Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 21 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2581/15

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r. o sygn. akt II SA/Wa 1803/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę Z.R. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia 24 lipca 2014 r. nr [..]w przedmiocie ustalenia warunków służby.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Dyrektor Izby Celnej w Warszawie pismem z dnia 28 grudnia 2010 r. nr [..], działając na podstawie art. 222 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, zaproponował skarżącemu Z.R. z dniem 1 stycznia 2011 r. następujące warunki służby:

1. 1) miejsce pełnienia służby – Izba Celna w Warszawie – Wydział Zwalczania Przestępczości – Referat – Mobilna Grupa Kontrolna w [..],
2. 2) stanowisko służbowe – starszy specjalista Służby Celnej zaliczone do kategorii stanowisk specjalistycznych,
3. 3) uposażenie
4. - zasadnicze wg IX grupy uposażenia zasadniczego określone mnożnikiem kwoty bazowej wynoszącym 1,707;
5. - dodatek za stopień służbowy rachmistrza celnego określony mnożnikiem kwoty bazowej 0,238;
6. - dodatek za wieloletnią służbę ustalony według zasad określonych w art. 153 ustawy o Służbie Celnej;
7. - pozostałe składniki na zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 148 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej – w przypadku spełniania wymogów do ich uzyskania.

Skarżący złożył pisemne oświadczenie, że przyjmuje powyższą propozycję składając własnoręczny podpis oraz nanosząc datę "28.12. 2010 r.".

Pismem z dnia 18 października 2011 r. Z.R. wezwał Dyrektora Izby Celnej w Warszawie do wydania decyzji zmieniającej warunki pełnienia służby w Służbie Celnej w zakresie stanowiska służbowego i uposażenia w związku z przyjęciem zaproponowanych mu na podstawie art. 222 ust. 3 ustawy o Służbie celnej warunków pełnienia służby.

Dyrektor Izby Celnej w Warszawie pismem z dnia 12 grudnia 2011 r. poinformował Z.R. o braku podstaw prawnych do wydania decyzji zmieniającej akt mianowania w zakresie stanowiska służbowego, uposażenia oraz miejsca pełnienia służby.

Pismem z dnia 26 listopada 2011 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia 17 grudnia 2011 r. Z.R. wniósł do Szefa Służby Celnej zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a.

Z.R. złożył następnie skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w Warszawie w sprawie niewydania decyzji w przedmiocie zmiany aktu mianowania w zakresie stanowiska służbowego, uposażenia oraz miejsca pełnienia służby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 121/12 odrzucił skargę Z.R. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w Warszawie w sprawie wydania decyzji dotyczącej zmiany aktu mianowania.

Z.R. od powyższego postanowienia złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 22 listopada 2012 r. o sygn. akt I OSK 2689/12 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 468/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z.r. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w Warszawie w przedmiocie niewydania decyzji dotyczącej zmiany aktu mianowania, zobowiązał Dyrektora Izby Celnej w Warszawie do rozpatrzenia wniosku Z.R. z 18 października 2011 r.

Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją z dnia 7 maja 2014 r. nr [..]działając na podstawie art. 222 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej potwierdził warunki pełnienia służby w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 30 kwietnia 2012 r. w brzmieniu określonym w przyjętej propozycji nr [..]z dnia 28 grudnia 2010 r. W uzasadnieniu, wskazując na zawarty w art. 222 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej obowiązek przedstawienia funkcjonariuszom celnym w terminie do dnia 31 grudnia 2010 r. propozycji warunków służby, szczegółowo przytoczył warunki służby określone i przyjęte przez skarżącego w propozycji, to jest: miejsce pełnienia służby – Izba Celna w Warszawie – Wydział Zwalczania Przestępczości – Referat – Mobilna Grupa Kontrolna w [..]; stanowisko służbowe – starszy specjalista Służby Celnej zaliczone do kategorii stanowisk specjalistycznych, zgodnie z postanowieniami rozdziału 8 ustawy o Służbie Celnej; uposażenie zasadnicze wg IX grupy uposażenia zasadniczego określone mnożnikiem 1,707 kwoty bazowej dla funkcjonariuszy celnych; dodatek za stopień służbowy według mnożnika 0,238 kwoty bazowej dla funkcjonariuszy celnych oraz dodatek za wieloletnią służbę ustalony według zasad określonych w przepisach rozdziału 10 ustawy o Służbie Celnej.

