Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 października 2011 r., II SA/Wa 365/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi W.L. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 13 grudnia 2010 r. nr [...]w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego w Warszawie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 6 września 2010 r. stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości oraz zasądził od Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie na rzecz W.L. kwotę 440 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że decyzją z dnia 6 września 2010 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego w Warszawie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej odmówił wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...]przy ul. [...] w Warszawie na rzecz W.L. w oparciu o art. 104 k.p.a. i art. 29 oraz art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 18 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw.
W uzasadnianiu decyzji organ wskazał, iż w dniu 15 czerwca 2010 r. W.L. wystąpiła z wnioskiem o wydanie na swoją rzecz decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...]przy ul. [...]w Warszawie, w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. Wnioskująca wywodziła, iż lokal ten został przydzielony jej mężowi A.L. jako żołnierzowi zawodowemu z rodziną, na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej Nr [...]wydanej przez Kierownika Garnizonowej Administracji Mieszkań Nr [...]Warszawa [...]w dniu 8 lipca 1985r. Zainteresowana została uwzględniona przy przydziale wraz z synem D.L.. Wnioskująca wskazała, że jest osobą w starszym wieku, ma 68 lat i opuścił ją mąż. Od 25 lat zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, a od 13 lat ponosi wszelkie opłaty związane z jego użytkowaniem, w tym koszty związane z jego remontem. W.L. podkreśliła, że przez 15 lat była pracownikiem cywilnym wojska, a obecnie nie ma żadnych innych możliwości zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych.
W toku postępowania organ I instancji ustalił, iż przedmiotowy lokal ma powierzchnię użytkową wynoszącą 46,27 m2 i został przydzielony A.L. decyzją o przydziale osobnej kwatery stałej z dnia 8 lipca 1985 r. A.L. wymeldował się z tego mieszkania w dniu 10 lutego 1997 r.
Pismem z dnia 27 lutego 1997 r. Dyrektor Oddziału Terenowego Nr 6 WAM przesłał W.L. obowiązujący wymiar opłat oraz poinformował o możliwości wskazania innego lokalu mieszkalnego.
A.L. decyzją z dnia 5 lutego 1999 r. wydaną przez Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w Olsztynie otrzymał przydział osobnej kwatery stałej przy ul. [...] w Olsztynie bez uwzględnienia innych członków rodziny.
Organ I instancji ustalił, iż w dniu 10 marca 1997 r. W.L. zwracała się do Dyrektora Oddziału Terenowego Nr 6 WAM w Warszawie o wydanie na jej rzecz decyzji o przydziale lokalu. Pismem z dnia 14 kwietnia 1997 r. organ poinformował zainteresowaną, iż sprawa może być rozpatrzona dopiero po orzeczonym rozwodzie.
Z ustaleń organu wynika, iż W.L. w okresie od 1 lipca 1976 r. do 31 stycznia 1989 r. była pracownikiem cywilnym instytucji podległych MON. Obecnie pracuje w [...]na stanowisku [...], gdzie otrzymuje przeciętne wynagrodzenie miesięczne w wysokości 2.416,54 zł netto. Pozostaje pod opieką lekarza ginekologa i nie ma tytułu prawnego do innego lokalu.
Organ I instancji motywował, że z dniem 1 lipca 2010 r. zmienione zostały przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Zmiana ta została dokonana ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143). Zgodnie z art. 18 ust. 1 tej ustawy do spraw wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy najmu stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.
Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w Warszawie uznał, iż sytuacja w jakiej znalazła się zainteresowana należy do wyjątkowych, ale stan taki nie powstał w ostatnim okresie. Organ podkreślił, że W. A..L. pozostają nadal w związku małżeńskim i powstały na skutek separacji problem mieszkaniowy winni rozstrzygnąć we własnym zakresie. Zadaniem Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest zapewnianie żołnierzom zawodowym zakwaterowania w miejscu pełnienia służby.
Decyzją z dnia 13 grudnia 2010 r., po rozpoznaniu odwołania W.L. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ odwoławczy argumentował, że zgodnie z art. 29 ustawy o zakwaterowaniu, warunkiem prawnej dopuszczalności przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym jest spełnienie dwóch przesłanek jakimi są wyjątkowość sytuacji oraz zgoda Ministra Obrony Narodowej.
Organ II instancji podkreślił, że przepis ten daje jedynie potencjalną możliwość przyznania prawa zamieszkania w lokalu, a nie obowiązek jego przyznania. Zdaniem organu o wyjątkowości sytuacji nie świadczy fakt zamieszkiwania w tym lokalu przez W.L. od 25 lat i ponoszenie kosztów jego utrzymania i remontów, gdyż jest to oczywisty obowiązek każdej osoby korzystającej z lokalu. Nadto od 1997 r. W.L. miała świadomość zajmowania lokalu bez tytułu prawnego.
Organ podkreślił, że odwołująca nadal pozostaje w związku małżeńskim z A.L., który jest właścicielem lokalu mieszkalnego w Olsztynie nabytego od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, z zastosowaniem bonifikaty w cenie sprzedaży. Lokal ten został nabyty do majątku odrębnego męża zainteresowanej, nie mniej jednak w oparciu o art. 281 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego W.L. jest uprawniona do korzystania z tego mieszkania.
W ocenie organu sytuacji wyjątkowej nie można również wywodzić z faktu, że przeszło 20 lat temu W.L. była przez krótki okres czasu pracownikiem cywilnym wojska. Także wiek i dochody odwołującej nie stanowią wystarczającej przesłanki, gdyż może ona skorzystać z najmu lub korzystać z pomocy gminy to jest z lokalu socjalnego.
Przeciwko pozytywnemu rozstrzygnięciu – zdaniem organu – przemawia również interes społeczny, a więc fakt, iż ponad 3000 żołnierzy zawodowych oczekuje na decyzje o przydziale kwater.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła W.L. zarzucając naruszenie art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie, iż W.L. nie znajduje się w "sytuacji wyjątkowej", a w konsekwencji odmówienie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania skarżącej w lokalu mieszkalnym nr [...]przy ul. [...]w Warszawie oraz naruszenie art. 7, 77, 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że w świetle ustalonego stanu faktycznego nie zachodzi sytuacja wyjątkowa, umożliwiająca przyznanie skarżącej prawa zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. W.L. podała, iż leczy się [...], a od lipca ma zmniejszone dawki leków, nadal jest jednak pod kontrolą lekarza [...]. Skarżąca poinformowała, iż od 28 września 2011 r. jest na emeryturze
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw, zmieniającej brzmienie przepisu art. 29 ustawy o zakwaterowaniu, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy stosuje się przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu dotychczasowym. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed 1 lipca 2010 r., a zatem organ rozpatrzył je zgodnie z przepisami ustawy o zakwaterowaniu w brzmieniu sprzed nowelizacji.
Stosownie do treści przepisu art. 29 ustawy w sytuacji wyjątkowej Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej. Powołany przepis uzależnia możliwości wydania pozytywnej dla strony decyzji od zaistnienia łącznie dwóch przesłanek, tj. wykazania przez stronę wyjątkowej sytuacji, w której się znalazła oraz wyrażenia zgody na wydanie takiej decyzji przez Ministra Obrony Narodowej.
Nie kwestionowanym obecnie jest pogląd, iż o wyrażenie zgody do Ministra Obrony Narodowej należy zwrócić się dopiero wówczas, gdy w sprawie zostanie ustalona wyjątkowa sytuacja strony ubiegającej się o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w określonym lokalu mieszkalnym.
Sąd I instancji podkreślił, że konstrukcja unormowania zawartego w art. 29 powołanej wyżej ustawy wskazuje, iż przepis ten pozwala na wydanie decyzji o charakterze uznaniowym. Decyzje oparte na uznaniu administracyjnym nie mogą jednak nosić cech dowolności ani arbitralności. Zakres uznania wyznaczony jest zawsze przepisem prawa. Ramy uznania określają normy kompetencyjne, przepisy o postępowaniu administracyjnym i przepisy prawa materialnego. Wydając decyzję o charakterze uznaniowym, organ jest związany nie tylko przepisem, ale i celem ustanowionego przepisu oraz normami etycznymi. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 września 2000 r., sygn. akt I SA 945/00). Kontrola sądowa legalności decyzji wydanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się w związku z tym jedynie do badania, czy organ zebrał cały materiał dowodowy, a także czy w procesie oceny dowodów organ administracyjny nie naruszył reguł logiki oraz zastosował właściwe przepisy do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.
