Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 611/12, uwzględnił skargę I. T. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską i prokuratorską, i uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...].
Jak wynika z uzasadnienia tegoż orzeczenia Minister Sprawiedliwości zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz.157 ze zm.) w zw. z art. 104 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z dnia [...] stycznia 2012 r., wydaną na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, odmawiającą przyjęcia I. T. na aplikację sędziowską oraz na aplikację prokuratorską. Organ I instancji wskazał w jej uzasadnieniu, że limit miejsc na obu aplikacjach uległ wyczerpaniu po przyjęciu osób umieszczonych wyżej na liście klasyfikacyjnej aplikantów niż miejsce które zajmowała I. T. W odwołaniu od powyższej decyzji zarzuciła ona obrazę art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, polegającą na niezastosowaniu tego przepisu do obliczenia sumy punktów, które uzyskała w trakcie aplikacji ogólnej [...].
Skutkowało to nieprawidłowym przyjęciem, że uzyskała [...] punktów zamiast [...] i w konsekwencji umieszczeniem jej na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 i art. 29 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury na [...] miejscu oraz odmową przyjęcia na aplikację sędziowską bądź prokuratorską. Jej zdaniem winna zająć miejsce od 142-148. Podniosła także obrazę art. 104 § 2 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie wszystkich wniosków zawartych w piśmie z dnia 20 października 2011 r. i niewskazanie, czy skarżona decyzja jest decyzją wykonalną w całości czy w części. Organ II instancji, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania wskazał, że I. T. została umieszczona na [...] miejscu listy klasyfikacyjnej, co przy limitach 105 miejsc na aplikacji sędziowskiej i 45 miejsc na aplikacji prokuratorskiej, ustalonych zarządzeniami Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 października 2011 r., zasadnie skutkowało wydaniem decyzji o odmowie przyjęcia jej na aplikację specjalistyczną.
Organ odwoławczy stwierdził, iż lista klasyfikacyjna aplikantów aplikacji ogólnej, którą ukończyła I. T., została ogłoszona w dniu 13 grudnia 2011 r., a więc już po wejściu w życie z dniem 12 października 2011 r. zmienionego przepisu art. 26 ust. 3 ustawy oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. Ani ustawa nowelizująca z dnia 18 sierpnia 2011 r., ani też ww. rozporządzenie, nie zawierają przepisów przejściowych co oznacza, że regulacje te mogą być stosowane do zdarzeń mających miejsce od 12 października 2012 r. Z tego względu liczbę punktów aplikantki ustalono na [...], w tym [...] punkty jako suma ocen uzyskanych ze sprawdzianów i średnich arytmetycznych dwóch sprawdzianów poprawkowych i poprzedzających je sprawdzianów niezaliczonych (VIII i IX zjazd aplikantów).
W świetle powyższego Minister Sprawiedliwości za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 26 ust. 3 ustawy polegający na jego niezastosowaniu, a także zarzut niezgodności § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. Nr 107, poz. 895) z tym przepisem.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła:
- 1) rażące naruszenie prawa, a to art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w związku z art. 2, art. 7, art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego częściowe niezastosowanie, tj. niewzięcie pod uwagę sumy punktów jedynie z zaliczonych sprawdzianów oraz zastosowanie sprzecznego z ww. przepisem § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej, do obliczenia sumy punktów uzyskanych przez nią w trakcie aplikacji ogólnej [...], co skutkowało nieprawidłowym przyjęciem, że zdobyła [...] punktów zamiast [...] i w konsekwencji nieprawidłowym umieszczeniem jej na [...] miejscu listy klasyfikacyjnej, o której mowa w art. 26 ust. 2 i art. 29 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz odmową przyjęcia na aplikację sędziowską i prokuratorską,
- 2) naruszenie art. 1 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, poprzez wydanie decyzji stwierdzającej, że działania Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, polegające na ustaleniu sumy punktów uzyskanych przez skarżącą w trakcie aplikacji ogólnej [...], są zgodne z przepisami ustawowymi, a to z art. 26 ust. 3 wyżej wymienionej ustawy, podczas gdy są one w sposób oczywisty sprzeczne z tym przepisem,
- 3) naruszenie art. 8 K.p.a., poprzez wydanie decyzji na podstawie § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r., stojącego w sprzeczności z treścią przepisu upoważniającego, tj. art. 26 ust. 3 cytowanej ustawy, a także poprzez nieustosunkowanie się do zarzutu odwołania dotyczącego niezgodności powołanego przepisu rozporządzenia z art. 26 ust. 3 ustawy.
