Postanowienie NSA z 22 października 2013 r., I OSK 2467/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 33/13 odrzucające skargę Z. Ś. o wznowienie postępowania

Sprawa

w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 294/12 postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Skład

Sędzia NSA Joanna Banasiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

W sprawie ze skargi Z. Ś., sygn. akt II SA/Kr 33/13, zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2013 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (k.

1. wezwał skarżącego Z. Ś. do uzupełnienia braków formalnych skargi z dnia 2 stycznia 2013 r. o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 294/12 przez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Powyższe wezwanie w dniu 22 stycznia 2013 r. zostało doręczone do rąk G. Ś. (k.

11. w dniu 28 stycznia 2013 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy (k. 12), w którym zamieścił dodatkową informację o treści: "Tym pismem do waszego sądu z dnia 23.01.2013 r. dostarczam kopię pisma z dnia 2.01.2013 r., ja jako powód swoim pismem oświadczam za zgodność z oryginałem". Odpis ten został błędnie dołączony i wszyty (k. 133) do akt sprawy o sygn. akt II SA/Kr 294/12 zamiast do akt sprawy o wznowienie postępowania (sygn. akt II SA/Kr 33/13).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2013 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucił skargę Z. Ś. o wznowienie postępowania, stwierdzając, że skarżący nie wykonał zarządzenia z dnia 8 stycznia 2013 r. i nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odpis tego postanowienia doręczono wyznaczonemu dla skarżącego pełnomocnika z urzędu – adwokat A. K. w dniu 5 marca 2013 r.

W dniu 14 czerwca 2013 r. substytut pełnomocnika skarżącego adwokat F. K. wniosła "zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2013 r. doręczonego w dniu 5 czerwca 2013 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej wobec niedoręczenia jednego egzemplarza skargi o wznowienie postępowania" (k. 77). Jako podstawę zaskarżenia wskazała na art. 194 § 1 pkt 7 w związku z art. 67 § 1 i art. 65 § 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu wskazano, że Sąd I instancji doręczając wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zaniechał osobistego doręczenia tego wezwania skarżącemu, bowiem wezwanie odebrała żona skarżącego. Ponadto, Sąd I instancji zaniechał ustalenia czy między małżonkami nie istnieje konflikt uniemożliwiający doręczenie zastępcze pism procesowych. W konsekwencji skarżący nie miał wiedzy o stosownym wezwaniu, a zatem doręczenie wezwania nie było skuteczne, a termin do uzupełnienia braków formalnych rozpoczął bieg w dacie uzyskania wiedzy o treści wezwania przez pełnomocnika, tj. w dniu 5 marca 2013 r.

Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt. I OSK 1703/13 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił skargę kasacyjną Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie w celu usunięcia dostrzeżonych braków w postępowaniu międzyinstancyjnym, to jest wyjaśnienia przez Przewodniczącego Wydziału, które postanowienie jest zaskarżone zażaleniem wniesionym przez pełnomocnika skarżącego, znajdującym się w aktach na kartach 77-78 i czy rzeczywiście należy to zażalenie potraktować jako skargę kasacyjną.

Pismem z dnia 24 września 2013 r. (k. 104) pełnomocnik skarżącego oświadczył, że pismo pełnomocnika substytucyjnego omyłkowo nazwane zażaleniem stanowi skargę kasacyjną, a przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2013 r. o odrzuceniu skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionych podstawach.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Badając, stosownie do treści art. 183 § 2 p.p.s.a., zaistnienie przesłanek nieważności Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w rozpoznawanej sprawie takich naruszeń. Dlatego też w postępowaniu kasacyjnym sprawa podlegała ocenie w ramach podstaw kasacyjnych przytoczonych w skardze kasacyjnej, co oznacza, że zaskarżone orzeczenie jest objęte kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego wyłącznie w ramach podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Zarzuty skargi kasacyjnej zostały natomiast oparte o naruszenie przez Sąd I instancji art. 65 § 2 p.p.s.a. oraz art. 67 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez operatora pocztowego, stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym. Zarzut ten jednak pozbawiony został uzasadnienia dlatego też nie jest jasne w jaki sposób Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miałby ten przepis naruszyć. Taka konstrukcja zarzutu uniemożliwia także ustosunkowanie się do niego przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie jest bowiem rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych.

Zgodnie z drugim z przepisów, których naruszenie zarzucono Sądowi I instancji, to jest z art. 67 § 1 p.p.s.a. jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej - jej przedstawicielowi ustawowemu. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie tego przepisu jej autor upatruje w doręczeniu wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi żonie skarżącego, przy jednoczesnym zaniechaniu przez Sąd I instancji ustalenia czy między małżonkami nie istnieje konflikt uniemożliwiający doręczanie zastępcze pism procesowych. Należy zaznaczyć, że Sąd I instancji jako adresata pisma zawierającego wezwanie do uzupełniania braków skargi wskazał skarżącego, jako stronę postępowania. Okoliczność, że przesyłkę zawierającą wezwanie odebrała żona skarżącego, nie stanowi natomiast o naruszeniu art. 67 § 1 p.p.s.a. Działanie takie było zgodne z regulacją wynikającą z art. 72 § 1 p.p.s.a., dotyczącą instytucji tzw. doręczenia zastępczego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wezwanie do uzupełnienia braków skargi doręczone zostało zatem stronie skutecznie.

Nie można też zgodzić się z zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentem, że skarżący nie miał wiedzy o skierowanym do niego wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego złożonej przez niego skargi o wznowienie. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący nie tylko posiadał wiedzę o treści wezwania ale także, że uczynił zadość temu wezwaniu i braki formalne skargi uzupełnił. Jak bowiem wskazano wcześniej we wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 23 stycznia 2013 r. skarżący podał, że wraz z wnioskiem doręcza brakujący egzemplarz skargi. Odpis ten jednak błędnie został dołączony do akt o sygn. II SA/Kr 294/12 (k. 133). Pomimo faktu, że Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega tę okoliczność, skarga kasacyjna podlegać musiała oddaleniu, albowiem uregulowanie zawarte w art. 183 § 1 p.p.s.a. nie pozwala na jej uwzględnienie z urzędu. Brak jakichkolwiek zarzutów w tym przedmiocie w skardze kasacyjnej uniemożliwiał uwzględnienie skargi kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy, mimo ewidentnych wad postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie zakończonego wydaniem postanowienia z dnia 26 kwietnia 2013 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie, które jednak nie nosiło cech nieważności postępowania, uwzględnienie skargi kasacyjnej nie było możliwe ze względu na zakres zaskarżenia. Poza przypadkiem nieważności postępowania wykluczone jest bowiem, aby Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu uwzględnił okoliczności, które nie zostały wprost wskazane (zarzucone) w skardze kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.