Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 5 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 47/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminy G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 listopada 2018 r. nr DAP-WN-727-34/2018/BŁ w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z poźn. zm.) – dalej ppsa, poprzez błędne uznanie skargi za całkowicie bezzasadną i w konsekwencji jej oddalenie, w sytuacji gdy decyzje organu administracji, obarczone są wadami prawnymi powodującymi ich wadliwość;
- - art. 151 w zw. z art. 141 § 4 ppsa wobec nieprzedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów, jakie mogłyby być podstawą do oddalenia skargi;
- - art. 145 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez oddalenie skargi w konsekwencji błędnego przyjęcia, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że obie decyzje, tj. Wojewody Lubelskiego z 27 kwietnia 2004 r. oraz Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z 2 lipca 2004 r. nie są obarczone wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa powodującej stwierdzenie nieważności ww. decyzji, w sytuacji gdy organy obu instancji nie wykazały aby przedmiotowa nieruchomość stanowiła grunty leśne wchodzące w skład państwowego gospodarstwa leśnego.
W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj. art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191, z poźn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nieruchomość gruntowa, położona w M. (obręb [...] – M., arkusz mapy [...]), składająca się z oznaczonych w ewidencji gruntów działek nr: [...], [...] i [...], uregulowaną w księdze wieczystej nr [...] i opisaną w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], nie mogła podlegać komunalizacji w trybie art. 5 ust. 1 ww. ustawy, w sytuacji gdy z materiału dowodowego nie wynika, aby przedmiotowa nieruchomość stanowiła grunty leśne wchodzące w skład państwowego gospodarstwa leśnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za nie dające podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku.
Zarzut kasacyjny naruszenia prawa materialnego nie spełnia wymogu określonego w art. 174 pkt 1 ppsa. Z przepisu tego wynika, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza rozumienie przepisu prawa w sposób nie znajdujący uzasadnienia w jego treści przy zastosowaniu różnych metod wykładni.
Ze skargi kasacyjnej nie wynika, w czym przejawia się błędna wykładnia powołanego w niej art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych i jakie brzmienie powinna przybrać prawidłowa jego wykładnia. W uzasadnieniu tego zarzutu poprzestano na wykazywaniu błędnej oceny stanu faktycznego przez organy administracji i Sąd I instancji w odniesieniu do działek gruntu będących przedmiotem zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Przedmiotem sporu w sprawie uczyniono zatem ocenę ustaleń faktycznych, której nie dano jednak wyrazu w sformułowaniu zarzutów kasacyjnych w sposób odpowiadający wymaganiom określonym w art. 174 ppsa. Biorąc więc pod uwagę, że rozpoznanie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny następuje wyłącznie w jej granicach, zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Sąd ten nie jest uprawniony do zastępowania skarżącego kasacyjnie w formułowaniu podstaw kasacyjnych w sposób spełniający wymagania określone w art. 174 pkt 1 ppsa, ponieważ to skarżący jest zobowiązany określić te podstawy, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa.
Obowiązek ten jest bowiem jedną z normatywnych przyczyn ustanowienia przez ustawodawcę w art. 175 ppsa wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. adwokata lub radcę prawnego, bądź przez inne osoby wymienione w tym przepisie, aby właśnie w ten sposób zapewnić przede wszystkim prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem spełniających wymagania określone przepisami ppsa.
Zaskarżony wyrok został wydany na podstawie art. 151 ppsa. W skardze kasacyjnej zarzucono natomiast naruszenie m.in. art. 145 pkt 1 lit. c ppsa, którego Sąd I instancji nie stosował, pomijając przy tym niepełne oznaczenie w skardze kasacyjnej tego przepisu, w którego strukturze znajdują się także paragrafy. Nie mógł więc naruszyć przepisu, którego nie stosował.
Również zarzut kasacyjny naruszenia art. 151 ppsa w powiązaniu z art. 141 § 4 ppsa nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wbrew uzasadnieniu tego zarzutu, Sąd I instancji wskazał okoliczności faktyczne uznane za wystarczające do wydania zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji omówił bowiem kwestie przeznaczenia terenu przedmiotowych działek gruntu w planie miejscowym oraz zaświadczenia Urzędu Gminy G. z 18 maja 2004 r. na dzień 27 maja 1990 r. i zaświadczenia z 8 czerwca 2017 r. Sąd powołał się także na badania stanu prawnego nieruchomości przeprowadzone przez uprawnionego geodetę.
O ile w ocenie skarżącej kasacyjnie przytoczone okoliczności nie są wystarczające dla wykazania, że przedmiotowe działki gruntu pozostawały w gestii lasów państwowych i nie mogły z tego powodu być objęte komunalizacją z mocy prawa na dzień 27 maja 1990 r., o tyle szczegółowe uzasadnienie faktyczne zawarte jest w samej decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z 2 lipca 2004 r., w której powołano się na odpis z księgi wieczystej oraz na wypis z ewidencji gruntów i budynków z 9 czerwca 1998 r., a także wykaz zmian gruntowych. Z tych wszystkich dokumentów i dowodów prawidłowo zostało wywiedzione, że przedmiotowe działki gruntu były objęte gospodarką leśną, co wykluczało objęcie ich komunalizacją z mocy samego prawa na dzień 27 maja 1990 r.
Z podanych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 193 zdanie drugie ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.