Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2527/12

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 298/12 oddalił skargę Marszałka Województwa Podlaskiego na postanowienie Wojewody Podlaskiego z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Powyższy wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy:

Prezydent Miasta Białegostoku działający jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], ustalił wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość położoną w Białymstoku przy ul. [...], oznaczoną na dzień wywłaszczenia jako działka nr 45. o pow. 0.0691 ha, w obrębie 109. W pkt 4 decyzji zobowiązano Skarb Państwa - Marszałka Województwa Podlaskiego do wypłaty odszkodowania za część przedmiotowej nieruchomości w łącznej wysokości 7.616,76 zł. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji wynika, że w dniu 2 stycznia 2012 r. została ona doręczona Marszałkowi Województwa Podlaskiego na adres Urzędu Marszałkowskiego Województwa Podlaskiego: ul. Kardynała S. Wyszyńskiego 1, 15-888 Białystok.

W dniu 25 stycznia 2012 do Urzędu Miejskiego w Białymstoku wpłynęło odwołanie od powyższej decyzji z dnia 20 stycznia 2012 r., podpisane przez Dyrektora Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Białymstoku (dalej "WZMiUW"), działającego z upoważnienia Marszałka Województwa Podlaskiego. W odwołaniu podniesiono, że przedmiotowa decyzja została doręczona Wojewódzkiemu Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w Białymstoku (ul. Handlowa 6, 15-399 Białystok) w dniu 11 stycznia 2012 r.

Pismem z dnia 2 lutego 2012 r. Wojewoda Podlaski zwrócił się do Dyrektora Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Białymstoku o przesłanie dokumentów potwierdzających datę doręczenia przedmiotowej decyzji.

W załączeniu do pisma z dnia 6 lutego 2012 r. Dyrektor Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Białymstoku przesłał poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię pierwszej strony przedmiotowej decyzji, na której uwidoczniona jest data jej wpływu do powyższej jednostki. Na dokumencie tym widnieją odciski pięciu pieczęci wpływu z datami: 2, 3, 4, 5 i 11 stycznia 2012 r. W dniu 2 stycznia 2012 r. decyzja wpłynęła do Sekretariatu Marszałka Województwa Podlaskiego, natomiast w dniu 11 stycznia 2012 r. potwierdzono jej wpływ do Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Białymstoku.

Wojewoda stwierdził, że Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Białymstoku jest wojewódzką samorządową jednostką organizacyjną, realizującą ustawowe zadania własne samorządu województwa oraz zadania z zakresu administracji rządowej (§ 1 Statutu). Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Białymstoku działa z upoważnienia i na rzecz Marszałka Województwa Podlaskiego.

Decyzja organu I instancji została doręczona Marszałkowi Województwa Podlaskiego, jako stronie postępowania administracyjnego, w dniu 2 stycznia 2012 r., stąd na podstawie art. 129 § 2 k.p.a. Dyrektor Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Białymstoku, działający z upoważnienia i na rzecz Marszałka Województwa Podlaskiego, był uprawniony do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji w terminie do dnia 16 stycznia 2012 r. Wobec tego, że odwołanie wniesione zostało po terminie organ odwoławczy na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze na ww. postanowienie wniesionej przez Marszałka Województwa Podlaskiego zarzucono naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy strona działa przez pełnomocnika. Ponadto zarzucono naruszenie art. 134 k.p.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie w sytuacji, gdy nie nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Strona skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Wojewody oraz decyzji Prezydenta Białegostoku w zakresie określenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość i zobowiązania do jego wypłaty.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Białymstoku jest wojewódzką samorządową jednostką organizacyjną realizującą zadania ustawowe własne oraz zadania z zakresu administracji rządowej, na podstawie statutu przyjętego uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa Podlaskiego z dnia 5 czerwca 2006 r. Do zadań WZMiUW należy w szczególności wykonywanie praw i obowiązków właścicielskich w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa, przekazanych do kompetencji Marszałka. Zdaniem strony skarżącej posiada on umocowanie prawne do załatwiania w imieniu Marszałka spraw z zakresu zadań wynikających z ustawy Prawo wodne. WZMiUW w Białymstoku działa jako upoważniony pełnomocnik Marszałka Województwa. W skardze zauważono, że organ odwoławczy nie jest konsekwentny, bowiem w analogicznych sprawach, po wniesieniu skarg przez stronę skarżącą, uchylił swoje postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku pełnomocnik oświadczył, że podmiotem skarżącym jest Marszałek Województwa a Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych działa z upoważnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.").

