Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15.11.2004 r. II SA/Wa 866/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Michała D. na decyzję Wojewody M. z dnia 26.03.2004 r. (...), którą utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia 13.02.2004 r. (...). którą organ ten odmówił zmiany swojej decyzji z dnia 31.12.2001 r. (...) o przyznaniu Michałowi D. prawa do zasiłku przedemerytalnego. Wnioskiem z dnia 12.01.2004 r. Michał D. domagał się zmiany, w trybie art. 155 Kpa, tej decyzji poprzez przyznanie mu świadczenia przedemerytalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny podał w uzasadnieniu wyroku, że podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./, zaś zgodnie z art. 37k świadczenie przedemerytalne może być przyznane jedynie osobie spełniającej w dniu zarejestrowania określone w tej ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli osoba ta odpowiada również jednemu z warunków określonych w pkt 1-4 art. 37k, a przesłanki te muszą wystąpić łącznie, zaś z akt sprawy wynika, że Michał D. nie spełnia żadnego z wymogów art. 37k ust. 1-4 ustawy.
Nie osiągnął bowiem w dacie rejestracji wieku 63 lat /miał 57 lat/, okresu 40 lat pracy uprawniającego do emerytury /miał 38 lat pracy/ - stwierdził Sąd. Podkreślił też, że w stosunku do Michała D. nie mogą mieć zastosowania również znowelizowane przepisy art. 37k w zw. z art. 37l ustawy, które weszły w życie z dniem 1.01.2002 r., bowiem dotyczą one bezrobotnych, którzy dokonali rejestracji po tym dniu, podczas gdy Michał D. został zarejestrowany dnia 12.12.2001 r.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Michał D., reprezentowany przez adwokata, domagając zmiany zaskarżonego wyroku i przyznania mu świadczenia przedemerytalnego w oparciu o obowiązujące od 1.01.2002 r. przepisy art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i zarzucając wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Wojewódzki Sąd nie uznał za możliwe, aby uprawnienia skarżącego do nabycia świadczenia przedemerytalnego ocenione zostały w oparciu o przepisy obowiązujące od dnia 1.01.2002 r. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /zgodnie z brzmieniem nowelizowanego art. 37k ust. 1 pkt 2, skarżący spełniał wymogi/, a to wobec brzmienia art. 11 ust. 2 ustawy nowelizującej, która stanowi, że do osób, które zarejestrowały się przed dniem 1.01.2002 r. mają zastosowanie przepisy obowiązujące do tej daty.
Skarżący uważa także uregulowanie za głęboko krzywdzące, naruszające art. 2, 32, 67 pkt 2 i 77 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wniósł też, aby Naczelny Sąd wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem co do zgodności art. 11 ust. 2 z tymi przepisami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie administracyjne toczyło się w trybie art. 155 Kpa i choć Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skupił się na przepisie prawa materialnego, który był podstawą rozstrzygnięcia organów w postępowaniu zwykłym, to jednak podstawy skargi kasacyjnej zarzucającej Sądowi naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./ nie można uznać za usprawiedliwioną. W myśl art. 155 Kpa zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej na mocy której strona nabyła prawo, może nastąpić wówczas, jeżeli nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Tylko wykazanie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, oceniając w świetle tego przepisu rozstrzygnięcie organów błędnie wyrokował, mogłoby doprowadzić do oczekiwanego przez skarżącego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku przeprowadził analizę art. 37k ust. 1 cyt. wyżej ustawy, dochodząc do wniosku, że skarżący, w świetle tego przepisu nie mógł otrzymać świadczenia przedemerytalnego, gdyż nie spełniał w dacie rejestracji wymogów w nim wskazanych. Podkreślił też, że przepisy cyt. ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu maja charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji uprawnień do odstępstwa w kwestiach szczegółowo tymi przepisami uregulowanych. W tym zawiera się właśnie niemożność zmiany decyzji przyznającej zasiłek przedemerytalny w trybie art. 155 Kpa. Przepisy ustawy o zatrudnieniu w kwestiach świadczeń przedemerytalnych nie pozwalają na uznanie administracyjne i dlatego ten tryb nie mógł mieć zastosowania do ostatecznej decyzji, na mocy której skarżący nabył prawo do zasiłku przedemerytalnego.
Poczucie skarżącego, iż uregulowania ustawy uniemożliwiające mu możliwość zmiany świadczenia są krzywdzące - jest zrozumiałe. Jednakże organy administracji obowiązane są do działania na podstawie przepisów prawa, jak im nakazuje art. 6 Kpa, zaś sądy administracyjne do oceny, czy działania organów są zgodne z prawem, jak wynika z art. 1 par. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/. Oznacza to, że rozstrzygnięcia tak organów, jak i sądów administracyjnych, muszą odpowiadać obowiązującemu prawu.
Wobec powyższego skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona i Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie, art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.