W obszernym uzasadnieniu skarżąca wskazała w szczególności, że przepis art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, dotyczący ustalenia kolejności miejsc na liście klasyfikacyjnej aplikantów mówi wprost, że decyduje o niej suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikantów z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny praktyk. Zastosowanie § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 6 października 2011 r., który wprowadza średnią arytmetyczną liczby punktów uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów w obu terminach (niezaliczonego oraz zaliczonego), jest niedopuszczalne ze względu na obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej system prawny, oparty na prymacie ustawy jako podstawowego źródła prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie bowiem z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, nie może obecnie w systemie prawa powszechnie obowiązującego pojawić się żadna regulacja podustawowa, która nie znajduje bezpośredniego oparcia w ustawie, i która nie służy jej wykonaniu, stosownie do modelu określonego w art. 92 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżąca podkreśliła jednocześnie, że gdyby argument o naruszeniu hierarchii źródeł prawa okazał się chybiony, to wprowadzenie uregulowań zawartych w § 7 ust. 2 cytowanego rozporządzenia w trakcie roku szkoleniowego, naruszało jedną z podstawowych zasad demokratycznego państwa prawnego, a mianowicie zasadę lex retro non agit. Dlatego zapadłe decyzje uważała za chybione.
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Ponadto odniósł się do zarzutów skargi, które ocenił jako nietrafne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną. Zdaniem Sądu treść art. 26 ust. 3 zd. 1 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury prowadzi do wniosku, iż znaczenie tego przepisu uzyskane na gruncie wykładni językowej nie budzi wątpliwości, bowiem o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta jedynie z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. Użyte w nim sformułowanie "zaliczonych sprawdzianów" oznacza, że chodzi o sprawdziany ocenione na co najmniej 2 punkty. W sytuacji więc, kiedy aplikant ze sprawdzianu uzyskał mniej niż 2 punkty, jak to miało miejsce w przypadku skarżącej w odniesieniu do sprawdzianów na VIII i IX zjeździe aplikantów, nie jest on zaliczony i nie może stanowić podstawy do ustalenia sumy punktów decydującej o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej.
Sąd wskazał również, iż § 7 ust. 2 powołanego rozporządzenia z dnia 6 października 2011 r. pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu ustawowego, tj. art. 26 ust. 3 cytowanej ustawy. Taka praktyka jest niedopuszczalna, gdyż zarówno w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażany jest pogląd, iż przepisy rozporządzenia nie mogą zmieniać znaczenia przepisów ustawowych. Sąd I instancji zwrócił również uwagę na przepis art. 52 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, stanowiący delegację ustawową dla Ministra Sprawiedliwości do wydania rozporządzenia wykonawczego. Zakres oraz szczegółowa treść tej delegacji, dotycząca ustalenia systemu punktowego oceny zaliczenia sprawdzianów i ich poprawek oraz konieczności jednolitej oraz obiektywnej oceny wiedzy i kwalifikacji aplikantów, nie oznacza zdaniem Sądu, że Minister mógł określić taki system umieszczania aplikantów na liście klasyfikacyjnej, jaki wynika z § 7 ust. 2 rozporządzenia.