Ponadto uznano, że warunki określone w propozycji, które przyjął skarżący, były wiążące do dnia 30 kwietnia 2012 r. albowiem z dniem 1 maja 2012 r. awansował on na stanowisko służbowe młodszego eksperta w Referacie – Mobilna Grupa Kontrolna w [..], który to awans poprzedzony był przeprowadzeniem wewnętrznej rekrutacji. Skarżona decyzja została doręczona odwołującemu w dniu 8 maja 2014 r.

Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Szef Służby Celnej decyzją z dnia 24 lipca 2014 r., mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że Dyrektor Izby Celnej w Warszawie, działając w oparciu o przepisy prawa w związku z wejściem w życie w dniu 30 października 2009 r. ustawy o Służbie Celnej z dnia 27 sierpnia 2009r. (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 z późn. zm.), na podstawie art. 222 ust. 3 ustawy został zobligowany w terminie do dnia 31 grudnia 2010 r. przedstawić funkcjonariuszom celnym pisemną propozycję określającą miejsce pełnienia służby i uczynił to w cytowanym już wyżej piśmie z dnia 28 grudnia 2010 r., proponując zawarte w nim nowe warunki służby. Warunki te zostały następnie potwierdzone w zaskarżonej decyzji.

Następnie zgodził się, że zarzut odnoszący się do konstrukcji sentencji decyzji jest uzasadniony, jednakże uzasadnienie faktyczne i prawne stanowi integralną część decyzji, co oznacza, że ocenie organu odwoławczego nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość łącznie z uzasadnieniem. Tym samym skoro w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ pierwszej instancji szczegółowo wymienił warunki służby zawarte w przedstawionej skarżącemu i zaaprobowanej przez niego propozycji, to w sposób niebudzący wątpliwości wiadomym jest, jakie warunki służby zostały mu ustalone na mocy skarżonej decyzji, a zatem powyższe uchybienie nie ma wpływu na wynik sprawy. Określenie warunków służby dla skarżącego nastąpiło zgodnie z przepisami art. 222 ust. 3 i 5 oraz z art. 113 i art. 114 ust. 1 i 2 ustawy. Zwrócono uwagę, że przepis art. 114 ust. 1 ustawy po raz pierwszy wprowadził w Służbie Celnej prawny obowiązek opisania i wartościowania stanowisk służbowych.

Zaproponowanie i ustalenie skarżącemu stanowiska starszego specjalisty poprzedzone zostało wieloetapowym procesem opisu i wartościowania zajmowanego stanowiska służbowego oraz było zgodne z wydanym na podstawie przepisu art. 114 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej zarządzeniem Ministra Finansów nr 43 w sprawie zasad dokonywania opisów i wartościowania stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych (Dz. Urz. MF Nr 12, poz. 52). Przeprowadzenie w Izbie Celnej w Warszawie opisu i wartościowania stanowisk służbowych pozwoliło określić wartość wykonywanych przez skarżącego zadań służbowych i stanowiło rzeczywiste odzwierciedlenie rodzaju wykonywanych zadań, stopnia trudności, złożoności, stopnia odpowiedzialności za wykonywane zadania powiązane z jednostką czasu, w której podlegające zwartościowaniu zadania służbowe winne być zrealizowane w sposób rzetelny, właściwy i prawidłowy.

