Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 276/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J.L. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie dodatku motywacyjnego.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] nr [...] o odmowie wypłaty J.L. dodatku motywacyjnego z tytułu posiadania mistrzowskiej klasy kwalifikacyjnej.
Z uzasadnień do decyzji wynikają następujące istotne okoliczności faktyczne i prawne: st. chor. szt. rez. J.L. wystąpił w dniu 12 grudnia 2013 r. do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z wnioskiem o wypłatę dodatku motywacyjnego za posiadanie mistrzowskiej klasy specjalisty wojskowego. Wnioskodawca napisał, że na mocy rozkazu Dowódcy Marynarki Wojennej z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...] uzyskał klasę mistrzowską na stałe, a jej uzyskanie poprzedzone było zdaniem egzaminu.
Organy wojskowe nie uwzględniły wniosku, wskazując, że obecnie przyznawanie dodatku motywacyjnego regulują przepisy art. 80 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 46a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. 2014, poz. 1414 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych (j.t.Dz.U.2015 r., poz.270). Ponieważ jednak wnioskodawca uzyskał mistrzowską klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej 30-1-18 na podstawie innych, wcześniej obowiązujących przepisów, nie spełnił zasad nadawania aktualnie klasy kwalifikacyjnej, a w konsekwencji – nie ma prawa do dodatku motywacyjnego na podstawie art. 46 a i art. 80 ust. 1 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wnioskujący legitymuje się bowiem mistrzowską klasę specjalistyczną nadaną przed dniem 1 stycznia 2010 r. na podstawie decyzji nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1995 r. w sprawie uzyskiwania klas klasyfikacyjnych przez specjalistów wojskowych i instruktorów spadochronowych w Siłach Zbrojnych, zgodnie z "Instrukcją klasyfikowania specjalistów wojskowych w Siłach Zbrojnych" oraz " Wykazem korpusów osobowych, grup osobowych i specjalności wojskowych żołnierzy sił zbrojnych RP".
W uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji organ odwoławczy szczegółowo wyjaśnił, między innymi, że dodatek motywacyjny do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych wprowadzony został z dniem 1 stycznia 2010 r. ustawą z dnia 24 kwietnia 2009 r. zmieniającą ustawę o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 79, poz. 669).W przepisach art. 46 i 80 ustawy uregulowano kwestie nadawania żołnierzom zawodowym korpusów podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych klas kwalifikacyjnych odpowiadających poziomowi ich wyszkolenia wojskowego i specjalistycznego, zgodnie z zajmowanymi stanowiskami służbowymi. W omawianych przepisach przewidziano, między innymi, że klasę kwalifikacyjną nadaje się po zdaniu egzaminu przed komisją egzaminacyjna powołaną przez uprawniony organ.
Na mocy upoważnienia ustawowego zawartego w art. 46a ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, Minister Obrony Narodowej wydał w dniu 1 czerwca 2010 r. rozporządzenie w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych, obowiązujące od dnia 8 lipca 2010 r.
Odwołujący się, co wynika z akt, w dniu wydawania decyzji legitymował się mistrzowską klasą kwalifikacyjną w specjalności wojskowej 30-1-18, nadaną rozkazem Dowódcy Marynarki Wojennej nr [...] z dnia [...].11.2000 r. wydanym z powołaniem się na przepisy decyzji Nr 29/ Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 marca 1995 r. i innych w/w aktów wewnętrznych, które utraciły moc z dniem 30 marca 2001 r. na podstawie art. 75 ust. 2 ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 120, poz. 1268).
W ustawie z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw, ustawodawca nie przewidział, że klasa kwalifikacyjna, nadana na podstawie w/w przepisów, odpowiada klasie kwalifikacyjnej nadawanej na podstawie art. 46a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i wydanych następnie, a aktualnie obowiązujących, przepisów wykonawczych.
Organ odwoławczy, powołując się na poglądy wyrażone w uzasadnieniu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 września 2013 r. sygn. akt III SA/Łd 658/13, wyjaśnił również, że przewidując aktualnie przyznawanie dodatków motywacyjnych żołnierzom legitymującym się nadanymi klasami kwalifikacyjnymi ustawodawca uzyskać chce określony cel, którym jest motywowanie żołnierzy pełniących służbę do podnoszenia kwalifikacji poprzez poszerzanie wiedzy i nabywanie nowych umiejętności. Mistrzowska klasa specjalisty wojskowego, którą nadano odwołującemu się wcześniej, na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów i zgodnie z którymi J.L. korzystał z przyznanych uprawnień, nie odpowiada aktualnie obowiązującym wymogom art. 46a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a zatem – nie może być również podstawą do przyznania dodatku motywacyjnego.
Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Sąd I instancji uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że wnoszący skargę przeoczył, iż czym innym jest posiadanie (legitymowanie się) mistrzowską klasą kwalifikacyjną w określonej specjalności wojskowej, czym innym zaś – uzyskanie prawa do otrzymywania dodatku motywacyjnego, przyznawanego na podstawie aktualnie (tj. w dniu złożenia wniosku i wydawania decyzji) obowiązujących przepisów prawa o uposażeniu żołnierzy zawodowych..
Z akt sprawy wynika, że J.L. w dniu 12 grudnia 2013 r. wystąpił do Dowódcy JW. [...] z wnioskiem "o wypłacenie dodatku motywacyjnego za posiadaną klasę specjalisty wojskowego w mojej specjalności, którą posiadam na stałe". Treść wniosku zdeterminowała tok postępowania w sprawie, gdyż zarówno przyznanie dodatków do uposażenia (art. 80 ust.4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (publ. jw.), jak i nadanie oraz potwierdzenie klasy kwalifikacyjnej następuje w formie decyzji administracyjnej – rozkazu (§7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych (publ. jw.) w zw. z art. 46a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), a w obu przypadkach wszczęcie postępowania następuje na wniosek zainteresowanego.
Następnie Sąd zauważył, że występując o przyznanie dodatku motywacyjnego "za posiadaną na stałe mistrzowską klasę specjalisty wojskowego" skarżący przedstawił przebieg postępowania poprzedzającego uzyskanie mistrzowskiej klasy specjalisty wojskowego w specjalności skarżącego (szkolenia i egzaminy) i wskazał, że została ona potwierdzona rozkazem DMW nr [...] z dnia [...].11.2000 r.
Dalej Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art.. 80 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzom zawodowym pełniącym służbę w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych przyznaje się dodatek motywacyjny - za uzyskanie w opinii służbowej oceny bardzo dobrej oraz posiadanie odpowiedniej klasy kwalifikacyjnej, o której mowa w art. 46a.
Natomiast art. 46a ust. 1 ustawy stanowi, że żołnierzom zawodowym korpusów podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych mogą być nadawane klasy kwalifikacyjne odpowiadające poziomowi ich wyszkolenia wojskowego i specjalistycznego, zgodnie z zajmowanymi stanowiskami służbowymi, z zastrzeżeniem ust.
3. Ustalono cztery rodzaje klas kwalifikacyjnych: trzecią, drugą, pierwszą i mistrzowską (art. 46a ust. 2). Klasę kwalifikacyjną nadaje się po zdaniu egzaminu przed komisją egzaminacyjną powołaną przez uprawniony organ (art. 46a ust. 3).
W wydanym na podstawie art. 46a ust. 4 ustawy rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższenia i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych (Dz. U. Nr 110, poz. 732 ze zm.) zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższenia i utraty klasy kwalifikacyjnej" oraz w rozporządzeniach MON w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, wydawanych na podstawie art. 80 ust. 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych określono – odpowiednio – warunki, jakie musi spełnić żołnierz, aby uzyskać odpowiednią klasę kwalifikacyjną w swojej specjalności, a jakie, by uzyskać dodatek do uposażenia, między innymi – dodatek motywacyjny za uzyskanie co najmniej dobrej opinii służbowej oraz posiadanie klasy kwalifikacyjnej, o której mowa w art. 46a ustawy.
Zdaniem Sądu I instancji, ponieważ – co jest bezsporne między stronami postępowania sądowoadministracyjnego – skarżący nie legitymuje się klasą kwalifikacyjną nadaną na podstawie art. 46a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zarzuty kwestionujące prawidłowość zaskarżonych decyzji są nietrafne.
I tak Sąd uznał, iż zarzut sformułowany jako naruszenie przepisów prawa materialnego pod postacią art. 80 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 46a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest nieuzasadniony z przyczyny wyżej wskazanej.
Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art.16 § 1 w zw. z art.155 k.p.a. poprzez pominięcie faktu, że skarżący uzyskał decyzję o przyznaniu na stałe mistrzowskiej klasy kwalifikacyjnej w wymienionej specjalności wojskowej oraz związanego z tym dodatku do uposażenia zasadniczego nie znajduje uzasadnienia w treści przepisów normujących nadawanie klas kwalifikacyjnych i dodatków do uposażenia żołnierzy.
