Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 26 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2572/14

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II SAGl 1853/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie uprawnień do kierowania pojazdami, oddalił skargę.

Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Prezydent Miasta Bytomia skierował J. Z. na egzamin państwowy w zakresie prawa jazdy kat. A i B do Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał na wielokrotne naruszenie przez J. Z. przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, za które łącznie w dniach od [...] maja 2007 r. do [...] kwietnia 2008 r. otrzymał 25 punktów. Na skutek odwołania J. Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] utrzymało w mocy powołane na wstępie rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 292/10 oddalił skargę J. Z. na wyżej wymienioną decyzję Kolegium, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1196/11 oddalił jego skargę kasacyjną od tego wyroku.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. J. Z. wystąpił do Prezydenta Miasta Bytomia o uchylenie na podstawie art. 154 kpa m.in. decyzji tego organu z dnia [...] września 2009 r. nr [...]. Uzasadniając wniosek podniósł, że na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1196/11 wydana została "decyzja" Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] marca 2013 r. [...], na mocy której stwierdzono zatarcie kar związanych z wykroczeniami drogowymi za okres do dnia [...] grudnia 2008 r.

Prezydent Miasta Bytomia, uznając swoją właściwość w tej sprawie, decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 154 kpa nie uwzględnił wniosku J. Z. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], a postępowanie w sprawie umorzono. Kolegium wyjaśniło, że pomimo, iż w powyższym wniosku z dnia [...] kwietnia 2013 r. wskazano na art. 154 kpa, to podstawą rozstrzygnięcia winien być art. 155 kpa, albowiem decyzja, której wzruszenia żąda J. Z. jest decyzją, na mocy której "strona nabyło prawo". Wskazało także na brak właściwości organu pierwszej instancji w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] września 2009 r. nr [...].

Po rozpatrzeniu wniosku J. Z. z dnia [...] kwietnia 2013 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] odmówiło uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Bytomia z dnia [...] września 2009 r. nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium zwróciło uwagę, że zmiana decyzji w trybie art. 154 i 155 kpa stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 16 kpa zasady trwałości decyzji administracyjnej. Przesłanki warunkujące możliwość zmiany w tym trybie to interes społeczny lub słuszny interes strony, przy czym interes strony winien być rozumiany jako zobiektywizowana, realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej, zaś naruszenie interesu strony musi mieć charakter konkretny, a nie abstrakcyjny. Kolegium wskazało, że przywołane we wniosku J. Z. pismo Policji z dnia [...] marca 2013 r. nie jest decyzją administracyjną. W piśmie tym wyjaśniano jedynie kwestie dotyczące zatarcia ukarania, jak i modyfikacji polegających na usunięciu z ewidencji kierowców poszczególnych naruszeń.

Kolegium podkreśliło, iż nie jest kwestią wątpliwą, że J. Z. w okresie od [...] maja 2007 r. do [...] kwietnia 2008 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego i wobec przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Decyzja w tej sprawie była przedmiotem kontroli administracyjnosądowej. Nadto, zdaniem Kolegium, w interesie społecznym jest by osoba, która dopuściła się naruszeń przepisów ruchu drogowej w takiej skali, została poddana weryfikacji w zakresie jej kwalifikacji do kierowania pojazdami. Późniejsze zatarcie niektórych kar nie wpływa w żadnym zakresie na fakt, że decyzja o skierowaniu na egzamin sprawdzający była słuszna oraz że konieczna jest weryfikacja umiejętności kierowcy w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Nie można zaś uznać za słuszny interesu strony polegającego na możliwości legalnego poruszania się pojazdem silnikowym bez konieczności zdania egzaminu państwowego, na który strona została skierowana w związku z przekroczeniem limitu punktów karnych. W sprawie nie zaistniały zatem przesłanki pozytywne z art. 155 kpa.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J. Z. wskazał na bezzasadność decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. i nietrafność jej uzasadnienia, w tym pominięcie faktu złożonej przez niego skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 292/10, a także okoliczności, że kwestionuje on prawidłowość decyzji, o której zmianę wnioskuje. Nie zgodził się również z twierdzeniem, że powołane we wniosku pismo Policji nie jest decyzją administracyjną oraz uznał za niezrozumiałe stanowisko Kolegium odnośnie do braku spełnienia przesłanek pozytywnych z art. 155 kpa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, po ponownym rozpatrzeniu wniosku J. Z., decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], podtrzymując wcześniejsze stanowisko i argumentację.