W sytuacji, gdy zaskarżona decyzja jedynie potwierdza w sposób władczy warunki służby przedstawione uprzednio skarżącemu w propozycji, poprzedzonej wieloetapowym procesem opisu i wartościowania stanowisk w Izbie Celnej w Warszawie, o którym to procesie wymieniony wiedział (podpis na karcie opisu stanowiska specjalisty na drugiej stronie karty) i w którym to procesie skarżący uczestniczył, to zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. jest nieuzasadniony. W sytuacji, gdy organ pierwszej instancji przeprowadził proces opisu i wartościowania stanowisk oraz ustalił skarżącemu w skarżonej decyzji warunki służby zgodnie z obowiązującymi przepisami, co zostało wykazane powyżej, nieuzasadniony jest zarzut rażącego naruszenia art. 6 i art. 7 k.p.a. Przyznać należy, że organ I instancji zbyt lakonicznie uzasadnił skarżoną decyzję, jednakże biorąc pod uwagę zapoznanie się skarżącego z wynikami wartościowania oraz możliwość składania uwag w toku tego procesu, nie stanowi to uchybienia, które miałoby wpływ na wynik skarżonej decyzji.

Ponadto organ I instancji prawidłowo w zaskarżonej decyzji ustalił skarżącemu warunki służby od 1 stycznia 2011 r. do 30 kwietnia 2012 r., bowiem wydał ją według stanu na dzień wydania decyzji przy uwzględnieniu zmian w stanie faktycznym i prawnym. Od daty przyjęcia propozycji, która ustalała warunki służby skarżącemu od dnia 1 stycznia 2011 r., do dnia wydania skarżonej decyzji tj. do 7 maja 2014 r., w jego stosunku służbowym nastąpiła zmiana w postaci awansu na stanowisko młodszego eksperta Służby Celnej z dniem 1 maja 2012 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący Z.R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne

Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że wydana przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie decyzja z dnia 7 maja 2014 r., w której ustalono skarżącemu Z.R. z dniem 1 stycznia 2011 r. warunki służby, była konsekwencją przyjęcia przez niego pisemnej propozycji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 28 grudnia 2010 r., którą określono warunki służby z dniem 1 stycznia 2011 r. Z kolei złożenie owej propozycji przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie było podyktowane wejściem w życie w dniu 30 października 2009 r. nowej ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323). I tak, zgodnie z treścią art. 222 ust. 3 tej ustawy, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie był zobowiązany w terminie do dnia 31 grudnia 2010 r. przedstawić skarżącemu pisemną propozycję określającą miejsce pełnienia służby, stanowisko i uposażenie. Stąd też przedstawiona wymienionemu propozycja zawarta w piśmie z dnia 28 grudnia 2010 r., zawarta została później w wersji tożsamej, jednakże we władczej formie przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie w decyzji z dnia 7 maja 2014 r.

Dalej Sąd stwierdził, że ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, która weszła w życie w dniu 30 października 2009 r., miała na celu – jak wynika z uzasadnienia jej projektu – m. in. uporządkowanie obszaru w zakresie stanowisk i stopni służbowych funkcjonariuszy celnych. Przepisy art. 222 i art. 223 ustawy o Służbie Celnej, które zawarte zostały w rozdziale "Przepisy przejściowe", miały natomiast pełnić rolę dostosowawczą i ich zadaniem było przeniesienie dotychczasowych stanów dotyczących poszczególnych funkcjonariuszy celnych, pod odmienne od dotychczasowych uregulowania nowej ustawy.

Z kolei w art. 222 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej wyrażona została reguła, że celnicy pełniący służbę w dniu wejścia w życie nowej ustawy stają się funkcjonariuszami w rozumieniu nowej ustawy i przepis ten jest przepisem nadrzędnym w tej części ustawy, zaś dalsze przepisy są jego konsekwencją mającą na celu ukształtowanie treści nowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych. W art. 222 ust. 3 ustawy zakreślono termin do dnia 31 grudnia 2010 r. na przedstawienie funkcjonariuszom celnym propozycji określających, zgodnie z przepisami rozdziału 8 i 10 ustawy, miejsce pełnienia służby, stanowisko i uposażenie. Zatem intencją ustawodawcy było dostosowanie zastanego stanu rzeczy odnośnie warunków pełnienia służby, w tym stanowisk służbowych funkcjonariuszy, do nowej regulacji prawnej.