Sąd I instancji w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. wskazał, że w aktach administracyjnych nie ma żadnego dokumentu potwierdzającego ustanowienie Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych pełnomocnikiem w sprawie. Zatem organ I instancji wydając decyzję w sprawie nie miał wiedzy o istnieniu pełnomocnika, organ kierował pisma na adres Marszałka Województwa (Urzędu Marszałkowskiego) i na tym etapie postępowania nie podnoszono, że w sprawie jest ustanowiony pełnomocnik i że to na jego adres należy doręczać korespondencję.

Ponadto, nawet ustanowienie takiego umocowania byłoby prawnie bezskuteczne, bowiem zgodnie z art. 33 § 1 k.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Sąd I instancji zauważył, że dołączone do akt sądowych pismo z 5 sierpnia 2011 r. (karta 16 akt sądowych) nie jest pełnomocnictwem procesowym do działania przez Dyrektora Zarządu Melioracji Wodnych w Białymstoku w imieniu Marszałka Województwa Podlaskiego, lecz upoważnieniem administracyjnym do załatwiania spraw administracyjnych z upoważnienia Marszałka Województwa. Takie umocowanie (pełnomocnictwo) wynika z § 6 uchwały nr [...] Zarządu Województwa Podlaskiego z dnia 2 sierpnia 2011 r. w sprawie powołania Dyrektora Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Białymstoku oraz udzielenia pełnomocnictw (karta 14).

W konsekwencji, zdaniem Sądu I instancji, organ odwoławczy zasadnie przyjął, że uchybiono terminowi do wniesienia odwołania. Skoro bowiem decyzję organu I instancji doręczono 2 stycznia 2012 r. to termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 16 stycznia 2012 r. Wewnętrzna organizacja i reguły przekazywania pism pomiędzy jednostkami organizacyjnymi podległymi Samorządu Województwa, są wewnętrzną sprawą tych podmiotów i nie rzutują na odmienny sposób obliczania terminów procesowych. Strona skarżąca nie wnosiła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Zdaniem Sądu I instancji nawet gdyby przyjąć, że Wojewódzki Zarząd Urządzeń i Melioracji Wodnych w Białymstoku, niezależnie od Marszałka Województwa, ma status strony w tej sprawie, w myśl art. 29 in fine w związku z art. 28 k.p.a., i został pominięty w sprawie, to i tak należało przyjąć, że odwołanie zostało złożone po terminie, gdyż decyzja został doręczona Marszałkowi 2 stycznia 2012 r., a odwołanie wniesione w dniu 25 stycznia 2012 r. W takiej sytuacji 14-dniowy termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronom uczestniczącym w postępowaniu. Niewniesienie w tym terminie odwołania przez żadną ze stron, którym zapewniono w nim udział, powoduje, iż decyzja staje się ostateczna z upływem wskazanego 14 dniowego terminu liczonego od daty ostatniego doręczenia. W tym przypadku osoba, która nie brała udziału w postępowaniu, a jest stroną w rozumieniu art. 28 Kpa, ma prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa w związku z art. 126 Kpa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Białymstoku działający z upoważnienia Marszałka Województwa Podlaskiego, reprezentowany przez radcę prawnego.

Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości zarzucono naruszenie przepisów postępowania, to jest:

