzające rodzaj prowadzonej działalności (§ 3 ust. 3 Regulaminu).
Ponadto o identyfikatory TK mogą się ubiegać organizatorzy imprez, inwestorzy i podmioty prowadzące roboty remontowe na Krakowskim Przedmieściu (§ 3 pkt 5) oraz zobligowani do posiadania identyfikatorów TK są mieszkańcy posesji, których obsługa możliwa jest jedynie od strony Traktu Królewskiego (§ 4 pkt 1 Regulaminu).
Natomiast przez Strefę rozumie się obszar Traktu Królewskiego wyłączony z ruchu i oznakowany znakiem B-1 (zakaz ruchu). Są to ulice: Nowy Świat odc. Smolna – Krakowskie Przedmieście, Krakowskie Przedmieście, ul. Bednarska odc. Furmańska – Krakowskie Przedmieście, ul. Miodowa odc. Senatorska – Krakowskie Przedmieście, ul. Ossolińskich odc. Moliera – Krakowskie Przedmieście (§ 1 ust. 2 Regulaminu).
Organ odmawiając skarżącej Spółce wydania identyfikatorów TK stwierdził, że dojazd do ul. [...] jest przewidziany i zapewniony bez konieczności przejazdu Traktem Królewskim. Identyfikatory TK wydawane są użytkownikom pojazdów, którzy są ujęci w zarządzeniu Nr [...] Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2009 r., zmienionym zarządzeniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., w § 3 ust. 2 i 5 oraz § 4. Wskazał, że o identyfikator TK mogą ubiegać się osoby prowadzące działalność gospodarczą mające siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej na terenie strefy. Ponadto podniósł, że intencją władz miasta jest ograniczenie przejazdów ulicami Traktu Królewskiego do minimum.
Biorąc pod uwagę okoliczności powołane przez skarżącą we wniosku o wydanie identyfikatorów TK stanowisko organu należy uznać za uzasadnione. Wprowadzenie przez Prezydenta m.st. Warszawy ograniczeń w ruchu pojazdów po obszarze Traktu Królewskiego miało na celu, jak wskazał organ, ograniczenie przejazdów ulicami Traktu Królewskiego do minimum. Wprowadzone ograniczenia w ruchu pojazdów po obszarze Traktu Królewskiego powodują niewątpliwie utrudnienia dla dysponentów pojazdów. Uzasadnione są jednak szeroko pojętym interesem społecznym. Jednakże sam fakt, że skarżąca prowadzi działalności gospodarczą przy ul. [...] w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru oznaczonego jako strefa (odcinek ul. Miodowa odcinek ul. Senatorska – Krakowskie Przedmieście), gdzie najdogodniejszym, najprostszym i jednocześnie najszybszym sposobem dojazdu jest przejazd przez Krakowskie Przedmieście nie jest okolicznością, która w świetle § 3 pkt 2 i 5 oraz § 4 pkt 1 Regulaminu wydawania identyfikatorów TK uzasadniałby wydanie identyfikatorów, gdyż skarżąca nie jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą i mającą siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej na terenie strefy.
Wobec powyższego, Sąd stwierdził, że w ostatecznej ocenie zaskarżony akt odpowiada prawu.
Skarżąca nie została wprawdzie pouczona przez organ o trybie i terminie zaskarżenia rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wydania identyfikatorów TK, jednakże nie wywołało to dla niej żadnych negatywnych skutków procesowych, gdyż ustanowiony przez nią pełnomocnik zaskarżył skutecznie akt organu do sądu administracyjnego.
Mając na uwadze podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.
A., wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparła na zarzutach:
- 1) naruszenia prawa materialnego, to jest:
- – naruszeniu § 3 Regulaminu wydawania i użytkowania identyfikatorów TK uprawniających do wjazdu w strefę objętą zakazem ruchu na terenie Traktu Królewskiego, stanowiącego Załącznik nr 1 do zarządzenia w związku z § 2 pkt 1 oraz 2 i § 3 zarządzenia Nr [...] Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2009 r. (zmienionego zarządzeniem Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r.) w związku z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 30, poz. 168 ze zm.) – poprzez jego błędną wykładnię polegającą na dopuszczeniu stosowania przez organ podczas wydawania identyfikatorów TK kryteriów innych niż zawarte w § 3 Regulaminu. W związku z powyższym, wobec skarżącego wydano wyrok oddalający skargę na rozstrzygnięcie organu, mimo że rozstrzygnięcie to zostało wydane w oparciu o niewymienione w Regulaminie kryteria;
- 2) naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- – naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej – poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprzeprowadzeniu kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności jej działań z prawem, w tym z naczelną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa oraz równego traktowania przez władze publiczne. Stało się tak pomimo podnoszenia w skardze zarzutu, że organ podczas wydawania identyfikatorów TK stosuje niejednolite kryteria, co skutkowało odmową wydania skarżącemu identyfikatorów TK. Miało to istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił uchybień związanych z przyjętymi w rozstrzygnięciu organu zasadami postępowania w sposób nieuzasadniony poważnie ograniczającymi prawo do obrony skarżącego, a których dostrzeżenie stanowiłoby podstawę uchylenia rozstrzygnięcia;
- – naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie wyroku z naruszeniem obowiązku wydania przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia w granicach sprawy, to jest poprzez wydanie wyroku z pominięciem podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia przez organ wydający rozstrzygnięcie bezwzględnie obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady równości obywateli wyrażonej przez art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz zarzutu naruszenia art. 6 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o inne niż przewidziane w Regulaminie przesłanki, co skutkowało uniemożliwieniem przeprowadzenia kontroli instancyjnej skarżonego wyroku oraz wydaniem wyroku oddalającego skargę, jakkolwiek istniały w sprawie takie uchybienia, których dostrzeżenie, po objęciu rozpoznaniem całości postępowania, pozwalałoby Sądowi pierwszej instancji na wydanie orzeczenia uchylającego zaskarżone rozstrzygnięcie;
- – naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, które przejawiało się na bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, iż jedynymi przesłankami jakimi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie były przesłanki ujęte w § 3 Regulaminu, podczas gdy w rzeczywistości rozstrzygnięcie zostało oparte na innych niż określone w tym akcie przesłankach, co skutkowało wydaniem wyroku oddającego skargę, podczas rozstrzygnięcie sprawy zgodnie ze stanem rzeczywistym prowadziłoby do wydania przez Sąd pierwszej instancji orzeczenia uchylającego zaskarżone rozstrzygnięcie.
Na tych podstawach wnosiła o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania,
- 2) w razie uznania, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a zachodzi jedynie naruszenie przepisów prawa materialnego, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie,
- 3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Prezydent m.st. Warszawy w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest zasadny. Artykuł 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi reguluje środek prawny stosowany przez sąd wobec zaskarżonej decyzji. W sprawie będącej przedmiotem kontroli Sądu pomimo określenia przez skarżących aktu wydanego przez Zarząd Dróg Miejskich w Warszawie, działającego w imieniu Prezydenta m.st. Warszawy, decyzją nie spełnia przesłanek kwalifikacji do decyzji wydanej w trybie k.p.a. Sąd zakwalifikował akt do aktu określonego w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stanowisko co do takiej kwalifikacji aktu wyraziła też strona skarżąca wnosząc "o ponowne rozpatrzenie sprawy i zmianę przedmiotowej decyzji", nie kwestionując, że należy nadać wnioskowi o ponowne rozpatrzenie sprawy tok instancji przewidzianej przepisami k.p.a. (art. 127 k.p.a.).
Strona skarżąca nie kwestionuje takiej kwalifikacji aktu w skardze kasacyjnej, a zatem pozostaje to poza granicami skargi kasacyjnej. Tym samym nie są zasadne zarzuty w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów k.p.a.; art. 6 regulującego zasadę praworządności. W działaniu administracji publicznej obowiązuje konstytucyjna zasada praworządności (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), która art. 6 k.p.a. powtarza ale w ujęciu zakresowym postępowania administracyjnego.
Postawione zatem zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 6 k.p.a. nie są zasadne.
Nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez pominięcie art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. O naruszeniu zasady równości można wywodzić, gdy w tożsamych okolicznościach faktycznych organ podejmuje różne co do treści rozstrzygnięcia. W sprawie stan faktyczny nie został podważony w skardze kasacyjnej. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazano, że siedziba A. mieści się "w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru oznaczonego jako Strefa". Zgodnie z § 3 pkt 2 Regulaminu stanowiącego załącznik do zarządzenia Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...] z dnia [...] września 2009 r. w sprawie wjazdu w strefę objętą zakazem ruchu na terenie Traktu Królewskiego, o identyfikator mogą ubiegać się osoby prawne, osoby fizyczne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej prowadzące działalność gospodarczą na terenie strefy.
Skarżący we wniosku wskazali, że działalność publiczną prowadzoną w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru oznaczonego jak Strefa, a zatem nie na terenie strefy. Nie jest to tożsamy stan faktyczny. Wykonywanie zadań publicznych na terenie sfery różni się od prowadzenia działalności gospodarczej w bezpośrednim sąsiedztwie strefy. Nie ma zatem podstaw do wywodzenia naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Tym samym nie został naruszony art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Na podstawie art. 204 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.