Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 13/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Rady [..], na bezczynność Ministra Finansów, w pkt 1 zobowiązał Ministra Finansów do rozpoznania punktu 1 wniosku z dnia 11 stycznia 2014 r. znak [..], Rady [..], w sprawie udostępnienia informacji publicznej, doprecyzowanego pismem z dnia 2 lutego 2014 r. nr [..],, w zakresie dotyczącym informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; w pkt 2) stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3) oddalił skargę w pozostałym zakresie; oraz w pkt 4) zasądził od Ministra Finansów na rzecz skarżącej Rady [..], kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Rada [..], (dalej także jako "skarżąca") pismem z dnia 11 stycznia 2014 r., nr SK 41/2014, wystąpiła do Ministra Finansów (dalej także jako "organ" lub "Minister") z wnioskiem o przekazanie w trybie przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") następujących informacji:
- 1. jakie dokumenty powstają w trakcie rozdysponowania funduszu nagród w Ministerstwie Finansów?
- 2. jakie programy stosowane są do obsługi, podziału i wypłaty nagród.
- 3. opisu możliwości programów stosowanych w Ministerstwie Finansów do obsługi, podziału i wypłaty nagród."
Pismem z dnia 28 stycznia 2014 r. organ poinformował skarżącą, że w trakcie rozdysponowywania funduszu nagród dla pracowników Ministerstwa Finansów powstają dokumenty wewnętrzne. Natomiast w odniesieniu do pozostałej części wniosku, tj. pytania 2 i 3 przedmiotowego wniosku Rada [..], została poinformowana, że dla celu rozdysponowania funduszu nagród, pomocniczo wykorzystywane są programy pakietu MS Office oraz moduł "PŁACE" w programie kadrowo-płacowym KOMA eHR. Opis ww. modułu programu KOMA eHR przekazany został w załączeniu przy elektronicznej wersji odpowiedzi.
Pismem z dnia 2 lutego 2014 r. znak: SK/152/2014 skarżąca wniosła o uzupełnienie odpowiedzi na wniosek z dnia 11 stycznia 2014 r. znak: SK/41/2014, poprzez podanie konkretnych nazw i opisów dokumentów, które powstają w trakcie rozdysponowywania funduszu nagród w Ministerstwie Finansów oraz informacji, co te dokumenty konkretnie zawierają. Wniosła także o przekazanie wszystkich rodzajów przykładowych dokumentów, które powstają w trakcie rozdysponowywania funduszu nagród w Ministerstwie Finansów, "przy czym - póki co - dane w nich zawarte, poza nazwami rubryk do wypełnienia, można zakryć". Ponadto wniosła o:
- a) szczegółowe określenie, co oznacza stwierdzenie, że programy MS Office oraz moduł "PŁACE" - wykorzystywane są dla celów rozdysponowywania nagród pomocniczo;
- b) odpowiedź na pytanie: czy powyższe oznacza, że zakupiony za niemałe publiczne pieniądze system KOMA eHR (w tym moduł PŁACE) nie jest wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem i możliwościami?
- c) informacji, które z dokumentów powstających w trakcie rozdysponowywania funduszu nagród w Ministerstwie Finansów (nazwa dokumentu) są podpisywane przez osoby je wytwarzające?
- d) jakie konkretnie dane z dokumentów nazwanych w piśmie BDG7/016/8/WBJ/14/RD8671/2014 "dokumentami wewnętrznymi" wprowadzane są następnie do systemu KOMA eHR?.
W odpowiedzi na ww. wystąpienie skarżąca została poinformowana w piśmie z dnia 17 lutego 2014 r. znak: BDG7/016/40/14/RD15828/2014, że dokumenty powstające w trakcie rozdysponowania funduszu nagród w Ministerstwie Finansów są dokumentacją wewnętrzną, która nie jest dokumentacją urzędową w rozumieniu u.d.i.p. i w związku z tym nie podlega udostępnieniu. Ponownie podkreślono, że zarówno piśmiennictwo, jak i judykatura jednoznacznie potwierdzają ww. stanowisko. Na potwierdzenie przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/12. Ponadto zauważono, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych. Przepisy u.d.i.p. nie przewidują trybu polemiki i wyjaśnień.
Pismem z dnia 17 lutego 2014 r. znak: SK/262/2014 Rada [..], poinformowała, że wymienienie z nazwy dokumentów powstających w Ministerstwie Finansów podlega u.d.i.p. i Minister Finansów może pozostawać w bezczynności.