1. a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że od chwili wniesienia pisma z dnia 13 maja 2010 roku, przez Dyrektora Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Białymstoku działającego z upoważnienia Marszałka Województwa Podlaskiego, w przedmiocie wyrażenia zgody na zawieszenie postępowania w sprawie, a z postanowienia z dnia 21 maja 2010 roku wynika, iż organ potraktował to pismo jako stanowisko Marszałka Województwa Podlaskiego, nie kwestionując możliwości działania przez Dyrektora WZMiUW w Białymstoku, organ winien doręczać pisma Dyrektorowi WZM i UW w Białymstoku jako reprezentantowi Marszałka Województwa Podlaskiego;
2. b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 134 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo, iż organ stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie poprzedził dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, co do tego czy odwołujący się przekroczył termin określony w art. 129 § 2 k.p.a, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
3. c) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8,10 i 12 k.p.a., wobec nie dostrzeżenia przez Sąd, że z akt sprawy wynika, iż Marszałek Województwa Podlaskiego nie brał aktywnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, a pisma organu I instancji przekazywał WZMiUW w Białymstoku, doręczanie pism bezpośrednio Dyrektorowi WZMiUW w Białymstoku miałoby więc na celu realizację zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 10 i 12 kpa. Takie stanowisko organ zajmował w innych analogicznych sprawach. Zmienność poglądów prawnych tego samego organu, przy takim samym stanie faktycznym i prawnym, jest nie do zaakceptowania w państwie prawa i narusza zasady ogólne postępowania administracyjnego, a w tym zasadę zaufania oraz przekonywania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.;
4. d) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a w zw. z art. 126 kpa., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., mimo że postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa - zasad ogólnych 7, 8,10,12 kpa. Zarzut ten opiera się nie tylko o wcześniejsze zarzuty naruszenia prawa procesowego (wówczas byłby skonsumowany lub miałby charakter implikujący), ale także o naruszenie art. 15 kpa bowiem postanowienie wydane zostało bez wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego co w konsekwencji uniemożliwiło zrealizowanie zasady dwuinstancyjności. Oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu należy uznać za rażące naruszenie prawa procesowego;
5. e) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto poszczególne zarzuty podkreślając, że pomimo, iż organ uzyskał informację, iż w sprawie z upoważnienia Marszałka Województwa Podlaskiego działa Dyrektor WZMiUW w Białymstoku nadal pisma kierował do Marszałka Województwa Podlaskiego, który przekazywał je do WZM iUW. Zgodnie z art. 40 kpa, pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela temu przedstawicielowi. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi. Ponadto, stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminowi do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do tego, czy odwołujący się przekroczył termin określony w art. 129 § 2 k.p.a., w przeciwnym razie postanowienie takie narusza art. 7 i 77 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał sprawę w granicach wynikających z treści zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności zarzucono naruszenie przez Sąd I instancji art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zarzut ten powiązano z uchybieniem art. 40 § 2 k.p.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ponieważ w wyniku niewłaściwego wyjaśnienia stanu faktycznego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie zauważył, zdaniem strony skarżącej, że organ I instancji winien doręczać pisma Dyrektorowi WZMiGW co spowodowało, że doszło do przekroczenia terminu z art. 129 § 2 k.p.a. i niezasadnego zastosowania art. 134 k.p.a. W konsekwencji doszło do naruszenia zasad ogólnych rządzących postępowaniem administracyjny, a to art. 8, art. 10 i art. 12 k.p.a., gdyż Marszałek nie brał czynnego udziału w postępowaniu a otrzymywane pisma przekazywał WZMiUW.

Sprawa, która była przedmiotem rozpoznania przez organ I instancji i zakończona została decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 29 grudnia 2011 r., dotyczyła ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, oznaczoną jako działka nr 45 obr. 109 w Białymstoku. Adresatem tej decyzji w punkcie 4. był Skarb Państwa, reprezentowany przez Marszałka Województwa Podlaskiego. Z akt administracyjnych wynika, że Marszałek Województwa Podlaskiego był zawiadamiany w toku postępowania jako strona na adres Urzędu Marszałkowskiego, ul. Kardynała Wyszyńskiego 1 w Białymstoku. Tak oznaczona strona i na ten adres zawiadomiona została o podjęciu zawieszonego postępowania /postanowienie Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 28 stycznia 2011 r. – k.98 akt adm./, trzykrotnie, w trybie art. 36 § 1 k.p.a., o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy /k. 107, 116 i 125 akt adm./, a także o terminie rozprawy administracyjnej wyznaczonej na dzień 22 listopada 2011 r. /k.155 akt adm./, na którą za Marszałka nikt się nie stawił.

Również zawiadomienie z dnia 30 listopada 2011 r., dokonane w trybie art. 10 § 1 k.p.a. /k. 172 akt adm./, wysłane zostało na adres Urzędu Marszałkowskiego, ul. Kardynała Wyszyńskiego 1 w Białymstoku. Na wymieniony wyżej adres organ I instancji doręczył w dniu 2 stycznia 2012 r. Marszałkowi Województwa Podlaskiego, jako stronie, decyzję z dnia 29 grudnia 2011 r.