Sąd wojewódzki podkreślił, iż to na osobie składającej wniosek o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, pozostającym w zasobie mieszkaniowym WAM, w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu, ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się ona w "sytuacji wyjątkowej", nie może jednakże umknąć z pola widzenia fakt, iż to do obowiązku organu zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. należy zgromadzenie całego, niezbędnego dla rozstrzygnięcia danej sprawy materiału dowodowego, a następnie dokonanie jego oceny zgodnie ze wskazaniami zawartymi w art. 80 k.p.a.
W ocenie Sądu, podkreślenia wymaga, że na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. skarżąca poinformowała, iż leczy się [...], a jej stan jej zdrowia się nie poprawia. Okoliczność ta istniała w chwili wydania zaskarżonej decyzji, jednakże nie była znana organowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał tą okoliczność za nową okoliczność faktyczną istotną dla sprawy, istniejącą w dniu wydania decyzji i nie znaną organowi, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Stanowi więc przesłankę dającą podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Na marginesie wskazał, iż obecnie W.L. nie pozostaje już w związku małżeńskim z A.L., a od 28 września 2011r. nie pracuje zawodowo i pobiera emeryturę.
Istotna w niniejszej sprawie jest również okoliczność zaakcentowana przez W.L. w skardze, iż w dniu 10 marca 1997 r. złożyła wniosek o zawarcie umowy najmu, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami odnośnie, którego otrzymała jedynie odpowiedź, iż może on zostać rozpatrzony dopiero po orzeczeniu rozwodu.
Sąd I instancji zauważył, że organy obydwu instancji pominęły w zupełności okoliczność, iż od 1997 r. skarżąca podejmuje działania mające na celu uregulowanie prawa do lokalu przy ul. [...]w Warszawie. Stan zaś niepewności odnośnie uprawnień do mieszkania nie spowodowany jest biernością W.L.. Okoliczności te spowodowały, że w chwili obecnej skarżąca jest już osobą mającą prawie [...]lat.
Podkreślił, iż co prawda rozstrzygnięcie to należy do kręgu decyzji charakteryzujących się uznaniem administracyjnym, nie odejmuje to jednak Sądowi prawa do oceny tegoż rozstrzygnięcia pod względem logiki zwartych w nim twierdzeń. Z tego punktu widzenia nie można zgodzić się z organem, iż W.L. przez niezbyt długi czas była pracownikiem cywilnym wojska, albowiem okres ten wynosił 12 lat i 7 miesięcy.
Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu I instancji wskazują, iż zasadny jest zarzut naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. zawarty w skardze. Dodatkowo Sąd wyjaśnił, że na obecnym etapie niemożliwym była ocena, czy naruszono dyspozycję podstawy materialno – prawnej jaką stanowi art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. Dopiero zgromadzenie całego materiału dowodowego i prawidłowa ocena przez organ z zastosowaniem reguł płynących z art. 80 k.p.a. pozwoli na rozważenie, czy dyspozycja tego przepisu została przez organ naruszona.
Sąd wojewódzki dodał, iż nie można jednak podzielić stanowiska skarżącej, że organ z przekroczeniem dyspozycji art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP uwzględnił także okoliczności związane z zaspakajaniem potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych, albowiem interes społeczny również musi zostać rozważony przy stosowaniu tego przepisu.
W skardze kasacyjnej W.L. zaskarżyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego tj.
- 1) art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ich błędną interpretację;
- 2) art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2010 r. przez jego błędną interpretację.
Ponadto skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj.
- 1) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia;
- 2) art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez nieocenienie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie;
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie pomimo nienaruszenia prawa materialnego oraz zasad postępowania administracyjnego.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż w niniejszym postępowaniu organ administracji publicznej kierował się normą prawa materialnego wyrażoną w przepisie artykułu 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Przepis ten stanowi, że w sytuacji wyjątkowej, dyrektor oddziału regionalnego WAM, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej.
Powinno być zatem bezsporne, że Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w Warszawie, a następnie Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wydając decyzje w przedmiotowej sprawie, winni ocenić, jakie fakty mają istotne znaczenie dla stwierdzenia, że wnioskodawczyni znajduje się w sytuacji wyjątkowej. Po dokonaniu takiej oceny organy winne przeprowadzić dowody, jakie uznają za konieczne dla udowodnienia tych faktów.
