Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 1007/18 oddalił skargę B.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 13 lipca 2018 r. nr SKO-L-41.6/136/2018/9441/K w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.
W uzasadnieniu sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z 13 lipca 2018 r., znak: SKO-L-41.6/136/2018/9441/K wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 2 ustawy z 2 października 2004 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 570, dalej: "ustawa o SKO"), po rozpatrzeniu odwołania B.K. od decyzji Naczelnika Wydziału Polityki Społecznej i Działalności Gospodarczej Urzędu Miejskiego w [...], działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...] maja 2018 r. w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego w wysokości [...] zł miesięcznie, w tym ryczałt [...] zł na okres od [...] maja 2018 r. do [...] października 2018 r. utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.
Zastępca Naczelnika Wydziału Polityki Społecznej i Działalności Gospodarczej Urzędu Miejskiego w [...] decyzją nr [...] z [...] maja 2018r. przyznał stronie dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł miesięcznie, w tym ryczałt [...] zł na okres od [...] maja 2018 r. do [...] października 2018 r. W uzasadnieniu stwierdził, że strona spełniała kryteria do przyznania dodatku mieszkaniowego. Zajmowany przez nią lokal nie wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego gminy, dlatego do celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjęto stawkę za 1m2 obliczoną na podstawie Zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2008 r. w sprawie zmiany stawek czynszu za lokale mieszkalne z zasobu mieszkaniowego Gminy [...] oraz w wykonaniu uchwały Rady Miejskiej w [...] w prawie przyjęcia Wieloletniego Programu Gospodarowania Mieszkaniowym Zasobem Miasta [...]. Zgodnie z § 1 Zarządzenia ustalono stawkę bazową za najem 1 m2 powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych w wysokości 1,39% wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtworzenia 1 m2 powierzchni użytkowej budynków podanego w Obwieszczeniu Wojewody Śląskiego z 27 września 2007 r. /3140 zł/ oraz na podstawie § 13 cytowanej uchwały zastosowano czynniki podwyższające i obniżające, mające wpływ na wysokość stawki czynszowej.
Tak wyliczona stawka bazowa (3140zł x 1,39%: 12) wynosił 3,64 zł i przy zastosowaniu wskaźników: 0,95 (położenie lokalu w budynku), 0,65 (wyposażenie lokalu, 1 zł) strefa zamieszkania została przeliczona do stawki 2,25 zł za 1m2, co daje kwotę 2,25 zł x 34,09 m2 - 76,70 zł /eksploatacja + fundusz remontowy/ + pozostałe opłaty podane przez zarządcę, woda - 7,40zł, odbiór nieczystości stałych i płynnych 8,61 zł, odpady komunalne 13,56zł, razem po przeliczeniu wydatki mieszkaniowe wynoszą 106,27 zł. Wydatki z tytułu braku CO wynoszą 34,09 m2 x 0,5347 zł x 5 kWh/m2 = 91,14 zł. Wydatki z powodu braku c.c.w. wynoszą: 1 osoba x 0,5347 zł x 20kWh/osobę = 10,69zł. Wydatki z tytułu braku instalacji gazu przewodowego wynoszą 10 kWh x 0,5347 zł = 5,35 zł. Łącznie ogólne wydatki mieszkaniowe wynoszą 213,45zł. Średni miesięczny dochód na osobę wynosi 1009 zł. Dodatek mieszkaniowy wynosi różnicę pomiędzy wydatkami na mieszkanie a 15% dochodu rodziny tj. 213,45 zł - 15% x [...] zł/ = [...] zł. W takiej więc wysokości przyznano stronie dodatek mieszkaniowy.
Strona złożyła odwołanie [...] czerwca 2018 r. i stwierdziła, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej i zdrowotnej. Nie zgadzała się z wysokością przyznanego dodatku mieszkaniowego. Wystąpiła do Prezydenta Miasta [...] o podwyższenie dodatku mieszkaniowego o 20 %, ale chyba sama będzie musiała w tej sprawie wystąpić do Rady Gminy. Do akt dołączono zarządzenie Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...] stycznia 2008 r. w sprawie zmiany stawek czynszu na lokale mieszkalne z zasobu mieszkaniowego Gminy [...], uchwałę Nr XLV/396/2018 Rady Miejskiej [...] z [...] stycznia 2018 r. w sprawie Wieloletniego Programu Gospodarowania Mieszkaniowym Zasobem Miasta [...] na lata 2018-2022 i obwieszczenie Wojewody Śląskiego z 27 września 2007 r. w sprawie ustalenia wysokości wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtworzenia 1 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych dla województwa śląskiego i miasta Katowice na czwarty kwartał 2007 r. i pierwszy kwartał 2008 r. Dołączono wniosek strony do Prezydenta Miasta [...] o podwyższenie dodatku mieszkaniowego o 20 punktów procentowych oraz odpowiedź Wiceprezydenta Miasta z [...] maja 2018 r., w którym stwierdzono, że podanie strony zostało przedłożone na posiedzeniu Komisji Polityki Społecznej Miasta [...], która zajęła stanowisko o nie zwiększaniu wskaźników.
Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, że jest ono bezzasadne. Strona we wniosku z [...] kwietnia 2018 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego stwierdziła, że jest właścicielką lokalu o pow. użytkowej [...] m2. W lokalu nie ma centralnego ogrzewania, centralnie dostarczanej ciepłej wody i instalacji gazu przewodowego. Prowadzi jedno osobowe gospodarstwo domowe, którego dochody za 3 miesiące wynoszą [...] zł, tj. [...] zł miesięcznie. Łączna kwota wydatków na mieszkanie za kwiecień wyniosła [...] zł, a po przeliczeniu na wydatki w zasobie mieszkaniowym gminy wyniosła [...] zł + ryczałty [...] zł. Po przeliczeniu według stawek gminny wydatki mieszkaniowe wraz z ryczałtami wynoszą ogółem [...] zł, 15% miesięcznego dochodu strony wynosił [...] zł. Dodatek mieszkaniowy wynosił więc [...] zł.
Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji ustalił wysokość dodatku mieszkaniowego należnego stronie w prawidłowej wysokości. Nie było podstawy prawnej do podniesienia kwoty dodatku mieszkaniowego o 20%, gdyż brak było uchwały Rady Miejskiej w [...]. Trudna sytuacja zdrowotna nie jest podstawą do zwiększenia kwoty przysługującego dodatku mieszkaniowego. Strona może się ubiegać jedynie o przyznanie zasiłku celowego specjalnego na opłatę udziału własnego w wydatkach mieszkaniowych. Pomoc ta ma jednakże charakter uznaniowy.
Pismem z [...] sierpnia 2018 r. strona wniosła na powyższą decyzje skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia oraz zarzucając błędy w ustaleniach faktycznych, podkreślając zły stan zdrowia i trudna sytuacje finansową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. Sąd zważył, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie stwierdziło, że rozstrzygnięcie organu I instancji ustalające kwotę dodatku mieszkaniowego było prawidłowe na okres sześciu miesięcy, tj. od [...] maja 2018r. do [...] października 2018 r. Sąd tym samym nie podzielił zarzutów skargi w zakresie błędnego wyliczenia kwoty należnego świadczenia. Przyznanie świadczenia stanowi odpowiedź na sytuację finansową skarżącej, a jednocześnie powołane przepisy nie pozwalają na uwzględnienie stanu zdrowia skarżącej jako przesłanki warunkującej jego wysokość. Organ posłużył się definicja dochodu zawartą w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. 2001 Nr 71, poz. 734 ze zm., dalej jako "u.d.m."). Zarzuty przedstawione na rozprawie 9 kwietnia 2019 r. nie zasługiwały również na uwzględnienie, w świetle złożonych przez organ wyjaśnień, a to w szczególności w zakresie znaczenia prawnego Obwieszczenia Wojewody Śląskiego w kontekście Zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2008 r. obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wyłączną kompetencją Prezydenta Miasta z mocy art. 26 u.s.g. w zw. z art. 8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. 