Zdaniem Sądu, w świetle powyższej analizy za nieuzasadnione należy uznać zarzuty, że propozycja składana funkcjonariuszom na podstawie art. 222 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej powinna uwzględniać zasady przewidziane dla awansu na stanowisko służbowe oraz rekrutacji wewnętrznej. Stąd też Sąd podzielił stanowisko organu, że skoro zgodnie z wolą ustawodawcy do 31 grudnia 2010 r. w sprawach związanych z uposażeniem zasadniczym i stanowiskami służbowymi funkcjonariuszy celnych zastosowanie miały przepisy dotychczasowe i jednocześnie w terminie do 31 grudnia 2010 r. kierownik urzędu zobowiązany został do przedłożenia propozycji warunków służby, to wolą ustawodawcy nie było przeprowadzenie rekrutacji wewnętrznej obejmującej przeszło 14000 stanowisk, ponieważ jak wynika z powyższych terminów, ustawodawca nie przewidział ram czasowych potrzebnych do przeprowadzenia tego procesu. Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest zaś uregulowanie zawarte w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 2010 r. zawierające zasadę, że rekrutacja wewnętrzna poprzedza awans, zaś aby móc awansować w ramach tej samej kategorii stanowisk służbowych należy spełnić warunek w postaci odbycia służby przez okres co najmniej roku na dotychczasowym stanowisku z tej samej kategorii.

Z brzmienia powyższego przepisu jednoznacznie zatem wynika, że rekrutacja wewnętrzna ma zastosowanie tylko w przypadku awansu, zaś w procesie transformacji stosunków służbowych wolą ustawodawcy nie było awansowanie lecz dostosowanie dotychczasowych stanowisk do nowej nomenklatury stanowisk, po uprzednim ich opisie i wartościowaniu.

Ponadto, w ocenie Sądu, wartościowanie stanowisk służbowych dla potrzeb określenia funkcjonariuszom nowych warunków pełnienia służby zostało przeprowadzone według kryteriów określonych w zarządzeniu nr 43 Ministra Finansów z dnia 18 października 2010 r. w sprawie zasad dokonywania opisu i wartościowania stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych (Dz. Urz. MF z 2010 r. Nr 12, poz.

52) i oparte było na wartości wykonywanego zadania na danym stanowisku, a nie na statusie osoby wykonującej to zadanie (jej wykształceniu, kwalifikacjach). Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy oraz w aktach osobowych skarżącego nie wynika, aby skarżący po dokonanym procesie opisu i wartościowania zajmowanego przez niego stanowiska służbowego i zapoznaniu go z tym opisem, zgłosił jakiekolwiek uwagi lub zastrzeżenia do zespołu działającego w Izbie Celnej w Warszawie, lub też do Zespołu centralnego powołanego przez Szefa Służby Celnej, poza sugestią zawartą wcześniej, bo wyrażoną w piśmie z dnia 12 listopada 2010 r. o rozważenie ewentualności wyznaczenia mu stanowiska starszego eksperta Służby Celnej. Powyższe wskazuje zatem, że skarżący zaakceptował w dniu 28 grudnia 2010 r., po otrzymaniu odpowiedzi Zespołu z dnia 21 listopada 2010 r., otrzymaną kartę opisu i wartości stanowiska służbowego określającą stanowisko starszego specjalisty Służby Celnej, co potwierdził własnoręcznym podpisem na karcie opisu znajdującej się w jego aktach osobowych.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym sprawy nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania w takim stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim Sąd wskazał, że wydana przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie decyzja z dnia 7 maja 2014 r. była następstwem przyjęcia wcześniej przez tegoż funkcjonariusza pisemnej propozycji z dnia 28 grudnia 2010 r. określającej warunki służby. Stąd też była powieleniem w tej decyzji treści wcześniejszej propozycji i w tej sytuacji Dyrektor Izby Celnej w Warszawie przed wydaniem tej decyzji, nie prowadził żadnego postępowania odnośnie ustalenia skarżącemu warunków pełnienia służby, lecz oparł się w całości na dokumencie znanym już wcześniej skarżącemu.