W odpowiedzi, pismem z dnia 26 lutego 2014 r. znak: BDG10/016/01/MMW/14/RD-17613, Biuro Dyrektora Generalnego podtrzymało stanowisko zawarte w piśmie z dnia 17 lutego 2014 r. znak: BDG7/016/40/14/RD15828/2014 oraz dodatkowo wyjaśniło, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, iż o zakwalifikowaniu pisma nie decyduje jego nazwa, lecz treść pisma. Powołano się przy tym na wyroki NSA z dnia 22 stycznia 1988 r. sygn. akt SA/Wr 815/87 oraz z dnia 2 października 2007 sygn. akt I OSK 1858/06.
Rada [..], pismem z dnia 25 lutego 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia punktu 1 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 11 stycznia 2014 r. nr SK 41/3014.
Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 ust. 1, art. 6 ust 1, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie wniosła o:
- 1) zobowiązanie przez Sąd Ministra do udzielenia w terminie 14 dni od daty otrzymania akt sprawy merytorycznej odpowiedzi na ww. wniosek w postaci udostępnienia informacji publicznej wskazanej w tym wniosku;
- 2) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania;
- 3) wymierzenie przez Sąd grzywny Ministrowi jako organowi obowiązanemu do udostępnienia informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie powtarzając wcześniej prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga w części zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, że na podstawie art. 13 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2).
Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w u.d.i.p., następuje w formie czynności materialno - technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, zaś w razie odmowy udzielenia informacji publicznej - w formie decyzji.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., a podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 tej ustawy. W świetle ww. przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Na gruncie przepisów ustawy, w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do szeroko rozumianych władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.
Następnie Sąd podkreślił, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia, gdy w terminie ustalonym przez prawo zobowiązany podmiot nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął czynności, do której był zobowiązany. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.
Przechodząc do oceny, czy żądane przez skarżącą informacje stanowią informację publiczną Sąd I instancji wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r. w sprawie sygn. akt I OSK 1035/10. W wyroku tym wskazano, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 61 Konstytucji, informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje, a także inne podmioty, które władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość wytworzona przez podmioty publiczne lub odnosząca się do tych podmiotów. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej.
Informacja odnosi się do faktów, w szczególności spraw wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Już samo użycie słów "w szczególności" na początku tego przepisu wskazuje, że nie jest to katalog zamknięty. Dlatego też określanie, czy jakaś informacja jest informacją publiczną nie może sprowadzać się do tego, czy informacja ta odpowiada literalnie zapisowi któregoś z punktów art. 6 u.d.i.p.
W ocenie Sądu I instancji, informacje dotyczące konkretnych nazw i opisów dokumentów powstających w trakcie rozdysponowania funduszu nagród w Ministerstwie Finansów mogą stanowić informację publiczną. Nie można bowiem podzielić stanowiska Ministra Finansów, że tego rodzaju informacje są jedynie dokumentami wewnętrznymi nie podlegającymi udostępnieniu. Zgodzić się zaś należy ze skarżącą, że nazwy dokumentów wytwarzanych w ramach funkcjonowania każdego urzędu administracji publicznej stanowią bez wątpienia informację publiczną. W tym więc zakresie organ niewątpliwie pozostaje bezczynny wobec punktu 1 wniosku skarżącej z dnia 11 stycznia 2014 r. znak SK/41/2014, doprecyzowanego pismem z dnia 2 lutego 2014 r. nr SK/152/2014 w zakresie dotyczącym informacji publicznej. Z tego powodu, w konsekwencji należy przyjąć, że Minister Finansów pozostaje w bezczynności, bowiem mimo żądania przez skarżącą udostępnienia informacji publicznej, w ustawowym terminie nie udzielił takiej informacji, ani nie wydał decyzji odmawiającej jej udostępnienia.
Sąd I instancji uznał, że brak przekazania przez organ materiałów źródłowych uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie, czy żądane przez skarżącą informacje, a w szczególności te które dotyczą opisów dokumentów powstających w trakcie rozdysponowania funduszu nagród, nie stanowią np. informacji publicznej przetworzonej. Powyższe zaś, z uwagi na treść art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. może mieć znaczenie co do sposobu załatwienia przez organ wniosku skarżącej. Jeśli bowiem podanie opisu dokumentów, tj. tego co te dokumenty konkretnie zawierają może stanowić informację publiczną przetworzoną, to żądanie zawarte w piśmie z dnia 2 lutego 2014 r. doprecyzowujące wniosek z dnia 11 stycznia 2014 r. o przekazanie wszystkich rodzajów przykładowych dokumentów, które powstają w trakcie rozdysponowania funduszu nagród w Ministerstwie Finansów, organ będzie mógł spełnić po wykazaniu przez skarżącą, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Reasumując, Sąd stwierdził, że Minister Finansów powinien rozpatrzyć punkt 1 wniosku skarżącej z dnia 11 stycznia 2014 r. znak SK/41/2014, doprecyzowanego pismem z dnia 2 lutego 2014 r. nr SK/152/2014, w zakresie dotyczącym informacji publicznej przez udostępnienie informacji publicznej w drodze czynności materialno - technicznej lub też wydanie decyzji odmownej, jeśli stwierdzi okoliczności określone w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. skutkujące zaistnieniem ustawowych przeszkód do udzielenia tych informacji.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Minister Finansów, zaskarżając go w części dotyczącej pkt 1), pkt 2) i pkt 4) zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.