2001 Nr 71, poz. 733 ze zm., dalej jako "u.o.p.l.") jest ustalanie i zmiana wysokości stawki czynszu za 1 m 2 lokali mieszkalnych z zasobu mieszkaniowego gminy. Rada Miejska [...] podjęła [...] stycznia 2018r. uchwałę nr XLV/396/2018 w sprawie przyjęcia Wieloletniego Programu Gospodarowania Mieszkaniowym Zasobem Miasta [...] na lata 2018-2022, a załączniku do niej z [...] kwietnia 2018 r. objętym uchwałą nr L/432/2018 wprowadzono czynniki podwyższające i obniżające mające wpływ na wysokość stawki czynszowej, które ustala się przy zastosowaniu Zarządzenia Prezydenta Miasta w sprawie zmiany stawek czynszu za lokale mieszkalne z zasobu mieszkaniowego Gminy obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia tj. z [...] stycznia 2008 r. nr [...], do którego stosuje się Obwieszczenie Wojewody Śląskiego z 27 września 2007 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B.K., zaskarżając wyrok w całości i – na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") – zarzuciła mu naruszenie:
- 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 6 pkt 1 i 2 u.d.m. w zw. z art. 8 pkt. 1 u.o.p.l. w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 4 u.o.p.l. poprzez ich niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż przy ustalaniu stawki czynszu za 1m2 lokali mieszkalnych wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego gminy [...] nie należy brać pod uwagę później uchwalonych wieloletnich programów gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy z uwagi na brak stosownego zarządzenia Prezydenta Miasta [...], podczas gdy skarżone przepisy rangi ustawowej nakładają obowiązek ustalania stawek w oparciu o kryteria przewidziane w tychże wieloletnich programach, co doprowadziło do wadliwej kalkulacji wartości dodatku mieszkaniowego skarżącej;
- 2) przepisów postępowania mające wpływ na treść wydanego orzeczenia poprzez:
- a. niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w warunkach gdy skarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta [...] dotknięte były wadą w postaci naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na treść wydanych decyzji, w postaci naruszenia art. 6 ust. 6 pkt 1 i 2 u.d.m. w zw. z art. 8 pkt 2 u.o.p.l. w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 4 u.o.p.l., co winno skutkować uchyleniem skarżonych decyzji;
- b. niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w warunkach gdy skarżona decyzja i utrzymana przez nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta [...] zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik prawy, tj. art. 6 K.p.a. oraz art. 8 § 1 K.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o przepisy prawa miejscowego, które winny zostać zmienione z uwagi na uchwalenie nowych przepisów prawa miejscowego w postaci uchwalonej przez Radę Miejską [...] dnia [...] stycznia 2018 r. uchwały nr XLV/396/2018, a tym samym naruszenie zasady legalizmu oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa, w warunkach gdy winny znaleźć zasady ustalania dodatku mieszkaniowego obliczonego w oparciu o aktualne wskaźniki wynikające z Obwieszczenia Wojewody Śląskiego z dnia 27 marca 2018 r. (Dz. U. Woj. Śl. Z 2018 r. poz. 1897).
Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie skarżonego orzeczenia w całości i przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wedle norm prawem przepisanych, która to nie została opłacona ani w całości, ani w części oraz oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.
W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu podstawach: naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Na wstępie stwierdzić należy, że nieuzasadnione są zarzuty niezastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6 K.p.a. oraz art. 8 § 1 K.p.a. Zgodnie z brzmieniem art.6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Nie budzi wątpliwości, że zarówno organy administracyjne, jak i Sąd I instancji orzekały w sprawie na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących: ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oraz ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Niewątpliwie zatem działając na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art.8 K.p.a.). Zgodnie z art. 8 pkt 1 u.o.p.l. organ wykonawczy gminy ustala stawki czynszu w mieszkaniowym zasobie gminy zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 21 ust. 2 pkt 4 tej ustawy, a który przewiduje, iż zasady polityki czynszowej oraz warunki obniżania czynszu są częścią składową wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy.