Mając na uwadze powyższe Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w Warszawie skierował do wnioskodawczyni dnia 18 czerwca 2010 r. pismo nr [...], w którym zaznaczył, że wyjątkową sytuacją jest trudna sytuacja mieszkaniowa, zdrowotna czy finansowa wnioskodawczyni jak również sytuacja członków rodziny wspólnie zamieszkałych. Organ ten wezwał ponadto do złożenia dokumentów odzwierciedlających taką sytuację. Następnie pismem z dnia 11 października 2010 r. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nr [...]wystąpił z prośbą o przedłożenie stosownych dokumentów.
Mając na uwadze powyższe nie powinno ulegać wątpliwości, że organy obu instancji oceniły jakie fakty mają istotne znaczenie dla stwierdzenia, że wnioskodawczyni znajduje się w sytuacji wyjątkowej. W szczególności organy dokonały właściwych ustaleń w zakresie stanu zdrowia wnioskodawczyni, jej sytuacji mieszkaniowej, rodzinnej, zawodowej i materialnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej zwane jako P.p.s.a.), zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony nią wyrok narusza w/wym. przepisy prawa.
Zadaniem Sądu I instancji w niniejszej sprawie była ocena, czy decyzja Ministra Obrony Narodowej wydana na podstawie art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005r. Nr. 41, poz. 398 ze zm.), odmawiająca przyznania skarżącej prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym jest zgodna z prawem.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedmiotowa decyzja narusza przepisy postępowania – art.
- 7. 77, 80 i 107§ 3 Kpa., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez niewyjaśnienie przez organ wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Z oceną taką nie można się zgodzić, co czyni zasadnymi zarzuty na jakich oparta została skarga kasacyjna.
Okoliczność, iż skarżąca na rozprawie przed Sądem I instancji w dniu 6 października 2011r. oświadczyła że leczy się [...], pozostaje bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji, a nadto wbrew twierdzeniom Sądu nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art.145 § 1 pkt. 5 Kpa.
W myśl art. 3 § 1 Ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta odbywa się na podstawie kryterium legalności zaskarżonej decyzji, postanowienia, aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej na dzień ich wydania lub podjęcia.
Sądowa kontrola decyzji uznaniowych, a do takich należy decyzja podjęta w tej sprawie sprowadza się m.in. do zbadania czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a więc czy decyzja nie nosi znamion dowolności oraz czy organ uzasadnił swoje rozstrzygnięcie przesłankami odnoszącymi się do sprawy. Badanie to dotyczy sprawdzenia czy decyzja, została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury. Do zadań Sądu należy również kontrola, czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta decyzja mieści się w granicach zakreślonych w przepisie prawa materialnego.
Przenosząc te ogólne uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba podkreślić, że okoliczność iż skarżąca leczy się [...]nie była znana organowi w chwili podejmowania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nigdy nie informowała organu o swojej przypadłości, nie uczyniła tego pomimo że była poprzez swojego pełnomocnika pismem z dnia 18 czerwca 2010r. zobowiązana do złożenia wszelkich możliwych dowodów na okoliczność wyjątkowości sytuacji, o której mowa w art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.
Jedynym złożonym wtedy dowodem związanym ze stanem zdrowia skarżącej było zaświadczenie lekarskie potwierdzające, że nie może ona dźwigać ciężkich rzeczy.(k. 64 akt administracyjnych).
W tej sytuacji nie można zarzucić organowi, iż nie wziął pod uwagę tej okoliczności. Nie można też zgodzić się z Sądem I instancji, że okoliczność ta istniała w dniu wydania decyzji, skoro skarżąca nie przedstawiła Sądowi żadnych dowodów (poza ustnym oświadczeniem), które potwierdziłyby takie twierdzenie.
W rozpoznawanej sprawie bez znaczenia jest również okoliczność, że skarżąca od 1997r. podejmuje działania zmierzające do uregulowania prawa do lokalu. Niniejsza sprawa została zainicjowana wnioskiem z dnia 16 czerwca 2010r., którym pełnomocnik skarżącej wniósł o wydanie w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP decyzji o prawie zamieszkiwania w/wym. w lokalu Nr. [...]przy ul. [...]w Warszawie. Tym samym działania skarżącej zmierzające do uregulowania prawa do lokalu w innym trybie (najmu lokalu) pozostają bez wpływu na decyzję podjętą na podstawie art. 29 ustawy, zgodnie z którym w sytuacji wyjątkowej dyrektor oddziału regionalnego Agencji, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wyjaśnił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia jaki wpływ na kontrolowaną decyzję miał fakt starań podejmowanych przez skarżącą w celu uregulowania jej sytuacji mieszkaniowej, a przede wszystkim nie wyjaśnił czy tego rodzaju okoliczności zdaniem Sądu mogą mieścić się dyspozycji art. 29 ustawy.