1) art. 149 § 1 P.p.s.a. ustawy poprzez jego błędne zastosowanie, i w konsekwencji niezasadne uwzględnienie skargi na bezczynność i zobowiązanie skarżącego do rozpoznania punktu 1 wniosku z dnia 11 stycznia 2014 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej odnośnie nazw i opisów dokumentów, które powstają w trakcie rozdysponowania funduszu nagród w Ministerstwie Finansów, podczas gdy skarżący w ustawowym terminie rozpatrzył wniosek Rady [..], z dnia 11 stycznia 2014 r., udzielając stosownej odpowiedzi pismem z dnia 28 stycznia 2014 r. znak: BDG7/016/8/WBJ/14/KD-8671/2014 oraz z dnia 17 lutego 2014 r. znak: BDG7/016/40/14RD15828, wobec czego nie można zarzucić organowi bezczynności w rozpoznawanej sprawie;
2) art. 133 § 1, w zw. z art. 106 § 3 oraz art. 149 § 1 P.p.s.a. poprzez wydanie wyroku bez wyjaśnienia wątpliwości Sądu, czy żądane przez wnioskodawcę informacje stanowią informację publiczną, bądź informację publiczną przetworzoną, co skutkowało nieustaleniem przez Sąd przedmiotowego zakresu bezczynności organu i niewskazaniem organowi konkretnego obowiązku jaki ma wykonać;
3) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań, co do dalszego postępowania, które powoduje wątpliwości, co do obowiązku jaki organ ma wykonać.
Ponadto organ zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.
1) art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą", poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, poprzez wywiedzenie, że informacje w postaci nazw i opisów dokumentów powstających w trakcie rozdysponowania funduszu nagród w Ministerstwie Finansów stanowią informację publiczną, podczas gdy przedmiotowe dokumenty mają charakter informacyjny, zatem stanowią dokumentację wewnętrzną urzędu i nie podlegają udostępnieniu na podstawie przepisów ustawy.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia następującego problemu, a mianowicie czy dokumenty powstające w trakcie dzielenia funduszu nagród mają charakter wewnętrzny i jako takie nie stanowią informacji publicznej, czy też jak ocenił to Sąd I instancji mogą stanowić informację publiczną, nie można jednak w chwili obecnej odpowiedzieć na pytanie, czy jest to informacja prosta, czy przetworzona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wypowiedział się jednoznacznie w tej kwestii, co ma istotne znaczenie w sprawie. Jeżeli bowiem zostałoby przesądzone że żądane informacje nie mają charakteru publicznego, to nie można by przypisać organowi bezczynności w ich udostępnieniu. Problem w rozpoznawanej sprawie dotyczy nie tego, czy informacje mogą stanowić informacje podlegające udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr. 112, poz. 1198 ze zm.), ale czy w istocie stanowią takie informacje. Sąd I instancji winien zatem kategorycznie wypowiedzieć się w tej kwestii, a brak jednoznacznej oceny w tej materii powoduje iż Naczelny Sąd Administracyjny nie może skontrolować poprawności wywodu Sądu I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku czytamy "W ocenie Sądu I instancji, informacje dotyczące konkretnych nazw i opisów dokumentów powstających w trakcie rozdysponowania funduszu nagród w Ministerstwie Finansów mogą stanowić informację publiczną. Nie można bowiem podzielić stanowiska Ministra Finansów, że tego rodzaju informacje są jedynie dokumentami wewnętrznymi nie podlegającymi udostępnieniu. Zgodzić się zaś należy ze skarżącą, że nazwy dokumentów wytwarzanych w ramach funkcjonowania każdego urzędu administracji publicznej stanowią bez wątpienia informację publiczną ".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje eksponowana przez Sąd I instancji kwestia nazwy i opisu określonego dokumentu. Udostępnienie nazwy i opisu dokumentu dotyczyć bowiem może tylko dokumentów stanowiących informację publiczną. Nadto jak wynika z wniosku Rady [..], " z dnia 11 stycznia 2014r. oraz pisma z dnia 2 lutego 2014r. wnioskodawcy nie chodziło wyłącznie o nazwy i opis dokumentów, ale o informację co te dokumenty konkretnie zawierają.
Należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że Sąd I instancji nie ustalił jednoznacznego stanu faktycznego sprawy, nie ustalił bowiem czy żądane dokumenty zawierają informację publiczną. Tym samym zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 149 P.p.s.a. było co najmniej przedwczesne.
Zgodnie z art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008r. o Służbie cywilnej (Dz. U. z 2014r. poz. 1111 j.t. ze zm.) członkom korpusu służby cywilnej za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej można przyznać nagrodę ze specjalnie utworzonego w tym celu funduszu nagród w służbie cywilnej. Fundusz nagród, o którym mowa w ust. 1, w wysokości 3% planowanych wynagrodzeń osobowych pozostaje w dyspozycji dyrektorów generalnych urzędów i może być przez nich podwyższany w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia. Z przytoczonego uregulowania wynika, że nagrody mają charakter uznaniowy, a ich przyznanie determinowane jest szczególnymi osiągnięciami w pracy zawodowej. Nagroda jest świadczeniem ściśle związanym ze sposobem i oceną wykonywania przez konkretną osobę obowiązków pracowniczych (służbowych). Nagroda nie ma charakteru roszczeniowego, a więc nie można skutecznie dochodzić jej przyznania.
Nabycie prawa do nagrody zależy od uprzedniego jej przyznania przez dyrektora generalnego urzędu, który dokonuje oceny członka korpusu służby cywilnej, kierując się bardzo ogólnym kryterium - szczególnych osiągnięć w pracy zawodowej. Za takie osiągnięcia można uznać podwyższenie kwalifikacji zawodowych (np. ukończenie studiów podyplomowych), ale także wzorowe i terminowe wykonywanie obowiązków na zajmowanym stanowisku pracy w wymiarze ilościowym przekraczającym przyjęte standardy. Charakter nagrody, w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego ma znaczenie dla oceny tego, czy dokumenty które powstają w trakcie rozdysponowania funduszu nagród mają charakter publiczny, czy też dotyczą wyłącznie kwestii pracowniczych.
Mając na uwadze wymienione w ustawie kryterium przyznawania nagród (szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej) dokumenty wytwarzane na potrzeby przyznania nagrody muszą dotyczyć oceny przez przełożonego konkretnego pracownika tj. jego stosunku do pracy, postawy pracowniczej, sposobu realizacji powierzonych zadań, cech które wyróżniają daną osobę spośród innych, pozwalając przypisać jej szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej. W większości na dokumenty te będą składały się umotywowane wnioski bezpośrednich przełożonych o przyznanie nagrody oraz adnotacje dyrektora generalnego urzędu.
Uzasadniony jest też zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 141 § 4 P.p.s.a. Ze wskazań zawartych w końcowej części uzasadnienia wynika, że organ powinien rozpoznać wniosek tak jakby zostało przesądzone że dotyczy on udostępnienia informacji publicznej, podczas gdy z wcześniejszej części uzasadnienia wynika co innego. Taki sposób konstrukcji uzasadnienia nie pozwala na kasacyjną kontrolę zaskarżonego wyroku.
Przedwczesny jest natomiast zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, a to dlatego że jak wywiedziono to wcześniej stan faktyczny sprawy jest wątpliwy. Dopóki Sąd I instancji nie wypowie się jednoznacznie co do charakteru wnioskowanej informacji, dopóty nie można ocenić, czy błędnie zastosował art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2014r. GSK 1438/13 LEX nr 1598396, wyrok NSA z dnia 30 października 2014r. I GSK 186/13 LEX nr 1587438).
Z tych wglądów naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. i art. 203 pkt. 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę oceni, czy dokumenty wytworzone w procesie rozdysponowania funduszu nagród zawierają informację publiczną, czy też treści takich nie zawierają. Wypowie się, czy czynności podejmowanie na etapie uzgadniania komu i w jakiej wysokości przyznać nagrodę dotyczą sprawy publicznej, czy też wyłącznie stanowią wyraz oceny konkretnego pracownika. Uzyskany w ten sposób wynik oceny zdeterminuje treść rozstrzygnięcia o zasadności skargi na bezczynność organu.