Jedynym podmiotem uprawnionym do ustalania stawek czynszu w mieszkaniowym zasobie gminy jest więc organ wykonawczy gminy – w niniejszej sprawie Prezydent Miasta [...], który na podstawie tej swojej wyłącznej kompetencji wydał [...] stycznia 2008 r. zarządzenie [...] z w sprawie zmiany stawek czynszu na lokale mieszkalne z zasobu mieszkaniowego Gminy [...]. Zarządzenie to nadal obowiązywało w chwili orzekania i dopóki nie zostanie ono zmienione, uchylone lub stwierdzona jego nieważność, organy administracyjne nie mogły go pominąć. Jednocześnie podkreślić należy, że przedmiotem niniejszej sprawy, a w konsekwencji i kontroli sądowej, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 13 lipca 2018 r. nr SKO-L-41.6/136/2018/9441/K w przedmiocie dodatku mieszkaniowego, a nie zarządzenie Prezydent Miasta [...] z [...] stycznia 2008 r. nr [...] (jego prawidłowość może podlegać weryfikacji w odrębnym postępowaniu inicjowanym np. przez organ nadzoru, prokuratora, bądź samą stronę).
Także to, czy wspomniane zarządzenie Prezydent Miasta Będzina powinno zostać zmienione z uwagi na uchwalenie nowych przepisów prawa miejscowego w postaci uchwały Rady Miejskiej [...] dnia [...] stycznia 2018 r. nr XLV/396/2018 w sprawie przyjęcia Wieloletniego Programu Gospodarowania Mieszkaniowym Zasobem Miasta [...] na lata 2018 – 2022 nie może stanowić przedmiotu analizy w niniejszym postępowaniu, lecz podlegać ocenie Rady Miasta w zakresie wykonywania jej uchwał przez Prezydenta Miasta [...] (w realizacji zadań własnych gminy wójt podlega wyłącznie radzie gminy – art.30 ust.3 ustawy z 8 marca 1990 o samorządzie gminnym), organowi nadzoru, ewentualnie sądu administracyjnego w odrębnym postępowaniu.
W konsekwencji postulatywny zarzut, że obowiązujące zarządzenie Prezydent Miasta [...] powinno zostać zmienione z uwagi na uchwalenie nowych przepisów prawa miejscowego nie ma znaczenia dla oceny jakie unormowania obowiązywały i kreowały stan prawny sprawy na moment orzekania przez organ odwoławczy.
Nieuzasadnione są także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 6 pkt 1 i 2 u.d.m. w zw. z art. 8 pkt. 1 u.o.p.l. w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 4 u.o.p.l. poprzez ich niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. Treść art. 6 ust. 6 pkt 1 i 2 u.d.m. jest jasna, jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się:
- 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy;
- 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu.
Nadto, jak wskazano wyżej, nie budzi wątpliwości brzmienie art. 8 pkt. 1 u.o.p.l., z którego wynika wyłączna kompetencja organu wykonawczego do ustalania stawek czynszu. Nie można zatem podzielić wykładni tych przepisów w sposób zaproponowany przez pełnomocnika strony skarżącej kasacyjnie tj. poprzez uwzględnienie przy ustalaniu stawki czynszu za 1m2 lokali mieszkalnych wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego gminy Będzin później uchwalonych wieloletnich programów gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy z uwagi z pominięciem obowiązującego zarządzenia Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie ustalania stawek czynszu. Nie budzi wątpliwości także treść art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 4 u.o.p.l. zgodnie, z którym rada gminy uchwala wieloletnie programy gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy, w które obejmują m.in. zasady polityki czynszowej oraz warunki obniżania czynszu. Treść tego przepisu odnosi się jednak do zarządzenia organu wykonawczego ustalającego stawki czynszu (oceny czy realizuje ono wspomniane zasady polityki czynszowej w odrębnych postępowaniach i trybach), a stanowi i nie może stanowić podstawy prawnej dla decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia dodatku mieszkaniowego. W konsekwencji nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a P.p.s.a.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 P.p.s.a.
Wniosek o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi z tytułu pomocy udzielanej z urzędu zostanie rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w postępowaniu uregulowanym w przepisach art.254 § 1 w zw. z art. 258-262 P.p.s.a.