Regulacje podustawowe nie mogą bowiem pozostawać w sprzeczności z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie, gdyż godziłoby to w podstawowe zasady stanowienia prawa, a tak się stało w sprawie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., orzekł o uchyleniu decyzji organów obydwu instancji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Sprawiedliwości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1. prawa materialnego, tj.:
- a) art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w związku z art. 52 pkt 2 tej ustawy i § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że do "sumy ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów" nie można wliczać średniej arytmetycznej liczby punktów uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianu w terminie zwykłym i terminie poprawkowym,
- b) art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 6 K.p.a. w związku z art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w związku z § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej oraz w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - dalej: P.u.s.a., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że organy administracyjne, w tym również Minister Sprawiedliwości, nie są zobowiązane do działania na podstawie i w granicach przepisów prawa,
Zdaniem Ministra Sprawiedliwości sprawdzian zaliczony to sprawdzian: 1) zdany przez aplikanta w pierwszym terminie na co najmniej dwa punkty, 2) zdany przez aplikanta w drugim terminie na co najmniej dwa punkty, przy czym do określenia ostatecznej punktacji wyciąga się średnią arytmetyczną z liczby punktów uzyskanych w dwóch terminach. W ocenie Ministra Sprawiedliwości przepis § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej nie stoi w opozycji do przepisu art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, lecz uszczegóławiając sposób postępowania w przypadku zdawania przez aplikanta sprawdzianu w terminie poprawkowym, stanowi jedynie funkcjonalne uzupełnienie regulacji ustawowej. Treść przepisu art. 26 ust. 3 powyższej ustawy należy dekodować w powiązaniu z § 7 ust. 2 rozporządzenia, jako przepisem komplementarnym oraz z uwzględnieniem tego, że prawodawca przewidział w art. 52 pkt 2 cytowanej ustawy sprawdziany poprawkowe.
Wykładnia art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury uwzględniająca regulację wynikającą z § 7 ust. 2 rozporządzenia daje asumpt do twierdzenia, że do "sumy ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów" wlicza się średnią arytmetyczną liczby punktów uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianu w zwykłym i poprawkowym terminie, stąd też pogląd Sądu I instancji o naruszeniu przez organ odwoławczy omawianych przepisów nie jest trafny. W skardze kasacyjnej wskazano również, że na gruncie przedmiotowej sprawy musiały znaleźć zastosowanie przepisy art. 26 ust. 3 w zw. z art. 29 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz przepisy rozporządzenia wykonawczego, w tym - z uwagi na niezaliczenie przez I. T. niektórych sprawdzianów w zwykłym terminie - § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej, stanowiący o liczeniu średniej arytmetycznej punktów uzyskanych w pierwszych terminach i terminach poprawkowych.
Pominięcie przez organy obowiązujących przepisów rozporządzenia wykonawczego, nawet przy wątpliwościach co do jego prawidłowości legislacyjnej, oznaczałoby działanie w sposób oczywiście sprzeczny z prawem. Odmienne stanowisko zajęte przez Sąd I instancji uznał Minister za nieprawidłowe.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną I. T. wskazała na niezasadność argumentów i zarzutów w niej zawartych i wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy zauważyć, iż stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest jej granicami, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Takich okoliczności w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia prawa materialnego w obu jej formach, tj. przez niewłaściwe zastosowanie przepisu, które oznacza nieprawidłową subsumpcję przepisu do ustalonego stanu faktycznego oraz przez błędną wykładnię, czyli nieprawidłowe rozumienie przepisu – niewłaściwe zrekonstruowanie normy prawnej z niego wynikającej.
Rozpoznanie postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego wymaga ich usystematyzowania według hierarchii, a zatem zacząć wypada od zarzutu naruszenia zasady praworządności ustanowionej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Według brzmienia tego przepisu "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa". Na ukształtowanie zasady praworządności wpływają przede wszystkim regulacje zawarte w przepisach Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w art. 8 Rozdziału I "Rzeczypospolita", w Rozdziale III "Źródła prawa" oraz Rozdziale VIII "Sądy i Trybunały". Z tak wyinterpretowanej zasady praworządności wynika, że nie mogą stanowić podstawy prawnej działania władzy publicznej niekonstytucyjne akty wykonawcze. A niekonstytucyjne są one wówczas, gdy nie mają odpowiedniej podstawy dla ich wydania, co oznacza jej brak lub jej przekroczenie, bądź regulację sprzeczną z brzmieniem ustawy.
Z zasady hierarchiczności aktów prawnych wynika pierwszeństwo w stosowaniu norm aktu wyższej rangi w przypadku kolizji norm zawartych w aktach prawnych usytuowanych na różnych poziomach hierarchii. Według art. 26 ust. 3 ustawy z 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz.U. Nr 26, poz. 157 ze zm., obecnie obowiązuje tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 1230 ze zm.) "O kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. W przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio". Ustawowa regulacja kolejności miejsca na liście kwalifikacyjnej aplikantów jest regulacją pełną i jednoznaczną, zatem nie powinna stwarzać trudności interpretacyjnych w procesie wykładni prawa, nie może być też modyfikowana w toku tego procesu, jak i w drodze stanowienia przepisu wykonawczego.