W takim stanie sprawy nie można zgodzić się ze stroną wnoszącą skargę kasacyjną, że Prezydent Miasta Białegostoku dysponował wiedzą, że w sprawach tego rodzaju, co rozpoznawana, Dyrektor WZMiUW działa jako pełnomocnik Marszałka Województwa. Akta administracyjne nie zawierają dowodu na poparcie tej tezy, odwoływanie się do innych spraw i na tej podstawie wywodzenie wiedzy po stronie organu o istnieniu pełnomocnictwa, jest całkowicie nieuprawnione. Wskazać należy, że to w konkretnej sprawie strona ustanawia pełnomocnika i informuje o tym fakcie organ prowadzący postępowanie. Akta administracyjne organu I instancji nie zawierają natomiast jakiegokolwiek dowodu pozwalającego na przyjęcie, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego Marszałek ustanowił pełnomocnika. Bez wpływu na ocenę w tym przedmiocie pozostaje akcentowana w skardze kasacyjnej okoliczność, że pismem z dnia 13 maja 2010 r. Dyrektor Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Białymstoku działający z upoważnienia Marszałka Województwa Podlaskiego wyraził zgodę na zawieszenie postępowania w sprawie.

Dopiero bowiem po wydaniu decyzji złożone zostało odwołanie podpisane z upoważnienia Marszałka przez Dyrektora WZMiUW, uzupełnione przy piśmie z dnia 6 lutego 2012 r. o uchwałę z dnia 2 sierpnia 2011 r. w sprawie powołania Dyrektora Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Białymstoku, co oznacza, że dopiero w postępowaniu odwoławczym Marszałek ustanowił pełnomocnika.

Nie można również przyjąć, jak to zdaje się sugerować skarżący kasacyjnie, że Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych jest przedstawicielem, któremu zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a. organ był obowiązany doręczać pisma. Będąc jednostką organizacyjną realizującą zadania własne samorządu województwa oraz zadania z zakresu administracji rządowej, Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych działa jedynie z upoważnienia i na rzecz Marszałka Województwa Podlaskiego, nie jest więc przedstawicielem, o jakim mowa w art. 30 § 2 i 3 k.p.a. Zatem trafne jest stanowisko, że Dyrektor WZMiUW nie był pełnomocnikiem Marszałka ani jego przedstawicielem w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 29 grudnia 2011 r. W konsekwencji powyższego zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz zasad ogólnych postępowania uznać należało za nieusprawiedliwiony.

W świetle powyższego chybiony jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w zw. z art. 126 k.p.a. z argumentacją sprowadzającą się do twierdzenia, że postanowienie wydane zostało z rażącym naruszeniem art. 7, art. 8, art. 10 i art. 12 k.p.a. Skoro jak wcześniej wskazano stroną postępowania był Marszałek Województwa Podlaskiego, który w postępowaniu przed organem I instancji nie ustanowił pełnomocnika i jako strona był zawiadamiany o podejmowanych czynnościach, był też adresatem decyzji z dnia 29 grudnia 2011 r., którą doręczono Marszałkowi w dniu 2 stycznia 2012 r. W takiej sytuacji nie można więc mówić o jakimkolwiek naruszeniu wymienionych wyżej przepisów postępowania. Skutkiem tego prawidłowe jest stanowisko, że skoro decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 29 grudnia 2011 r. doręczono Marszałkowi w dniu 2 stycznia 2012 r., to termin do wniesienia odwołania upłynął stronie z dniem 16 stycznia 2012 r. Wewnętrzna organizacja i przekazywanie pism pomiędzy stroną – Marszałkiem Województwa a podległą jednostką organizacyjną, nie mogły mieć jakiegokolwiek wpływu na terminy procesowe.

Złożenie odwołania przez Dyrektora WZMiUW w dniu 25 stycznia 2012 r. nastąpiło więc z uchybieniem terminu. Tym samym Sąd I instancji zasadnie nie dopatrzył się, aby zaskarżone postanowienie Wojewody Podlaskiego wydane zostało z naruszeniem art. 134 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a poprzez jego niezastosowanie stwierdzić należy, że uzasadnienie skargi kasacyjnej, poza przytoczeniem poglądu piśmiennictwa nie wskazuje, na czym w rozpoznawanej sprawie uchybienie temu przepisowi miało polegać, co uniemożliwiało Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie oceny tego zarzutu.

Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.