Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1603/13, odrzucił skargę L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że zaskarżona decyzja została doręczona L. W. 30 września 2013 r. Skarga na tę decyzję została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 8 listopada 2013 r., a zatem z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a. Z tego względu, skarga ta podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł L. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie zarzucił orzeczeniu Sądu I instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 86 § 1 w zw. z art. 87 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi wniesionej przez L. W. bez uprzedniego rozpoznania jego wniosku (dorozumianego) o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Wystąpił również o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest bezzasadne, a w każdym razie przedwczesne, bowiem wniesiona przez stronę skarga zawierała dorozumiany wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, do którego Sąd I instancji się nie odniósł. Zdaniem skarżącego L. W. – co wynika jednoznacznie z treści skargi – datą doręczenia mu decyzji SKO w K. był dzień 10 listopada 2013 r. W przypadku tak dużej rozbieżności w datach doręczenia ww. decyzji, a także biorąc pod uwagę, że skarżący jest osobą samotną, schorowaną i niepełnosprawną, oświadczenie skarżącego, że decyzja została mu doręczona w innym terminie, niż wynika to z informacji posiadanych przez WSA, powinno zostać potraktowane jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z uwagi na bardzo zły stan zdrowia skarżącego (niepełnosprawność) oraz jego sytuację życiową, bardzo prawdopodobne jest, że bez swojej winy uchybił on przepisanemu terminowi do wniesienia skargi, co stanowi podstawę do przywrócenia terminu.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie, wobec takiego sformułowania skargi Sąd I instancji powinien był wszcząć postępowanie wpadkowe dotyczące rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i wezwać L. W. o jego sprecyzowanie lub uzupełnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w myśl art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Ustawa nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyjątków. Z zestawienia powyższych przepisów wynika, iż aby skutecznie wnieść do sądu skargę na decyzję organu administracji, skarżący musi to uczynić za pośrednictwem organu, którego decyzję kwestionuje i w terminie prawem przewidzianym.
W aktach administracyjnych (k. 222) znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru zaskarżonej decyzji opatrzone datą 30 września 2013 r. i podpisem skarżącego. W tej sytuacji, zawarte w skardze oświadczenie, że decyzja ta została doręczona stronie w dniu 10 listopada 2014 r. (a zatem już po wniesieniu skargi), nie mogło wpłynąć na określenie początku biegu terminu do wniesienia skargi, dokonane na podstawie dokumentu urzędowego, jakim niewątpliwie jest zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji. Prawidłowo zatem Sąd I instancji przyjął, że określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął 30 października 2013 r., co oznacza, iż skarga nadana w dniu 8 listopada 2013 r. złożona została z uchybieniem powyższego terminu. Tym samym WSA w Krakowie zobligowany był odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Odnosząc się do argumentów powołanych w skardze kasacyjnej wskazać należy, że samo dokonanie czynności procesowej po terminie (w niniejszej sprawie - wniesienia skargi) nie jest równoznaczne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do jej dokonania. Przepis art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi bowiem jednoznacznie, iż sąd działa w tej mierze jedynie na wniosek strony, a więc wykluczona jest możliwość działania z urzędu. Argumentację tę wspiera art. 87 P.p.s.a., określający zarówno treść, jak i sposób oraz termin złożenia tego wniosku. Przyjęcie przez Sąd I instancji, iż skarżący wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, bez jakichkolwiek wskazówek w tej materii zawartych w skardze, stanowiłoby naruszenie art. 86 § 1 P.p.s.a. W tym zakresie sąd nie działa bowiem z urzędu, a tylko na wniosek.
Z treści skargi L. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w żaden sposób nie wynika, że strona wnosi o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela oceny, że samo przekonanie strony, iż zaskarżona decyzja została jej doręczona w innej dacie niż wynika to ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, stanowi wystarczającą wskazówkę, do uznania równoczesnego wniesienia ze skargą wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Poprzez złożenie oświadczenia w tym zakresie skarżący zmierzał do wykazania, że określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. termin do wniesienia skargi, został zachowany i pod tym kątem oświadczenie to było badane przez Sąd I instancji.
W świetle treści złożonej skargi, nie można mówić o jakichkolwiek brakach formalnych wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, gdyż wniosek taki w ogóle nie został złożony. W takiej sytuacji należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawidłowo odrzucił skargę L. W., jako złożoną po terminie.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł przy tym o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu uregulowanym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.