Sąd wyjaśnił, iż z dalszej (niż ust. 1), części art. 80 cyt. ustawy wynika, że stałymi są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych (art. 80 ust.3), a decyzje o ich przyznaniu wydaje się na czas określony lub nieokreślony, nie dłuższy jednak niż na czas pełnienia przez żołnierza zawodowego służby na stanowisku służbowym (art.80 ust. 5c).
Wysokość, szczegółowe warunki i tryb przyznawania i podwyższania dodatków, w tym – motywacyjnego, a także – w zależności od występujących okoliczności i tytułu ich wypłaty, możliwość obniżania i wstrzymywania tych dodatków, określa rozporządzenie MON w porozumieniu z ministrem pracy (art.80 ust.6), przy czym – rozporządzenie to określa - w przypadku dodatku motywacyjnego – zależność wysokości dodatku od rodzaju posiadanej przez żołnierza klasy kwalifikacyjnej, a także zależność podwyższenia, obniżenia albo wstrzymania wypłaty dodatku od terminów i trybu uzyskania, potwierdzenia albo utraty klasy kwalifikacyjnej oraz terminów i trybu przeprowadzania opiniowania służbowego (art. 80 ust. 6a pkt. 4).
Zatem w ocenie Sądu, w przepisach ustaw o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i ich uposażeniu (oraz – wykonawczych), nie funkcjonuje pojęcie przyznanego "na zawsze" dodatku motywacyjnego do uposażenia zasadniczego (por. § 30 i 31 aktualnie obowiązującego rozporządzenia MON z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych – Dz.U.2014.poz. 1618 i – w czasie złożenia wniosku - § 25 rozporządzenia MON z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz.593 ze zm.); zgodnie z tym ostatnim – dodatek motywacyjny przyznaje się żołnierzowi zawodowemu, który: 1) uzyskał ocenę bardzo dobrą w ostatniej opinii służbowej, o której mowa w art. 26 ust. 1 lub ust. 3 pkt 2 ustawy;
- 2) posiada nadaną po dniu 1 stycznia 2010 r. klasę kwalifikacyjną uzyskaną zgodnie z zajmowanym stanowiskiem służbowym).
Z przedstawionych powyżej względów za nietrafny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP i wynikającej z zasady państwa prawnego zasady ochrony praw słusznie nabytych. W wyniku podjętych decyzji nie pozbawiono bowiem skarżącego ani mistrzowskiej klasy kwalifikacyjnej, którą uzyskał przed 2010 r., ani – wypłacanego przed ich podjęciem dodatku motywacyjnego. W zaskarżonych decyzjach orzeczono o odmowie st. chor. szt. rez. J.L. wypłaty dodatku motywacyjnego we wskazanej w decyzji I instancji wysokości.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. wydana została z naruszeniem art. 16 § 1 w zw. z art. 155 k.p.a. uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na pominięciu przez wojskowe organy administracyjne faktu, iż w obrocie prawnym w dalszym ciągu pozostają decyzje administracyjne, na mocy których przyznano skarżącemu na stałe mistrzowską klasę kwalifikacyjną;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. wydana została z naruszeniem art. 7 k.p.a. uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem zasady uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela.
Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.
1) art. 80 ust. 1 pkt 4 oraz z art. 46a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 8 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., polegające na ich błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, iż posiadana przez skarżącego mistrzowska klasa kwalifikacyjna w specjalności wojskowej 30-1-18 przyznana na stałe na mocy rozkazu Dowódcy Marynarki Wojennej nr [...] z dnia [...] listopada 2000 r. nie uprawnia do uzyskania dodatku do uposażenia w postaci dodatku motywacyjnego dla żołnierzy zawodowych, podczas gdy prawidłowa wykładnia wyżej wymienionej normy prawnej w ocenie pełnomocnika skarżącego nie daje podstaw do tego typu ustaleń.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna której granicami stosownie do art. 183 § 1P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany nie mogła zostać uwzględniona, ponieważ przedstawione w niej zarzuty są niezasadne.
Wymieniony w skardze kasacyjnej jako naruszony art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. niewłaściwie został powiązany z art. 151 P.p.s.a. Wymienione przepisy nie pozostają ze sobą w związku, albowiem każdy z nich określa inne, wzajemnie się wykluczające rozstrzygnięcie sądu administracyjnego. Przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w żadnym wypadku nie może zostać naruszony poprzez oddalenie skargi. Podstawę do oddalenia skargi stanowi bowiem art. 151 P.p.s.a. i ten przepis mógłby zostać naruszony w razie (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) oddalenia skargi. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. winien zostać uzasadniony jego niezastosowaniem w sprawie z uwagi na uchybienia popełnione w toku postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Niezależnie jednak od nieprawidłowego postawienia w/wym. zarzutów, jako nietrafne należy ocenić powoływanie się w skardze kasacyjnej na naruszenie art. 16 § 1 K.p.a. oraz naruszenie art. 155 K.p.a.