W rozpoznawanej sprawie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stan faktyczny sprawy został wyjaśniony przez organy administracji w sposób właściwy, zgodnie z wymogami art. 7, 77 § 1 k.p.a. i art. 80 K.p.a., co zostało przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonych do Sądu I instancji decyzji, niewątpliwie odpowiadających wymogom art. 107 § 3 k.p.a
Jak wynika z kwestionowanych decyzji nieprawidłowo ocenionych w ramach zaskarżonego wyroku, zgodnie z art. 7 k.p.a. organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, a załatwiając sprawę miały na uwadze zarówno słuszny interes stron jak i interes społeczny. W decyzjach tych wyraźnie zaznaczono, iż rozstrzygając w tej sprawie wzięto pod uwagę okoliczność, iż skarżąca jest osobą starszą, zajmuje lokal od ponad 25 lat, pokrywa koszty związane z jego utrzymaniem, od 1 lipca 1976r do 31 stycznia 1989r. była pracownikiem cywilnym WP. Zwrócono jednocześnie uwagę, iż mieszkania pozostające w dyspozycji Agencji w pierwszej kolejności służą realizacji uprawnień żołnierzy zawodowych pełniących służbę wojskową, a takich oczekujących na lokal w Warszawie jest ponad 3000.
Tym samym skoro wszystkie możliwe, a istotne dla sprawy okoliczności faktyczne dotyczące sytuacji życiowej skarżącej zostały wzięte pod uwagę i ocenione przez organ, to niezasadnie Sąd I instancji uwzględnił skargę.
Jak podkreślił, to Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z dnia 22 kwietnia 2010r. I OSK 1308/09 Lex nr. 595062/09 wyjątkowości sytuacji, o jakiej mowa w art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, należy upatrywać w takich stanach, zdarzeniach, które w sposób oczywisty odbiegają od typowych czy dość powszechnie występujących.
W innym wyroku z dnia 10 października 2008r. OSK 1519/07 LEX nr 512273 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że adresatem decyzji o prawie do lokalu mieszkalnego na podstawie art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej są osoby, które z uwagi na wyjątkowe okoliczności, takie jak ciężka choroba, kalectwo, brak jakichkolwiek środków finansowych, szczególnie trudna sytuacja życiowa, znaczne zasługi żołnierza uprawnionego do lokalu, wymagają swoistej opieki organu WAM w postaci zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych.
W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego sytuacja rodzinna i majątkowa skarżącej jest typowa. W chwili obecnej jest ona emerytką, ma dorosłego syna, który zobowiązany jest do pomocy matce w rozwiązaniu jej problemów mieszkaniowych. Stan zdrowia skarżącej oraz jej wiek nie uzasadniają potraktowania jej przypadku jako wyjątkowy. Niewątpliwie zaskarżona decyzja w poczuciu skarżącej jest krzywdząca. Na pewno jest też dotkliwa dla skarżącej. Nie narusza jednak prawa, gdyż wskazywane przez Sąd I instancji fakty nie mogą zmienić oceny sytuacji skarżącej poprzez uznanie jej za wyjątkową.
Ponadto zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zarzutu naruszenia przez organ administracji publicznej art. 7, 77§ 1, 80 i art. 107 § 3 Kpa, nie może polegać na powoływaniu się przez Sąd I instancji na fakty nieznane organowi, pomimo dołożenia przez organ w toku postępowania należytej staranności w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, ani na fakty znane lecz nie mające znaczenia dla podejmowanego rozstrzygnięcia. Dokonana przez Sąd odmienna ocena określonych okoliczności wymaga każdorazowo wykazania przesłanek jakie legły u jej podstaw. Samo wskazywanie na pewne, zdaniem Sądu istotne okoliczności, bez podjęcia choćby próby oceny ich znaczenia w sprawie, nie uzasadnia uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.185 § 1 i art. 203 pkt. 2 Ppsa w zw. z § 14 ust. 2 pkt. 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr. 163, poz. 1349 ze zm.) orzekł jak w sentencji.