Skargę na tę ostatnią decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. W skardze podniesione zostały zarzuty naruszenia:

1. 1) art. 7, art. 8 i art. 11 kpa w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i § 2 oraz art. 80, a także art. 76 § 1 kpa - poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji do dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych w zakresie:
2. - pominięcia kwestii wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 28 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1196/11;
3. - uznania, że w interesie społecznym jest, aby osoba dopuszczająca się określonej skali naruszeń przepisów ruchu drogowego została poddana weryfikacji w zakresie kwalifikacji do kierowania pojazdami, podczas, gdy faktycznie zgodnie z interesem strony, a także słusznym interesem społecznym skarżący nie powinien być zakwalifikowany do sprawdzenia jego kwalifikacji;
4. - oceny zatarcia naruszeń za okres od dnia [...] stycznia 2004 r. do dnia [...] grudnia 2008 r., stanowiących wyłączną podstawę do skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji;

a ponadto, zinterpretowanie wszystkich wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy wyłącznie na niekorzyść skarżącego i tym samym naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony;

1. 2) art. 107 § 1 i § 3 kpa poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji;
2. 3) art. 155 kpa poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2013 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W zaskarżonym kasacyjnie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W ocenie Sądu nie można podzielić zarzutu skargi, że organ dopuścił się "nienaruszenia" art. 155 kpa poprzez uznanie, iż nie zachodzą prawem przewidziane przesłanki do zmiany decyzji na mocy, której strona nabyła prawo.

Sąd I instancji wskazał, że art. 155 kpa jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Wynika z tego przepisu, że zmiana decyzji ostatecznej możliwa jest, gdy spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Celem zatem postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 kpa jest dokonanie weryfikacji wydanej już wcześniej decyzji ostatecznej wyłącznie na podstawie przesłanek w tym przepisie wymienionych.

Sąd zwrócił uwagę, że w trybie art. 155 kpa mogą być zmieniane zarówno decyzje wadliwe, jak i decyzje nie dotknięte żadnymi wadami, jeżeli ich wzruszenie jest podyktowane względami interesu społecznego lub słusznym interesem strony. Brak jest natomiast dostatecznych podstaw do przyjęcia, że w omawianym trybie nie mogą być weryfikowane tzw. decyzje związane. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie jest kwestionowany fakt nabycia przez skarżącego praw na mocy decyzji, jak również wola skarżącego dotycząca uchylenia tej decyzji. Kwestia sporna sprowadzała się do oceny, czy w sprawie zaistniała ostatnia z wyżej wymienionych przesłanek tzn. czy za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W ocenie skarżącego za zastosowaniem art. 155 kpa przemawia interes strony, a interes społeczny się temu nie przeciwstawia.

Sąd I instancji nie podzielił przytoczonego przez skarżącego poglądu, zgodnie z którym zarówno interes prywatny, jak i społeczny przemawiają za uchyleniem decyzji Prezydenta Miasta Bytomia z dnia [...] września 2009 r. Zdaniem Sądu, trafne jest w tym zakresie stanowisko organu administracji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zauważyć bowiem należy, iż jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1195/01 (LEX nr 137821), zawarta w art. 155 kpa przesłanka interesu społecznego lub słusznego interesu strony powinna podlegać ocenie według wynikającej z art. 7 kpa zasady uwzględnienia z urzędu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. Oznacza to, że organ uprawniony przez przepisy prawa do rozstrzygnięcia sprawy powinien ją załatwić zgodnie ze słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi on w kolizji z interesem społecznym. W rozpatrywanej sprawie organ administracji trafnie uznał, że interes społeczny przemawia za tym, aby osoba, która dopuściła się takiej skali naruszeń przepisów ruchu drogowego, została poddana weryfikacji w zakresie kwalifikacji do kierowania pojazdami, a późniejsze zatarcie ukarań nie wpływa na konieczność weryfikacji umiejętności skarżącego w zakresie kierowania pojazdami.

W opinii Sądu I instancji, słusznie organ zauważył, że w interesie społecznym leży zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a temu celowi niewątpliwie służy instytucja skierowania na egzamin państwowy w celu sprawdzenia kwalifikacji kierowców łamiący przepisy ruchu drogowego, a tym samym wyeliminowanie z ruchu drogowego osób nie posiadających umiejętności poruszania się po drogach zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

W ocenie Sądu, pozbawiony uzasadnionych podstaw jest zarzut naruszenia art. 7, 8, 11, 76, 77, 80 i 107 kpa poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia sprawy, a następnie wyjaśnienia podstaw prawnych i faktycznych wydanego rozstrzygnięcia. Organ administracji w sposób szczegółowy wyjaśnił z jakich przyczyn uznał, że interes społeczny stoi w kolizji ze słusznym interesem strony, co powoduje brak zaistnienia podstaw do zmiany decyzji w oparciu o art. 155 kpa. Ponadto wydając decyzję o charakterze uznaniowym uzasadnił ją w sposób dokładny, precyzyjnie podając argumentację przemawiającą za takim rozstrzygnięciem i odwołując się do konkretnych okoliczności sprawy. Nie można więc mówić wbrew twierdzeniom strony skarżącej o niedostatecznym uzasadnieniu decyzji.

