Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 679/08, odrzucił skargę Z. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 925/06, w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] września 2006 r., Nr [...], w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że w dniu 4 października 2008 r. Z. W. w skardze o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 925/06, powołał jako podstawę wznowienia art. 273 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazując jako nowy dowód w sprawie okoliczność, iż pismo procesowe z dnia 4 kwietnia 2007r. złożone w tamtym postępowaniu zostało podpisane przez jego żonę T. W., która nie była stroną tego postępowania, a w konsekwencji mogło to mieć wpływ na rozstrzygnięcie. W piśmie tym zwracano się z prośbą o przyznanie pomocy prawnej, a także podnoszono, że członek SKO - K. A., rozpoznając sprawę, wadliwie ustalił stan faktyczny sprawy.
Ponadto, skarżący ogólnie zakwestionował orzecznictwo organów administracyjnych i Sądu w jego sprawach, zwracając uwagę, iż powinny one, iż jest on niepełnosprawny umysłowo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu I instancji w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem pismo z dnia 4 kwietnia 2007r., na które powołuje się skarżący nie jest nowym środkiem dowodowym, z którego nie mógł on skorzystać w poprzednim postępowaniu, skoro znajduje się ono w aktach sprawy i było przedmiotem badania zarówno przez organy administracyjne, jak i przez Sąd.
Ponadto, zdaniem Sądu, nawet gdyby przyjąć, że przedmiotowe pismo zostało podpisane przez żonę skarżącego, a nie przez niego osobiście, to należy stwierdzić, że nie jest to okoliczność, która mogła mieć wpływ na wynik sprawy. W rzeczywistości zarówno organy, jak i Sąd - z uwagi na nieczytelny charakter podpisu - badały zawarte w nim żądania jako żądania samego skarżącego, a nie jego żony. Nie można więc przyjąć, że "treść i załączniki pisma byłyby istotniejsze" dla organów orzekających, gdyby wiedziały one, że pismo podpisał sam skarżący, a nie jego żona. Fakt złożenia przez żonę skarżącego podpisu na przedmiotowym piśmie, a nie przez samego skarżącego, nie mógł mieć więc wpływu na wynik sprawy.
Również podnoszona przez skarżącego okoliczność niepełnosprawności umysłowej, jak i wyrok NSA w sprawie I OSK 59/07 nie stanowią, w ocenie Sądu podstaw wznowienia, o których mowa w art. 271 pkt 2 i 273 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Nie ma również podstaw do przyjęcia, że skarżący jest niepoczytalny: w aktach brak jest bowiem aktualnego zaświadczenia lekarskiego lub opinii psychologicznej (psychiatrycznej), a czynności procesowe, które podejmuje we wszystkich swoich sprawach sądowoadministracyjnych wskazują, że potrafi on racjonalnie kierować swoim postępowaniem.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę odrzucił.
Z. W. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego postanowienia i zaskarżając je w całości podniósł zarzut naruszenia art. 281 w zw. z art. 280 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odrzucenie skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym z powołaniem się na przepis dotyczący rozprawy bez żądania ewentualnego uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu i dopuszczalności wznowienia przez adwokata ustanowionego na rzecz skarżącego w ramach pomocy prawnej i po przygotowaniach do wyznaczenia terminu rozprawy.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w przedmiotowej sprawie należało wyznaczyć rozprawę i zbadać przyczyny dopuszczalności skargi, gdyż jest to już merytoryczne rozpoznanie sprawy. Natomiast Sąd I instancji dokonał oceny zasadności podstaw wznowienia postępowania na posiedzeniu niejawnym. Ponadto, zakwestionowano możliwość dokonywania przez Sąd oceny dowodów choroby psychicznej skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżących uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym, jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa.
Istota skargi kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania kompetencji Sądu I instancji do odrzucenia skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym z uwagi na brak podstaw wznowienia postępowania.
Wskazać zatem należy, iż stosownie do art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie, i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia.
Jak wynika z utrwalonych poglądów w judykaturze, samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (porównaj postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1999 r. sygn. akt II UKN 417/98 - OSNAPiUS 2000/6/254, uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r. sygn. akt III PZP 63/68 - OSNC 1969/12/208).
W przedmiotowej sprawie skarżący opierając się na przesłance wznowienia określonej w art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powołał się na pismo z dnia 4 kwietnia 2007 r.
Z dyspozycji przepisu art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Wskazać zatem należy, iż trafnie zauważył Sąd I instancji, że pismo z dnia 4 kwietnia 2007 r., nie jest nowym środkiem dowodowym, z którego skarżący nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż pismo to znajdowało się w aktach sprawy i było przedmiotem badania Sądu I instancji. Tymczasem użyty w powołanym przepisie zwrot "wykrycie" odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych. A zatem okoliczności wskazane w skardze o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 lipca 2007 r. jako podstawa wznowienia nie mogą stanowić przesłanki wznowienia tego postępowania.
Wprawdzie należy się zgodzić z autorem skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji błędnie wskazał jako podstawę rozstrzygnięcia art. 281 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który ma zastosowanie jedynie w przypadku wyznaczenia przez Sąd rozprawy, zamiast art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże uchybienie to nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia Sadu.
W świetle powyższego, zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 281 w zw. z art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy uznać za nieusprawiedliwione.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.