Nie sposób też podzielić zarzutów skarżącego o braku wyjaśnienia przez organ w uzasadnieniu decyzji podstaw prawnych i faktycznych (wadliwości uzasadnienie), bowiem – w ocenie Sądu – te zagadnienia, wbrew powyższemu zarzutowi, zostały przez Szefa Służby Celnej wyjaśnione obszernie, rzetelnie i w konsekwencji wyczerpująco oraz przekonywująco.

Niezależnie od powyższego Sąd I instancji przyznał rację skarżącemu, że organ I instancji w sentencji zaskarżonej decyzji ograniczył się jedynie do stwierdzenia o potwierdzeniu warunków pełnienia służby w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. w brzmieniu określonym w propozycji z dnia 28 grudnia 2010 r. i w konsekwencji pominął w sentencji "parametry" tej służby. Jednakże w uzasadnieniu decyzji zostały one szczegółowo opisane co skonwalidowało treść sentencji, bowiem nie pominięto, w całości decyzji, owych parametrów. Ponadto rację ma skarżący, że organ potwierdził warunki pełnienia służby od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 30 kwietnia 2012 r., jednak nie można zapominać, że decyzja ta została wydana w dniu 7 maja 2014 r., podczas gdy skarżący z dniem 1 maja 2012 r. awansował na stanowisko młodszego eksperta Wydziału Zwalczania Przestępczości w Izbie Celnej w Warszawie. Zatem powyższy fakt musiał znaleźć swe odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji, a na pewno powyższe – w przekonaniu Sądu – nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Z.R., zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj.

1. 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Szefa Służby Celnej pomimo faktu, iż utrzymywała ona w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie zawierającą kardynalne uchybienia proceduralne tj:
2. - została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 107 § 1 kpa poprzez wadliwą konstrukcję prawną sentencji zaskarżonej decyzji poprzez fakt, iż Dyrektor Izby Celnej w Warszawie zamiast podać w niej określone warunki pełnienia służby przez skarżącego, stwierdził jedynie, iż potwierdza warunki pełnienia służby,
3. - została wydana z rażącym naruszeniem przepisu 107 § 1 kpa poprzez wadliwą konstrukcję prawną sentencji zaskarżonej decyzji poprzez fakt, iż Dyrektor Izby Celnej w Warszawie potwierdził warunki pełnienia służby przez skarżącego w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 30 kwietnia 2012 r., w sytuacji gdy miał on wyłącznie kompetencje do określenia tych warunków na dzień 1 stycznia 2011 r. (bo decyzja dotyczy potwierdzenia zachodzącego wówczas procesu transformacji organizacyjnej Służby Celnej),
4. - została wydana z rażącym naruszeniem przepisu 107 § 1 kpa poprzez fakt sporządzenia wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, tj. brak wyjaśnienia podstaw prawnych i podstaw faktycznych zaskarżonej decyzji, brak precyzyjnego wyjaśnienia indywidualnych personalnych przesłanek określenia od dnia 1 stycznia 2011 r. warunków pełnienia służby przez skarżącego;
5. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 kpa oraz art. 10 kpa z uwagi na fakt, iż w sprawie niniejszej w ogóle nie przeprowadzono postępowania dowodowego, orzeczenie oparto o dokumenty nie znajdujące się w aktach sprawy, a nadto skarżący nie brał w ogóle aktywnego udziału w postępowaniu (w tym pozbawiony był prawa wypowiedzenia się w sprawie i prawa do końcowego zaznajomienia z sprawą).

Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

1) art. 222 ust. 3 w zw. z art. 114 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej poprzez fakt, iż zaskarżony wyrok utrzymał w mocy orzeczenia organów administracyjnych nadających skarżącemu niewłaściwe (bo za niskie) stanowisko służbowe, w sytuacji, gdy w/w przepisy oraz przepisy wykonawcze do nich nakazywałyby przyznanie skarżącemu innego stanowiska;

2) art. 222 ust. 3 w zw. z art. 113 ust. 3 ww. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych- trybu awansowania oraz dokonywania zmian na stanowiskach służbowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 87, poz. 559), poprzez nie przeprowadzenie w stosunku do skarżącego rekrutacji wewnętrznej w sytuacji obligatoryjnego obowiązku stosowania przepisów rozdziału 8 ww. ustawy o Służbie Celnej, a co za tym idzie także przepisów wykonawczych do art. 113 tej ustawy w postaci ww. rozporządzenia Ministra Finansów.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w zakresie wyznaczonym przez podstawy skargi kasacyjnej.

Oceniając w taki właśnie sposób skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlegała oddaleniu.

Sąd I instancji w żaden sposób nie naruszył przepisów postępowania, a dokonana wykładnia prawa materialnego jest prawidłowa.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania trzeba wyjaśnić, że tylko wtedy zarzuty tego rodzaju mogą okazać się skuteczne, gdy w skardze kasacyjnej zostanie wykazane że zaistniałe uchybienia proceduralne miały istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie bowiem do art. 174 pkt. 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna w ogóle pomija tę kwestię. Brak jest w niej jakiegokolwiek uzasadnienia, z którego wynikałoby jaki wpływ na wynik sprawy miały podnoszone nieprawidłowości, a tym bardziej czy wpływ miał charakter istotny.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku pewne mankamenty decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 7 maja 2014r. zostały zauważone przez Sąd I instancji i ocenione jako nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarga kasacyjna powtarza te same zarzuty pod adresem w/wym. decyzji, natomiast nie podważa oceny Sądu I instancji co do ich wpływu na wynik sprawy.

Wobec takiej konstrukcji skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. okazał się nieskuteczny.

Identycznie należało ocenić zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 10, 77 K.p.a. Autor skargi kasacyjnej w ramach tego zarzutu twierdzi, że organ nie przeprowadził postępowania dowodowego, a decyzja Dyrektora Izby Celnej w Warszawie opiera się na dokumentach nie załączonych do akt sprawy.

Skarga kasacyjna milczy jednak na temat jakich to dowodów nie przeprowadził organ, a których przeprowadzenie miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wskazuje też na jakich dokumentach, których nie było w aktach miał oprzeć się organ wydając decyzję z dnia 7 maja 2014r.

Brak uzasadnienia powyższych zarzutów uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ustosunkowanie się do nich.

Nie są również trafne zarzuty naruszenia prawa materialnego – art. 222 ust. 3 w zw. z art. 113 ust. 3 i art. 114 ust. 1 i 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 2010r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych, trybu awansowania oraz dokonywania zmian na stanowiskach służbowych (Dz. U. Nr. 87, poz. 559 ze zm.).

Zgodnie z art. 222 ust. 3 ustawy w terminie do dnia 31 grudnia 2010 r. kierownik urzędu przedstawia funkcjonariuszom celnym, o których mowa w ust. 1, pisemną propozycję określającą, zgodnie z przepisami rozdziału 8 i 10 ustawy, miejsce pełnienia służby, stanowisko i uposażenie.

