Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1109/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. F. na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] nr [...], którym organ ten utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Z. F..
W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił:
Wnioskiem z [...] Z. F. wystąpił o wydanie zaświadczenia o treści, że od dnia [...], tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 1990 r. o stopniach i tytułach naukowych uzyskany przez niego w Czeskiej Republice Socjalistycznej tytuł naukowy docent jest równoważny tytułowi naukowemu profesora nadawanemu w Rzeczypospolitej Polskiej, zastępującego zaświadczenie nr [...] z dnia [...]. Postanowieniem z dnia [...], utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] Minister Edukacji Narodowej i Sportu odmówił wydania zaświadczenia w tej treści, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 28 października 2005 r. I SA/Wa 1753/04, uchylił postanowienia z uwagi na niedołączenie do akt dokumentu wydanego w Czeskiej Republice w tłumaczeniu na język polski. Po uzupełnieniu tego braku Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego odmówił wydania zaświadczenia o podanej treści, postanowieniami z dnia [...] i [...], stwierdzając, że zaświadczenie, zgodnie z art. 217 § 1 i § 2 k.p.a. nie przyznaje uprawnienia lecz potwierdza istnienie uprawnienia wynikającego z wcześniej wydanego indywidualnego aktu prawnego, a takim jest dokument o nadaniu [...] w P. tytułu naukowego docenta. Żądanie wnioskodawcy, iż nadany mu czeski tytuł jest równoważny z tytułem polskiego profesora nie może być uwzględnione, bowiem zaświadczenie nr [...] spełnia warunki przewidziane w art. 217 k.p.a. i nie ma podstaw do wydania kolejnego o żądanej treści.
W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, że zaświadczenie nr [...] z dnia [...] spełnia warunki określone w art. 217 k.p.a. i nie ma w związku z tym podstaw w trybie powyższego artykułu do przychylenia się do wniosku Z. F. i wydania kolejnego zaświadczenia o określonej przez wnioskodawcę treści. Należy wskazać, iż żądanie skarżącego dotyczące zmiany treści zaświadczenia nie mieściło się w prawnych ramach zaświadczenia, którego istotą jest nie ocena ani weryfikacja, lecz informacja oparta na posiadanych przez organ danych. Natomiast z przyczyn powyższych organ słusznie uznał – powołując się na czechosłowacką ustawę nr [...] Sb. o szkolnictwie wyższym – iż ze względu na fakt, że Z. F. został mianowany przez Ministra Szkolnictwa Czeskiej Republiki Socjalistycznej docentem, nie zaś profesorem w wyniku mianowania przez Prezydenta, to uwzględnienie jego wniosku nie było możliwe. Należy podkreślić, iż tytuł profesora, o którym pisał skarżący nie stanowił źródła danych, o których mowa w art. 218 k.p.a., ponieważ nie przedstawił on dokumentu potwierdzającego fakt mianowania go profesorem, który byłby równoważny polskiemu dokumentowi uzyskanemu w wyniku nadania tytułu profesora przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.
Reprezentowany przez radcę prawnego, Z. F. wniósł skargę od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 217 § 2 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. i ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące w konsekwencji bezzasadną odmową wydania skarżącemu zaświadczenia o żądanej przez niego treści.
W uzasadnieniu podkreślono, że zgodnie z ww. przepisami organ jest zobowiązany do wydania zaświadczenia o żądanej treści, potwierdzającej fakty lub stan prawny wynikający z danych znajdujących się w jego posiadaniu, a skarżący żądał potwierdzenia, że nadany mu w [...] r. czeski tytuł naukowy docenta był do dnia 26 września 1990 r. równoważny z polskim tytułem naukowym profesora nadzwyczajnego, a od dnia 27 września 1990 r. jest równoważny z polskim tytułem profesora zwyczajnego. Odmowa wydania zaświadczenia w żądanej treści nie ma uzasadnienia tak prawnego, jak i faktycznego, organ może wydać zaświadczenie lub odmówić, ale nie może wydać zaświadczenia o innej treści niż określona w żądaniu wnioskodawcy, bo tego ustawa nie przewiduje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie zachodzi nieważność, wówczas Sąd ten rozpoznaje sprawę tylko w ramach przytoczonych podstaw skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie żadna z przyczyn nieważności, o których mowa w § 2 art. 183 P.p.s.a., nie wystąpiła.
Podstawy skargi kasacyjnej określa art. 174 P.p.s.a. i są nimi: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Przepisy prawa materialnego, o których mowa w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. to te, które stanowiły materialnoprawny aspekt sprawy, w niniejszej sprawie to przepisy ustawy o stopniach i tytułach naukowych, a przepisy postępowania, o których mowa w pkt 2 art. 174, to przepisy, które w swoim postępowaniu stosują sądy administracyjne, zatem ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kodeks postępowania administracyjnego jest niewątpliwie aktem prawa procesowego, jednak regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i wojewódzkie sądy administracyjne oceniają działania organów w świetle tego aktu, jednak same w postępowaniu sądowoadministracyjnym jego przepisów nie stosują.
W skardze kasacyjnej Z. F. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego i jako przepisy tego prawa wskazał art. 217 § 2 i art. 218 § 1 k.p.a. Jednak, jak powiedziano wyżej, nie są to przepisy prawa materialnego, zatem zarzut tak postawiony jest nietrafny. Nadto, gdyby nawet uznać, że skarżącemu chodziło o naruszenie przepisów postępowania to i tak samo wskazanie przepisów k.p.a. bez powiązania ich z przepisami P.p.s.a. także jest wadliwe.
Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych i to do tych wyroków powinny być kierowane zarzuty. W skardze kasacyjnej Z. F. zarzuty zostały w istocie skierowane do organu administracyjnego, który wydał zaskarżony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie akt, a w uzasadnieniu skargi również wskazał na wadliwość działania organu. Nie powiązał tego z wydanym przez ten Sąd rozstrzygnięciem.
Tak przytoczone podstawy skargi kasacyjnej należy uznać za nieusprawiedliwione w rozumieniu art. 184 P.p.s.a., a wobec tego skargę kasacyjną oddalić.