Uzasadnienie
W imieniu J. Ł. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na niewykonanie przez Starostę T. wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 74/14 złożył radca prawny P. F. Pismem z dnia 18 maja 2015 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia – braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa.
Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 maja 2015 r., zakreślony termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 28 maja 2015 r., bowiem radca prawny P. F. w wyznaczonym terminie nie przedłożył żądanego pełnomocnictwa.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w pkt 1 postanowienia z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 316/15, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), odrzucił skargę z powodu nieuzupełnienia w terminie jej braków, zaś w pkt 2 zwrócił uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł.
Sąd wskazał, że wbrew prawidłowemu i jednoznacznie sformułowanemu wezwaniu, pełnomocnik strony skarżącej nie uzupełnił braku formalnego skargi przez złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu J. Ł. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Tym samym złożona w jego imieniu skarga podlegała odrzuceniu.
Przy piśmie, które wpłynęło do Sądu w dniu 20 lipca 2015 r. J. Ł. złożył pełnomocnictwo z dnia 16 lipca 2015 r. udzielone przez J. i A. Ł. radcy prawnemu P. F. Pełnomocnictwo udzielone zostało do prowadzenia "spraw o wydanie decyzji administracyjnej ustalającej wysokość odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości". W pkt 3 zawarto upoważnienie do występowania przed sądami powszechnymi i administracyjnymi wszystkich instancji, Sądem Najwyższym, Naczelnym, Sądem Administracyjnym i Trybunałem Konstytucyjnym. Następnie, w dniu 17 lipca 2015 r. (data stempla pocztowego) od postanowienia z dnia 9 czerwca 2015 r. skargę kasacyjną wniósł J. Ł., reprezentowany przez radcę prawnego.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 58 § 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a., poprzez ich błędne zastosowanie i odrzucenie skargi na niewykonanie wyroku, pomimo, że nie była ona dotknięta brakami formalnymi,
- 2) art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że pełnomocnik miał obowiązek złożenia nowego pełnomocnictwa, pomimo złożenia tego dokumentu na etapie postępowania administracyjnego,
- 3) art. 36 p.p.s.a. w zw. z art. 32 K.p.a., poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że pełnomocnictwo udzielone pełnomocnikowi skarżącego w postępowaniu administracyjnym nie uprawnia go do działania w imieniu skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie pkt 1 zaskarżonego postanowienia i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że pełnomocnik może skutecznie powołać się na pełnomocnictwo złożone wcześniej w aktach administracyjnych nadesłanych wraz ze skargą na akt (działanie, bezczynność) organu. Wskazano, że do wniosku o wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości zostało dołączone pełnomocnictwo uprawniające r. pr. P. F. do reprezentowania skarżącego "we wszystkich instancjach sprawy o wydanie decyzji administracyjnej ustalającej wysokość odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości" i podejmowania w jego imieniu "wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych i pozaprocesowych". Zdaniem pełnomocnika, takie sformułowanie nie pozostawia wątpliwości, że intencją skarżącego było upoważnienie pełnomocnika do działania nie tylko przed organami administracji, ale również przed sądami administracyjnymi. Podkreślono ponadto, że na podstawie tego pełnomocnictwa pełnomocnik skarżącego wniósł wcześniej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Starosty Powiatowego w T. Sprawa toczyła się pod sygnaturą II SAB/Wr 74/14 i zakończyła się wydaniem w dniu 13 listopada 2014 r., wyroku o treści zgodnej z żądaniem skarżącego.
Podkreślono, że pomimo, iż przedłożone przez skarżącego w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 74/14 pełnomocnictwo było tożsame z tym załączonym do skargi na niewykonanie wyroku, sąd nadał skardze bieg, przyjmując, że nie występują w niej żadne braki formalne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 57 § 1 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga musi spełniać wymogi przewidziane dla pism w postępowaniu sądowym. Ogólne zaś warunki, którym powinno odpowiadać pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zostały określone w art. 46 p.p.s.a. Zgodnie z § 3 tego artykułu do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. zobowiązuje pełnomocnika do dołączenia do akt sprawy przy pierwszej czynności procesowej pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa. Niedołączenie do skargi pełnomocnictwa stanowi jej brak formalny, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. W takim przypadku zastosowanie znajduje art. 49 § 1 p.p.s.a., na mocy którego przewodniczący wzywa skarżącego do uzupełnienia braków skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych jest terminem ustawowym. Oznacza to, że termin ten nie może być ani skracany ani przedłużany. W sytuacji gdy strona nie uzupełni w omawianym terminie braków formalnych skargi Sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z zawartości akt niniejszej sprawy wynika, że – wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – radca prawny P. F. do skargi na niewykonanie wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 74/14 nie załączył pełnomocnictwa. Zaznaczyć należy, że zarówno do akt sprawy sądowoadministracyjnej oznaczonej sygnaturą akt II SAB/Wr 74/14, jak i do akt sprawy administracyjnej prowadzonej z wniosku J. Ł. o ustalenie odszkodowania, złożone zostało pełnomocnictwo (odpis) z dnia 8 lutego 2012 r. do "prowadzenia we wszystkich instancjach sprawy o wydanie decyzji administracyjnej ustalającej wysokości odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości". W treści tego pełnomocnictwa – odmiennie, niż w złożonym w rozpoznawanej sprawie pełnomocnictwie z dnia 16 lipca 2015 r. – nie zawarto upoważnienia do występowania przez sądami administracyjnymi.
Jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, Sąd powinien ocenić treść pełnomocnictwa, w szczególności w świetle art. 36 i art. 39 p.p.s.a., mając na względzie art. 133 § 1 p.p.s.a. Skoro powyższa ocena doprowadziła Sąd I instancji do wniosku, że znajdujące się w aktach administracyjnych oraz w aktach sprawy sądowej o sygn. akt II SAB/Wr 74/14 pełnomocnictwo z dnia 8 lutego 2012 r. nie jest wystarczające by uznać, że radca prawny P. F. został umocowany przez J. Ł. do wniesienia skargi na niewykonanie wyroku, to konsekwencją tej oceny musiało być wezwanie do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a.
Ubocznie zaznaczyć należy, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., brzmienie art. 46 § 3 p.p.s.a. "do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem", usuwa istniejącą do tej pory możliwość, aby w drodze interpretacji art. 46 § 3 p.p.s.a. można było przyjąć, że złożenie pełnomocnictwa do wniesienia skargi "przedtem" – w rozumieniu art. 46 § 3 p.p.s.a. – oznacza również złożenie takiego pełnomocnictwa w toku postępowania administracyjnego (por. np. postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1190/14)
Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma sądowego wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa radca prawny P. F. odebrał w dniu 21 maja 2015 r. Okolicznością bezsporną jest, że w zakreślonym do usunięcia braków formalnych skargi terminie nie przedłożono wymaganego pełnomocnictwa.
W takiej sytuacji prawidłowo Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawia art. 58 § 3 p.p.s.a.
Z przedstawionych względów Naczelny Sad Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.