Według art. 113 ust. 3 Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:

1. 1) wykaz i kategorie stanowisk służbowych funkcjonariuszy,
2. 2) wymagane kwalifikacje do zajmowania stanowisk służbowych,
3. 3) dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów, o których mowa w pkt 2,
4. 4) tryb awansowania na stanowiska służbowe,
5. 5) tryb dokonywania zmian na stanowiskach służbowych
6. - uwzględniając zakres zadań wykonywanych na określonym stanowisku służbowym, oceny okresowe i opinie służbowe oraz przebieg służby.

Z kolei art. 114 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Celnej stanowi, że stanowiska służbowe funkcjonariuszy w Służbie Celnej podlegają opisowi i wartościowaniu. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze zarządzenia, zasady dokonywania opisów i wartościowania stanowisk służbowych. Naruszenie w/wym. przepisów skarżący upatruje w nie przeprowadzeniu wobec niego rekrutacji wewnętrznej i ustaleniu niższego stanowiska służbowego.

Stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 2010r. rekrutację wewnętrzną poprzedzającą awans, zwaną dalej "rekrutacją", ogłasza kierownik urzędu. Rekrutacja ta jest skierowana do funkcjonariuszy pełniących służbę w podległym mu urzędzie.

Przede wszystkim jak wynika z brzmienia cytowanych przepisów w ogóle nie korespondują one z uzasadnieniem zarzutów formułowanych na ich podstawie.

Należy wyjaśnić, że przepisy art. 222 i art. 223 ustawy o Służbie Celnej miały pełnić rolę dostosowawczą. Ich zadaniem było przeniesienie dotychczasowych stanów dotyczących poszczególnych funkcjonariuszy celnych pod odmienne od dotychczasowych uregulowania nowej ustawy. Zauważyć trzeba, że przywołane przepisy znalazły się w rozdziale "Przepisy przejściowe". Istota tego rodzaju przepisów polega na tym, że odnoszą się one do stosunków prawnych zastanych w momencie wprowadzenia w życie nowej regulacji prawnej i mają na celu specjalne uregulowanie tych stosunków prawnych w świetle wchodzących w życie nowych przepisów prawa (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 544/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej wynika, że ustawa ta miała na celu m.in. uporządkowanie obszaru w zakresie stanowisk i stopni służbowych funkcjonariuszy celnych, w tym stworzenie korpusów stopni służbowych. Przepisy przejściowe tej ustawy miały zapewnić płynną i transparentną zmianę dotychczasowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych w stosunki kreowane nową ustawą, tzn. dotychczasowe stopnie służbowe funkcjonariuszy celnych określone w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641), zostały przyporządkowane do określonych korpusów. Przypisanie stopni służbowych do określonych korpusów ustawodawca nie uzależnił od okresu służby, posiadanych kompetencji i doświadczenia, lecz tylko od stopnia służbowego, w jakim funkcjonariusze pełnili służbę "przed dniem wejścia w życie ustawy". Regulacja ta zatem nie zmierzała do awansowania funkcjonariuszy z uwzględnieniem dotychczasowego przebiegu służby, lecz miała zapewnić płynne przeniesienie celników w realia nowej regulacji prawnej.

Propozycja o jakiej mowa w art. 223 ustawy, a która następnie znalazła swój wyraz w decyzji z dnia 7 maja 2014r., tak jak słusznie zauważył to Sąd I instancji pozostaje bez związku z rekrutacją poprzedzającą awans - § 5 ust. 1 rozporządzenia.

Jak wynika z akt osobowych skarżący w dniu 28 grudnia 2010r. przyjął złożoną mu propozycję służby na stanowisku starszego specjalisty Służby Celnej. Rekrutacja na stanowisko młodszego eksperta, z udziałem skarżącego została przeprowadzona dopiero w kwietniu 2012r. Z dniem 1 maja 2012r. skarżący został awansowany na w/wym. stanowisko. Decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 7 maja 2014r., chociaż w tej dacie skarżący zajmował już stanowisko młodszego eksperta dotyczyła warunków służby na dzień 1 stycznia 2011r. w związku z wejściem w życie nowej pragmatyki służbowej.

Z tych względów na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.