Zgodnie z art. 16 § 1 K.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.
Naruszenie art. 16 § 1 K.p.a. skarga kasacyjna upatruje w tym, że w obrocie prawnym funkcjonuje rozkaz przyznający skarżącemu na stałe klasę mistrzowską (rozkaz z dnia 17 listopada 2000r.) oraz decyzja przyznająca dodatek za posiadanie tej klasy z dnia 15 grudnia 2000r.
W tym miejscu należy przypomnieć, że wniosek skarżącego z dnia 10 grudnia 2013r. dotyczył wypłacenia dodatku motywacyjnego za posiadanie klasy mistrzowskiej specjalisty wojskowego. Jak wynika z powołanej wyżej decyzji z dnia [...] grudnia 2000r. skarżącemu w przeszłości nie został nigdy przyznany dodatek motywacyjny. Skarżący otrzymywał dodatek za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej, a nie dodatek motywacyjny (dodatek taki wówczas nie istniał). Już tylko z tego powodu brak było przesłanek do pozytywnego załatwienia wniosku skarżącego i wypłacenia dodatku motywacyjnego, do którego prawa skarżący nie uzyskał.
W tej sytuacji chybione są twierdzenia skargi kasacyjnej co do tego, że istniejące w obrocie decyzje z 2000r. stanowią podstawę do wypłaty skarżącemu dodatku motywacyjnego.
Przepis art. 80 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. 2014, poz. 1414 ze zm.) przewidujący prawo żołnierza do dodatku motywacyjnego został dodany przez art. 1 pkt 47 lit. a) ustawy z dnia 11 października 2013 r. (Dz.U.2013.1355) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 grudnia 2013 r.
Stosownie do art. 80 ust. 1 pkt. 4 ustawy dodatek motywacyjny - dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych za uzyskanie w opinii służbowej oceny co najmniej dobrej oraz posiadanie klasy kwalifikacyjnej, o której mowa w art. 46a, w specjalności zgodnej z zajmowanym stanowiskiem służbowym wyraźnie odsyła do klasy kwalifikacyjnej, o której mowa w art. 46a.
Jak wynika z art. 46a żołnierzom zawodowym korpusów podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych mogą być nadawane klasy kwalifikacyjne odpowiadające poziomowi ich wyszkolenia wojskowego i specjalistycznego, zgodnie z zajmowanymi stanowiskami służbowymi, z zastrzeżeniem ust. 3 (ust. 1). Ustala się cztery rodzaje klas kwalifikacyjnych: trzecią, drugą, pierwszą i mistrzowską (ust. 2). Klasę kwalifikacyjną nadaje się po zdaniu egzaminu przed komisją egzaminacyjną powołaną przez uprawniony organ (ust. 3). Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, organy właściwe do powoływania komisji egzaminacyjnych i nadawania klas kwalifikacyjnych, wymagania w zakresie kwalifikacji członków komisji oraz liczbę członków tych komisji, szczegółowy sposób i tryb nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klas kwalifikacyjnych, sposób przeprowadzania i zdawania egzaminu oraz zakres wiedzy i umiejętności sprawdzanych w czasie egzaminu, uwzględniając specyfikę służby na poszczególnych stanowiskach służbowych w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych (ust. 4).
Z powyższego przepisu wynika wniosek, że klasy kwalifikacyjne uzasadniające przyznanie dodatku motywacyjnego ustalane są według nowych obecnie obowiązujących zasad. Potwierdza to przepis § 25a ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004r. obowiązujący do dnia 3 grudnia 2014r., zgodnie którym dodatek, o którym mowa w ust. 1, przyznaje się żołnierzowi zawodowemu, który:
- 1) uzyskał ocenę bardzo dobrą w ostatniej opinii służbowej, o której mowa w art. 26 ust. 1 lub ust. 3 pkt 2 ustawy;
- 2) posiada nadaną po dniu 1 stycznia 2010 r. klasę kwalifikacyjną uzyskaną zgodnie z zajmowanym stanowiskiem służbowym.
Z tych względów zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące błędnej wykładni art. 80 ust. 1 pkt. 4 i art. 46a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych okazały się nieusprawiedliwione.
Zupełnie niezrozumiały jest zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 155 K.p.a.
Zgodnie z wymienionym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.
W stanie prawnym rozpoznawanej sprawy art. 155 K.p.a. nie znajdował zastosowania.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.