Odnosząc się do uzasadnienia zarzutów skargi Sąd I instancji wskazał, że możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 kpa uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2011 r., I OSK 339/10, LEX nr 745219). Nie można w nim upatrywać środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, niejako w "kolejnej instancji" (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2012 r. sygn. akt I GSK 792/11). Sąd Wojewódzki stwierdził, że zarzut skarżącego niewątpliwie zmierza do tego, że już w chwili wydania decyzji przez Prezydenta Miasta Bytomia z dnia [...] września 2009 r. nie było podstaw do jej wydania, z uwagi na zatarcie popełnionych przez skarżącego wykroczeń.

W ocenie Sądu, również powołane w skardze argumenty uzasadniające występowanie uzasadnionego interesu strony nie zasługują na uwzględnienie, bowiem słuszny interes strony nie oznacza uzyskania rozstrzygnięcia zgodnego jedynie z wolą strony, ale musi być to interes obiektywnie słuszny tzn. zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego. Zmiana decyzji ze względu na interes strony musi więc być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze względu na cel jaki ma osiągnąć (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 862/12).

Reasumując Sąd podkreślił, iż nie jest dopuszczalna weryfikacja decyzji tylko w oparciu o jedną przyjętą w art. 155 kpa przesłankę, a mianowicie, gdy przemawia za tym słuszny interes strony. Słuszny interes strony, to przy tym jedynie interes godny ochrony i taki, który nie stoi w sprzeczności z prawem (por. wyroki NSA z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 1840/11, z dnia 17 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1968/04 i z dnia 24 maja 2005 r. sygn. akt OSK 1792/04). Powoływanie się przez skarżącego na treść pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] marca 2013 r. zawierającego informacje dotyczące zatarcia wcześniejszego ukarania, nie ma żadnego znaczenia w przedmiotowej sprawie, albowiem nie wpływa na ważność mandatów stanowiących podstawę do naliczenia skarżącemu 24 punktów za naruszenie przepisów w ruchu drogowym, co z kolei było podstawą do wydania decyzji kierującej skarżącego na egzamin państwowy w zakresie prawa jazdy kategorii A i B. Sąd stwierdził również, że skarżący w ramach niniejszego postępowania nie może kwestionować zasadności prowadzonego postępowania wykroczeniowego oraz sposobu naliczenia punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym, albowiem służą do tego odrębne tryby postępowania.

Podstawy uchylenia decyzji wskazywane przez skarżącego stanowią de facto odmienną ocenę tego samego stanu faktycznego, a postępowanie w trybie art. 155 kpa nie może prowadzić do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej już decyzją ostateczną (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2012 r. sygn. II OSK 301/11 oraz wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 586/06). W ocenie Sądu, bez znaczenia dla wyników postępowania jest fakt pominięcia przez orzekające w sprawie organy informacji o wniesieniu przez skarżącego skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 293/10. Podstawą uchylenia decyzji zgodnie z art.145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest takie stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe, Sąd I instancji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), skargę oddalił.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł J. Z. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił mającą istotny wpływ na wynik sprawy obrazę przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 w związku z art. 106 § 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postaci:

1. a) art. 7, 8 i 11 kpa w związku z art. 77 § 1, 78 § 1 i 2 oraz art. 80 kpa, a także art. 76 § 1 kpa poprzez:
2. I. brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach do poczynienia w zaskarżonym wyroku dowolnych i nietrafnych ustaleń faktycznych w zakresie:
3. - uznania, iż w interesie społecznym jest to, aby kierowca popełniający w znacznej ilości wykroczenia drogowe został poddany weryfikacji w zakresie kwalifikacji do kierowania pojazdami oraz by zatrzymano mu stosowny dokument do tego uprawniający, podczas gdy faktycznie zgodnie z interesem strony i słusznym interesem społecznym skarżący nie powinien zostać zakwalifikowany do sprawdzenia jego kwalifikacji, albowiem na dzień wydania decyzji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] popełnione przez niego wykroczenia uległy zatarciu, a zaniechania w zakresie czynności materialno-technicznych polegających na usuwaniu punktów w ewidencji prowadzonej przez Policję nie mogą obciążać w demokratycznym państwie prawa obywatela,
4. - stwierdzenia, że w ogóle doszło do przekroczenia maksymalnej liczby punktów karnych, to jest 24, podczas gdy ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że zatarciu uległy wszystkie naruszenia obejmujące okres od dnia [...] stycznia 2004 r. do dnia [...] grudnia 2008 r., a zatem wspomniany limit nie został przekroczony,
5. II. zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, jako że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w swoich rozważaniach zupełnie pominął fakt, iż naruszenia popełnione w okresie stanowiącym podstawę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy i następowym skierowaniu na sprawdzenie kwalifikacji kierującego pojazdami mechanicznymi uległy zatarciu z mocy prawa, co stanowiło naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego wydania decyzji;
6. b) art. 155 kpa na skutek błędnej jego wykładni skutkującej finalnie stwierdzeniem, że pismo Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach z dnia [...] marca 2013 r. dotyczące naruszeń za okres od dnia [...] stycznia 2004 r. do dnia [...] grudnia 2008 r. stwierdzające bezsporny fakt zatarcia tychże ukarań, który winien implikować wykreślenie punktów karnych z ewidencji nie może wywoływać skutków prawnych, podczas gdy pismo to oceniane z punktu widzenia słusznego interesu strony oraz interesu społecznego przemawia za uchyleniem decyzji nr [...] z dnia [...] września 2009 r., albowiem zatrzymanie uprawnienia do kierowania pojazdami nastąpiło jedynie z powodu rzekomego przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, co de facto nie miało miejsca.