Przyjęta przez organy administracji metoda liczenia liczby punktów sprzeczna z tym przepisem jest więc błędna. Za ich stanowiskiem nie przemawia również treść art. 52 pkt 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Przepis ten stanowi delegację ustawową dla Ministra Sprawiedliwości do wydania rozporządzenia wykonawczego i stanowi, że w rozporządzeniu tym Minister ma określić organizację, szczegółowe warunki i tryb odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej, szczegółowe warunki odbywania w trakcie aplikacji sędziowskiej stażu na stanowiskach asystenta sędziego i referendarza sądowego, jak również sposób ustalania systemu punktowego oceny zaliczania sprawdzianów i ich poprawek, praktyk i stażu objętych programem poszczególnych aplikacji, mając na względzie zakres wiedzy teoretycznej i praktycznej niezbędnej do zajmowania stanowiska, odpowiednio, referendarza sądowego, asystenta sędziego, asystenta prokuratora lub sędziego i prokuratora oraz konieczność jednolitej i obiektywnej oceny wiedzy i kwalifikacji aplikantów.
Ani z treści tego upoważnienia, ani z ogólnych reguł, jakimi rządzi się materia przepisów wykonawczych, nie wynika uprawnienie do modyfikacji reguł sposobu liczenia punktacji, bo rozporządzenie nie może podważyć regulacji ustawowej. Rozwiązania normatywne ustanowione przez Ministra Sprawiedliwości nie mogą bowiem pozostawać w sprzeczności z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie, gdyż naruszałoby to zasady techniki legislacyjnej, a przede wszystkim regułę praworządności, w tym odrębności organów władzy.
W zaskarżonym wyroku Sąd w pełni trafnie wywiódł i zastosował opisane powyżej reguły odnoszące się do niekonstytucyjnego aktu wykonawczego, nie pozostając w sprzeczności z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 6 K.p.a.. Prawo kontroli konstytucyjności aktów wykonawczych przez sądy i w jego następstwie uprawnienie sądów do odmowy zastosowania przepisu rozporządzenia uznanego za niezgodny z Konstytucją lub ustawą w zasadzie nie było i nie jest kwestionowane, co zresztą podkreślono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Prawo to jest powszechnie uznawane zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowym. Ocena sądu administracyjnego, że stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięcia przepis rozporządzenia jest niezgodny z ustawą oraz oparta na tej ocenie odmowa stosowania takiego przepisu w rozpoznawanej sprawie oznacza, że rozstrzygnięcie administracyjne zostało wydane z naruszeniem przepisów ustawy.
Decyzja mająca za swoją podstawę przepis rozporządzenia, który jest niezgodny z ustawą oznacza wydanie decyzji z naruszeniem przepisów wyższej rangi. Tak też się stało w sprawie niniejszej, w której organy dały prymat przepisowi rozporządzenia sprzecznego z brzmieniem przepisu ustawy. Przepis art. 26 ust. 3 przywołanej wyżej ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r., zwłaszcza w kontekście brzmienia § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r., został poprawnie przez Sąd I instancji zastosowany, a jego wykładnia jest prawidłowa.
Trzeba wreszcie dodać, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Nie powoduje to, jak wywodzono w skardze kasacyjnej, konsekwencji dla otwarcia możliwości oceny zgodności z Konstytucją oraz ustawami przepisów wykonawczych przez organy administracji publicznej. Takiego uprawnienia one nie mają i sądy im go nie przyznają. Niemniej jednak inaczej jest w sprawie poddanej pod osąd sądu. W takich sprawach, jak w sprawie niniejszej, organ administracji publicznej ponownie rozpoznając sprawę jest w tej sprawie związany oceną prawną, która obejmuje ocenę konstytucyjności aktu wykonawczego i legalności wydanego na tej podstawie aktu indywidualnego. W takiej sprawie organ administracji nie dokonuje kontroli konstytucyjności aktu wykonawczego, a związany jest oceną dokonaną w tym zakresie przez sąd administracyjny.
Z przytoczonych powodów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na mocy art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.