Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 5 lipca 2013 r., (sygn. akt II SA/Po 575/13) odrzucił wniesioną przez G. B. skargę na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby.
Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] stycznia 2013 r. na mocy którego odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr [...].
Powyższe postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 20 marca 2013 r., który następnie zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
Odrzucając skargę – na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że została ona wniesiona po upływie trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Skarżący wniósł bowiem skargę osobiście w dniu 22 kwietnia 2013 r., co wynika z prezentaty znajdującej się na skardze znajdującej się w aktach oraz z wyjaśnień Komendanta Wojewódzkiego Policji.
G. B. w skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w całości, zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 58 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 67 § 2 p.p.s.a. i art. 77 § 1 p.p.s.a. oraz art. 45 k.p.a. i art. 46 § 1 k.p.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uznanie, że skarżący nie dochował trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, w sytuacji gdy faktycznie doręczył skargę organowi w terminie (tj. w dniu 19 kwietnia 2013 r.), a nie po jego upływie (tj. w dniu 22 kwietnia 2013 r. Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną, skarżący kasacyjnie wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor wskazywał, że – wbrew stanowisku Sądu I instancji – złożył ww. skargę w przepisanym do dokonania tej czynności terminie. Wskazana czynność nastąpiła w biurze podawczym Komendy Wojewódzkiej Policji w P. w dniu 19 kwietnia 2013r., co wynika z treści prezentaty odciśniętej na pierwszej stronie odpisu skargi, której kserokopię dołączył do skargi kasacyjnej.
Skarżący kasacyjnie podkreślił, że dopuszczalne jest doręczenie pisma w siedzibie organu (art. 67 § 2 p.p.s.a., art. 77 § 1 p.p.s.a. oraz art. 45 k.p.a. i art. 46 § 1 k.p.a.). Oznacza to, że doręczenie i potwierdzenie odbioru pisma (skargi) nastąpiło w przepisanej formie.
Jego zdaniem, odrzucenie skargi z powodu niedochowania trzydziestodniowego terminu bez uprzedniego jednoznacznego stwierdzenia jego uchybienia narusza konstytucyjną gwarancję prawa do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw, z których nie wszystkie należało uznać za usprawiedliwione.
Skarżący kasacyjnie, żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia niezasadnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. Nie można bowiem było Sądowi Wojewódzkiemu przypisać, iż sporządzone przez niego uzasadnienie kwestionowanego przez stronę postanowienia – chociaż jest ono wadliwe - nie spełniało określonych w tym przepisie wymogów formalnych w sytuacji, gdy z sentencji wynikało, że Sąd odrzucił skargę uznając że zostało ona wniesiona po upływie terminu zakreślonego do dokonania tej czynność. Identycznie należało odnieść się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., który dotyczy merytorycznego rozpoznania sprawy (co w niniejszym przypadku nie miało miejsca), jak również naruszenia przepisów procedury administracyjnej, które w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mają zastosowania oraz art. 67 § 2 i art. 77 § 1 p.p.s.a. które dotyczą kwestii dokonywania doręczeń przez sąd.
W pozostałym zakresie jednak skargę kasacyjną należy uznać za zasadną, gdyż odrzucenie przez Sąd Wojewódzki przedmiotowej skargi było co najmniej przedwczesne. Na przedstawionej przez skarżącego kasacyjnie kserokopii pierwszej strony pisma, która jest identyczna jak pierwsza strona znajdującej się w aktach sądowoadministracyjnych skargi, znajduje odcisk pieczęci z napisem "Komenda Wojewódzka Policji w P., data 19.04.2013r Wydział Komunikacji Społecznej Kancelaria Ogólna" oraz nieczytelny podpis. Może to więc sugerować, iż strona złożyła skargę wcześniej niż uznał to sąd, tj. w ostatnim dniu terminu otwartego do złożenia skargi na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] marca 2013 r.
Rolą Sądu I instancji, ponownie badającego datę wniesienia przedmiotowej skargi, będzie zatem ustalenie przyczyn ww. rozbieżności. W tym celu powinien on zwrócić się do skarżącego kasacyjnie o przesłanie całego odpisu ww. skargi (ewentualnie kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem z sposób prawem przepisany), a następnie zobowiązać organ do ustosunkowania się do zaistniałych okoliczności.
W dalszej kolejności Sąd Wojewódzki powinien rozważyć, czy nadać sprawie bieg celem jej merytorycznego rozpoznania, czy też ponownie skargę odrzucić.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 182 § 1 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono – na podstawie art. 225 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie uiścił bowiem wpis (na rachunek Naczelnego Sądu Administracyjnego) do czego – z uwagi na przedmiot sprawy – nie był zobligowany.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zgodne z wnioskiem zawartym w skardze kasacyjnej, ponieważ przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie mają w sprawie zastosowania, bowiem o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzyga się w orzeczeniu wydanym w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku, podczas gdy przedmiotem niniejszej skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie.