Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2013 r. o sygn. akt II SAB/Rz 75/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie częściowo uwzględnił skargę M. T. i I. T. na bezczynność Wójta Gminy Ch. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, zobowiązując Wójta Gminy Ch. do udzielenia informacji publicznej w zakresie wskazania daty nabycia przez Gminę Ch. prawa własności nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości F., w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku (pkt I), stwierdzając przy tym, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II), oddalając także skargę w pozostałym zakresie (pkt III) i zasądzając od Wójta Gminy Ch. na rzecz skarżących M. T. i I. T. solidarnie kwotę 50 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt IV).
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
W dniu 3 lipca 2013 r. M. T. i I. T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Wójta Gminy Ch. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Skarżący zwrócili się o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazali, że w dniu 15 kwietnia 2013 r. wystąpili z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, tj. podania numeru działki (-ek), które mają prawo korzystać z przejazdu przez drogę nr [...], położoną w miejscowości F., jako dojazdu do swoich posesji, wyjaśniając, iż działki nr 1172 i nr 1148, leżące w ciągu drogi nr [...], posiadają wjazd do swoich posesji z drogi nr 1262, a ewentualny dodatkowy wjazd z drogi nr [...] będzie wiązał się z uzyskaniem pisemnego uzgodnienia na lokalizację wjazdu od zarządcy i właściciela terenu i uzyskaniem pozwolenia na budowę.
Zwrócili się o podanie konkretnych numerów działek, które posiadają prawo przejazdu przez działkę nr [...] jako dojazdu do swoich posesji (ciąg jezdny), co wynika z jej przeznaczenia jako drogi dojazdowej. Ponadto, zwrócili się o wyjaśnienie, na podstawie jakich dokumentów, przepisów prawa oraz od kiedy Gmina Ch. nabyła prawo własności nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...].
W odpowiedzi na wniosek pismem z dnia 25 kwietnia 2013 r. organ wyjaśnił, że droga o numerze ewidencyjnym [...] jest wewnętrzną drogą dojazdową do działek i budynków mieszkalnych znajdujących się przy drodze i może z niej korzystać każdy, kto się nią porusza. Organ wskazał, że nabył działkę nr [...] z mocy prawa nieodpłatnie na podstawie decyzji Wojewody Podkarpackiego.
W dniu 10 maja 2013 r. do Wójta Gminy Ch. wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym M. T. i I. T. wskazali, że zakres ich wniosku obejmował właścicieli działek, którzy mogą korzystać z przedmiotowej drogi. Nie zgodzili się z interpretacją organu, że z drogi może korzystać każdy, kto chce się nią poruszać, skoro jest to droga wewnętrzna. Podali, że sformułowanie "do działek i budynków mieszkalnych znajdujących się przy drodze" nasuwa dowolność interpretacyjną i nie wyjaśnia, czy dotyczy to działki bezpośrednio znajdującej się przy drodze czy pośrednio w określonej odległości. Ponadto, podnieśli, że organ nie odpowiedział, na podstawie jakich dokumentów i przepisów prawa działka o nr [...] stała się własnością Gminy Ch.. Do wezwania ponownie dołączyli wniosek o udostępnienie informacji publicznej tej samej treści, jaki złożyli poprzednio.
W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia 27 maja 2013 r. organ wyjaśnił, że wyczerpującej odpowiedzi na wniosek udzielono w piśmie z dnia 25 kwietnia 2013 r., a wobec tego zarzuty zawarte w piśmie z dnia 10 maja 2013 r. – w jego ocenie – należy uznać za nieuzasadnione. Z uwagi na fakt, że odpowiedź została udzielona, brak jest podstaw do wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej.
Skarżący podali, że w świetle art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), informacji udziela się zgodnie z wnioskiem. Podkreślili, że droga nr [...] jest drogą wewnętrzną dojazdową, czyli nie jest drogą publiczną, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.), więc prawo do poruszania się nią ma określona liczba osób. Twierdzenie organu, że może z niej korzystać każdy, kto chce się nią poruszać, zaprzecza jej funkcji. Działki nr 1148 i nr 1172 posiadają wjazd od strony drogi nr 1262, a dodatkowy wjazd na wymienione posesje wiązałby się z uzyskaniem od właściciela lub zarządcy drogi nr [...] uzgodnienia na dodatkowy zjazd indywidualny. Zarządca lub właściciel drogi, w tym przypadku Wójt Gminy Ch., może więc odmówić wykonania dodatkowego zjazdu z prywatnej posesji na drogę wewnętrzną, gdy np. zagraża to sąsiednim działkom poprzez zalanie wodami opadowymi, a wymienione działki mają już urządzone wjazdy.
To organ decyduje więc, kto może korzystać z drogi wewnętrznej. Ponadto, skarżący zarzucili, że organ nie podał, na podstawie jakiego przepisu nabył własność działki nr [...] oraz na podstawie jakich dokumentów Wojewoda Podkarpacki wydał stosowną decyzję administracyjną.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Ch. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Podał, że na każdy wniosek skarżących o udostępnienie informacji publicznej udzielał odpowiedzi w zakresie przez nich żądanym. Okoliczności te przemawiają przeciwko uwzględnieniu skargi. Organ każdorazowo wykonywał ciążące na nim obowiązki, wynikające z przepisów prawa. Zdaniem organu, brak jest podstaw do zarzucania mu bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, rozpoznając sprawę, uznał skargę za zasadną w części. WSA wyjaśnił, że stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Sąd wyjaśnił, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność w sprawie udzielenia informacji publicznej, zaś problematykę dostępu do informacji publicznej reguluje ww. ustawa o dostępie do informacji publicznej. Z treści jej art. 1 ust. 1 wynika, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, w rozumieniu jej przepisów, i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym tą ustawą. Stosownie zaś do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organy władzy publicznej. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych, co wynika z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a"-"d" tej ustawy.
WSA w Rzeszowie zaznaczył, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno – technicznej, a obowiązek wydania decyzji ustawodawca przewidział jedynie w przypadkach, gdy informacja, której udostępnienia domaga się podmiot, jest wprawdzie informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. Z ugruntowanego orzecznictwa sądowego wynika natomiast, że jeżeli żądanie podmiotu nie dotyczy informacji publicznej, organ powiadamia pisemnie podmiot domagający się informacji, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa.
W ocenie Sądu, informacje w zakresie podania numerów działek, które mają prawo korzystać z przejazdu przez drogę oznaczoną nr [...], nie noszą znamion informacji publicznej, co uzasadnia oddalenie skargi na bezczynność w tej części (pkt III wyroku) na podstawie art. 151 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Sądu, punktem wyjścia dla dokonania takiej oceny jest ustalenie, że droga ta nie należy do kategorii dróg publicznych, do których – zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-4 ww. ustawy o drogach publicznych – zalicza się: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe, drogi gminne. Jeżeli droga nie została zaliczona do żadnej z wyżej wymienionych kategorii dróg publicznych, to, stosownie do treści art. 8 ww. ustawy, jest drogą wewnętrzną.
Sąd podniósł, że pogląd, iż droga wewnętrzna nie jest drogą publiczną, jest już w judykaturze utrwalony i kwestia ta nie budzi obecnie żadnych wątpliwości (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r. o sygn. II OPS 2/05, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Korzystanie z dróg wewnętrznych podlega regulacji prawa cywilnego, w tym przepisom o ochronie prawa własności. Z dróg wewnętrznych może korzystać właściciel oraz każdy, kto ma jego zgodę. Podmiot, który udostępnia swą nieruchomość, jako drogę wewnętrzną, ma prawo decydować zarówno o tym, kto może z niej korzystać, poprzez ustanowienie odpowiednich służebności, jak i o sposobie tego korzystania. Stosunki między właścicielem a użytkownikiem drogi wewnętrznej, jako odnoszące się do uprawnień i obowiązków związanych z korzystaniem z cudzej nieruchomości, dotyczą zatem sfery cywilnoprawnej, a nie publicznoprawnej. Skoro więc droga oznaczona nr [...] jest drogą wewnętrzną, a nie droga publiczną, organ nie był obowiązany do udzielania wnioskodawcom informacji w żądanym przez nich zakresie.
Sąd stwierdził także, że nie jest informacją publiczną informacja o przepisach prawa, na podstawie których organ stał się właścicielem działki o nr [...], i w tym zakresie skarga również podlega oddaleniu, bowiem po stronie organu nie istnieje obowiązek udostępniania informacji.
Natomiast WSA w Rzeszowie za zasadną uznał skargę w zakresie daty nabycia przez Gminę Ch. działki o nr [...]. W opinii Sądu, informacja ta stanowi określone w art. 6 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej dane publiczne. Ustawodawca, kreując tą ustawą prawo dostępu każdemu do informacji publicznej, założył precyzyjność i rzetelność udzielanych odpowiedzi, w których nie chodzi o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Przedstawienie informacji innej, niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej, czy też informacji wymijającej lub nieadekwatnej do treści wniosku, przemawia za bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.
W ocenie Sądu, udzielona przez organ w niniejszej sprawie informacja publiczna w zakresie nabycia przez Gminę Ch. działki o nr [...] jest informacją nieprecyzyjną i niepełną. Organ bowiem nie wyjaśnił wnioskodawcom, kiedy stał się właścicielem tej nieruchomości.
Dlatego też, stosując art. 149 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w powyższym zakresie uwzględnił skargę na bezczynność, zobowiązując Wójta Gminy Ch. do udzielenia informacji publicznej, poprzez wskazanie daty nabycia przez Gminę Ch. prawa własności nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości F., stosownie do żądania zawartego we wniosku skarżących (pkt I wyroku). Jednocześnie na podstawie powyższego przepisu Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie miała charakteru kwalifikowanego (pkt II wyroku). Natomiast o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 206 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt IV wyroku).
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Wójt Gminy Ch., obejmując nią punkt I i IV wyroku i wnosząc o jego uchylenie w tej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części i oddalenie skargi, która w całości powinna zostać oddalona przez Sąd, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżonej części wyroku zarzucono naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 i art. 14 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez przyjęcie, że bezczynność organu wystąpiła w zakresie udzielonej odpowiedzi na punkty 3 i 4 wniosku skarżących, gdy tymczasem udzielone informacje spełniają przesłanki ww. przepisów.
Ponadto, autor skargi kasacyjnej, powołując się na art. 174 pkt 2 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżonej części orzeczenia zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 149 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki do uznania bezczynności organu, wobec czego Sąd I instancji zobowiązał Wójta Gminy Ch. do udzielenia informacji w zakresie punktu 3 i 4 wniosku o udostępnienie informacji publicznej, gdy tymczasem okoliczności sprawy wskazują, że organ wykonał wynikający z przepisów prawa obowiązek informacyjny względem strony; art. 151 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że odpowiedzi organu w zakresie punktu 3 i 4 wniosku skarżących nie wyczerpują znamion udzielenia informacji publicznej i nieoddalenie skargi na bezczynność; art. 200 i art. 206 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że były podstawy do obciążenia organu kosztami postępowania, gdy tymczasem brak było ku temu podstaw, wobec niewystąpienia przesłanek z art. 149 tej ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem zawiera usprawiedliwione podstawy, co sprawia, że zasługuje na uwzględnienie.
Przedstawione w podstawach kasacyjnych zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, jako że jedynie prawidłowo zastosowane przez Sąd I instancji przepisy procedury mogły prowadzić do wydania zaskarżonej części wyroku.
Dokonując oceny zaskarżonej części wyroku pod kątem stawianych zarzutów procesowych, nie można jednak pominąć, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego w swej treści w istocie wzmacniają zarzut naruszenia art. 149 § 1 w związku z art. 151 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem autor skargi kasacyjnej, wskazując na błędną wykładnię art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), de facto nie zarzuca Sądowi I instancji nieprawidłowej kwalifikacji żądanej przez skarżących informacji publicznej, lecz kwestionuje jedynie rozstrzygnięcie zobowiązujące organ do rozpatrzenia wniosku skarżących w zakresie – zdaniem Sądu I instancji – niewłaściwie rozpatrzonym przez Wójta Gminy Ch.. Tak więc, formułując podstawy kasacyjne (procesowe i materialne), autorowi skargi kasacyjnej chodzi zatem o wykazanie, że WSA w Rzeszowie wydał błędne rozstrzygnięcie w części zobowiązującej organ do udzielenia informacji publicznej, bowiem – jego zdaniem – w sytuacji, gdy Wójt Gminy Ch. w całości zrealizował wniosek M. T. i I. T., Sąd I instancji winien skargę oddalić w całości jako niezasadną.
Rację ma autor skargi kasacyjnej, twierdząc, że Sąd I instancji niewłaściwie zastosował w sprawie art. 149 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem w rzeczy samej brak było podstaw do uwzględnienia skargi w zakresie wskazania daty nabycia przez Gminę Ch. prawa własności nieruchomości oznaczonej nr [...], położonej w miejscowości F..
Ze sprawy wynika, że skarżący w swym wniosku z dnia 12 kwietnia 2013 r. (15 kwietnia 2013 r. – data wpływu wniosku do organu) m.in. zwracali się o wyjaśnienie, na podstawie jakich dokumentów, przepisów prawa oraz od kiedy Gmina Ch. nabyła prawo własności nieruchomości oznaczonej nr [...] ? W piśmie z dnia 25 kwietnia 2013 r. Wójt Gminy Ch. m.in. przekazał M. T. i I. T.owi informację o tym, że Gmina Ch. nabyła działkę nr [...], stanowiącą drogę, z mocy prawa i przejęła ją nieodpłatnie na podstawie decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia 26 października 2009 r. nr N.V.7723-1/85/2009.
Zestawiając zatem treść zaskarżonej części wyroku z treścią powyższego pytania i odnosząc to do udzielonej przez organ odpowiedzi, należy dojść do wniosku, że przekazana w tym zakresie skarżącym informacja czyni zadość zgłoszonemu żądaniu. Dokumentem, na podstawie którego Gmina Ch. nabyła prawo własności nieruchomości oznaczonej nr [...], jest decyzja Wojewody Podkarpackiego i organ poinformował o tym w swym piśmie skarżących. Wójt Gminy Ch. w powyższym piśmie z dnia 25 kwietnia 2013 r. podał także, z jakiej daty jest decyzja Wojewody Podkarpackiego i jaki numer został jej nadany. Oznacza to, że organ spełnił ustawowy obowiązek informacyjny względem strony, wszak przedstawił datę potwierdzającą mocą powyższej decyzji nabycie przez Gminę Ch. prawa własności nieruchomości oznaczonej nr [...]. Zresztą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skarżący sami przyznali, że organ udzielił im jedynie informacji, od kiedy Gmina Ch. nabyła prawo własności przedmiotowej nieruchomości, i analogiczne oświadczenie skarżących znajduje się także w końcowej części skargi do WSA w Rzeszowie.
Świadczy to, że strona w rzecz samej nie kwestionowała w tej części udzielonej odpowiedzi organu. Skoro zatem skarżący sami potwierdzili, że w tym zakresie nie podnoszą zarzutu zwłoki organu, to brak było podstaw do stwierdzenia bezczynności w tym względzie, a w konsekwencji do podejmowania przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia zobowiązującego organ. Z tego względu zachodzi konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez WSA w Rzeszowie.
Należy także zwrócić uwagę, że w piśmie z dnia 25 kwietnia 2013 r. Wójt Gminy Ch., oprócz powyżej omówionych informacji, dodatkowo podał również, że Gmina nabyła ww. nieruchomość z mocy prawa i przejęła ją nieodpłatnie. Wprawdzie organ nie podał żądanych przez stronę przepisów prawa, ale w tym zakresie Sąd I instancji uznał, że w tej części wniosek skarżących nie dotyczy informacji publicznej i z tego powodu skargę w tym zakresie oddalił. W tej części wyrok stał się prawomocny, jako że rozpoznawana skarga kasacyjna rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie ze zrozumiałych względów nie obejmuje, natomiast skarżący wyroku w tej części nie zakwestionowali. Pozostaje to zatem poza kontrolą instancyjną.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że skutkiem uwzględnienia skargi kasacyjnej jest także uchylenie punktu II wyroku WSA w Rzeszowie, pomimo że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie zostało objęte skargą kasacyjną. W związku z zakwestionowaniem w skardze kasacyjnej wyroku w części zobowiązującej organ do rozpatrzenia wniosku we wskazanym powyżej zakresie, autor skargi kasacyjnej winien także zakwestionować punkt II wyroku, jako że jest to rozstrzygnięcie będące zarówno w swej istocie, jak i ocenie następstwem rozstrzygnięcia uwzględniającego skargę na bezczynność.
Niezależnie jednak od tego, czy autor skargi kasacyjnej przedmiotem zaskarżenia uczyniłby punkt II wyroku czy też tego by nie uczynił – jak w rozpoznawanej sprawie – Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zasadność zarzutów skargi kasacyjnej, zobowiązany jest także uchylić i ten punkt orzeczenia Sądu I instancji, celem wyeliminowania rozstrzygnięcia, które – pomimo niezaskarżenia w skardze kasacyjnej – nie mogło uzyskać przymiotu prawomocności, gdyż ocena stwierdzonej przez Sąd I instancji bezczynności organu, że nie ma ona charakteru rażącego, immanentnie wiąże się z rozstrzygnięciem stwierdzającym samą bezczynność i zobowiązującym organ.
Skutkiem uchylenia wyroku w części uwzględniającej skargę na bezczynność jest również uchylenie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania, jakie Sąd I instancji zasądził od organu na rzecz skarżących.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 185 § 1 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.