Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2479/11 oddalił skargę kasacyjną B. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 223/11, oddalającego skargę B. P. na bezczynność Ministra Rozwoju Regionalnego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 29 września 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Pismem z dnia 13 marca 2012 r. pełnomocnik B. P. wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które nie zostały uiszczone w całości ani w części, pomimo prawidłowo złożonego wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu B. P. za reprezentowanie ww. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach 258 - 261 P.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 20 listopada 2007 r., I GSK 144/07; wyrok NSA z dnia 2 października 2009 r., I OSK 390/09).
Wniosek o przyznanie wynagrodzenia związanego z udziałem w sprawie pełnomocnika skarżącego ustanowionego w ramach prawa pomocy zgodnie z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. podlega więc rozpoznaniu przez referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 157 § 2 i 3 w związku z art.160 i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.