Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 22 listopada 2016 r., I OSK 2563/16, odrzucił skargę G. S. Z. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 sierpnia 2016 r., I OSK 219/15, oddalającym skargę kasacyjną G. S. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 29 października 2014 r., II SAB/Kr 170/14, w sprawie ze skargi G. S. Z. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z 31 marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarga o wznowienie postępowania nie została sporządzona przez uprawniony do tego podmiot, a ponadto nie opierała się na ustawowej podstawie wznowienia, a więc podlegała odrzuceniu.
Pismem z 14 grudnia 2016 r. G. S. Z. złożyła wniosek o sprostowanie uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2016 r. na zasadzie art. 103 i art. 105 p.p.s.a. poprzez usunięcie ze strony 3 uzasadnienia zwrotu: "Podkreślić przy tym należy, że powyższe uchybienie nie jest brakiem formalnym pisma..." i dodanie treści, że "brak podpisania skargi o wznowienie postępowania przed NSA przez profesjonalnego pełnomocnika jest uchybieniem i brakiem formalnym" oraz usunięcie ze strony 3 uzasadnienia sformułowania: "Tym samym powołana przez G. S. Z. okoliczność domniemanej stronniczości sędzi sprawozdawcy..." i dodanie treści, że "słusznie prywatna firma przywołała publiczną wypowiedź sędzi sprawozdawcy o nadzwyczajnej kaście ludzi – których zawsze broni I. K., bowiem ta okoliczność stanowi o stronniczości sędzi wobec rozpoznawania tej konkretnej skargi przeciwko sędziom Sądu Okręgowego w Krakowie."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 p.p.s.a.). Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04).
W niniejszej sprawie strona wniosła o sprostowanie uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2016 r. "na zasadzie art. 103 i art. 105 p.p.s.a.". Podkreślić należy, że powołane przepisy odnoszą się do sprostowania protokołu z posiedzenia. Natomiast zgodnie z art. 100 § 2 p.p.s.a. z posiedzenia niejawnego sporządza się notatkę urzędową, jeżeli nie wydano orzeczenia, albowiem co do zasady z posiedzenia niejawnego nie spisuje się protokołu. Protokół spisuje się tylko wtedy, jeżeli na posiedzeniu tym wysłuchano wezwane przez sąd osoby lub dokonano innych czynności procesowych (§ 51 ust. 3 reg. WSA). Jeżeli na posiedzeniu niejawnym nie wysłuchiwano osób i nie wydano orzeczenia, z posiedzenia sporządza się tylko notatkę urzędową. W niniejszej sprawie postanowienie z 22 listopada 2015 r. wydane zostało na posiedzeniu niejawnym z którego nie sporządzono protokołu, albowiem nie wzywano na nie żadnych osób ani nie dokonano na nim żadnych innych czynności procesowych.
Dodatkowo podkreślić należy, że nawet w nawiązaniu do art. 156 § 1 p.p.s.a. w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2016 r. niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki nie występują, a strona w swoim wniosku nie wskazała jakichkolwiek omyłek, które mogłyby podlegać sprostowaniu na podstawie powyższego przepisu. Z wniosku o sprostowanie uzasadnienia wynika jednoznacznie, że w istocie G. S. Z. żąda zmiany oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu postanowienia NSA z 22 listopada 2016 r., I OSK 2563/16, co oznacza, że zarzuca Sądowi błąd w orzekaniu. Ten zaś nie może być utożsamiany z oczywistą omyłką lub błędem pisarskim podlegającym sprostowaniu. W konsekwencji należało uznać, że wniosek strony o sprostowanie zmierza do – niedopuszczalnej w świetle art. 156 § 1 p.p.s.a. – merytorycznej zmiany wyroku, co czyni go oczywiście bezzasadnym.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.