Stawiając powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia w drodze pozytywnego rozpoznania skargi, względnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono w szczególności, że pozbawienie skarżącego uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym było obiektywnie niesprawiedliwe, gdyż zatrzymanie prawa jazdy nastąpiła na podstawie błędnego ustalenia o rzekomym przekroczeniu limitu 24 punktów karnych, choć faktycznie wszelkie ukarania obejmujące okres od dnia [...] stycznia 2004 r. do dnia [...] grudnia 2008 r. zostały zatarte. Podkreślając, że zaniechanie organu prowadzącego ewidencję punktów karnych stało się podstawą zatrzymania prawa jazdy i skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżący kasacyjnie stwierdził, że zawarta w art. 155 kpa przesłanka interesu społecznego, a także słusznego interesu strony powinna podlegać ocenie według wynikającej z art. 7 kpa zasady ich uwzględniania z urzędu. W przekonaniu skarżącego powyższe przesłanki są spełnione i nie wykluczają się wzajemnie, bowiem w interesie społecznym oraz słusznym interesie strony jest rozwiązanie polegające na tym, aby punkty karne podlegające wpisowi do ewidencji w oparciu o ukarania, jakie uległy następnie zatarciu, zostały wykreślone automatycznie przez organ ją prowadzący w momencie zatarcia, to jest uznania ukarań za niebyłe.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie i obciążenie skarżącego kasacyjnie kosztami według norm przepisanych, wywodząc, że zaskarżony wyrok jest prawidłowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Prawidłowo sporządzona skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, oraz precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie możliwego istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, kwestionowany przez niego wyrok został podjęty z naruszeniem przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 8 i art. 11 kpa w związku z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 oraz art. 80 kpa, a także art. 76 §1 kpa, poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy oraz zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej.

Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji nie mógł naruszyć powyższych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem ich w ogóle nie stosował. Ustawą regulującą procedurę sądowoadministracyjną jest bowiem Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie Kodeks postępowania administracyjnego. Wbrew też wywodom zawartym w omawianym zarzucie, Sąd Wojewódzki szczegółowo odniósł się do kwestii stosowania wyżej wymienionych przepisów procedury administracyjnej przez organ administracyjny, gdyż zarzuty ich naruszenia przez organ stawiane były już w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Stanowisko Sądu w tym względzie należy uznać za prawidłowe.

Powyższy zarzut nie jest więc uzasadniony.

Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 155 kpa na skutek błędnej jego wykładni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu i w rezultacie zasadnie wywiódł, że w realiach niniejszej sprawy nie zostały spełnione przesłanki pozwalające na jego zastosowanie. W szczególności należy podzielić stanowisko Sądu Wojewódzkiego w kwestii występowania w sprawie słusznego interesu strony, to jest że nie chodzi tu o uzyskanie rozstrzygnięcia organu zgodnego jedynie z wolą strony, ale że musi być to interes obiektywnie słuszny, a więc zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie wadliwie identyfikuje własny interes ze słusznym interesem strony.

Podkreślić w tym miejscu wypada, że kwestia przekroczenia przez skarżącego kasacyjnie liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego została prawomocnie rozstrzygnięta wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 292/10 i sygn. akt II SA/Gl 293/10 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt I OSK 742/11 i z dnia 28 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1196/11. W wyrokach tych jednoznacznie ustalono, że przekroczenie przez skarżącego kasacyjnie liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego rzeczywiście nastąpiło. Powyższe ustalenie nie może więc być podważane w niniejszej sprawie. Słusznie zatem Sąd I instancji przyjął, że pismo Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach z dnia [...] marca 2013 r. nie miało wpływu na wynik przedmiotowej sprawy.

Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Jak już wyżej zaznaczono, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.