Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1423/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Z.Z. i Z.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wójt Gminy Łużna w dniu [...] orzekającą o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonej w ewidencji obrębu Łużna: działką Nr [...] będącą własnością K.M. od nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów obrębu Łużna, działką nr [...] będącą współwłasnością skarżących Z.Z. i Z.Z., a działką Nr [...] będącą własnością S. W. - na odcinku granicy pomiędzy punktami oznaczonymi na szkicu granicznym jako pkt a (punkt trójmiedzy pomiędzy działkami ewidencyjnymi oznaczonymi Nr [...] i działką Nr [...] będącą własnością Województwa Małopolskiego – w trwałym zarządzie Małopolskiego Zarządu Drogowego w Krakowie – poprzez punkty b – c do punktu 401, zgodnie ze szkicem granicznym stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji.
W ww. decyzji zawarto pouczenie, że zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., poz. 1287), dalej ustawa, strony niezadowolone z ustalenia przebiegu granic, mogą w terminie 14 dni od otrzymania decyzji żądać przekazania sprawy do Sądu Rejonowego w Gorlicach za pośrednictwem Wójta Gminy Łużna.
Skarżącym doręczono decyzję w dniu 5 stycznia 2012 r.
Pismem z dnia 6 lutego 2012 r. skarżący wystąpili do Wójta Gminy Łużna z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] o rozgraniczeniu podnosząc, że Wójt naruszył art. 33 ust. 2 ww. ustawy, gdyż mimo wadliwego wykonania czynności przez upoważnionego geodetę, dokumentacja nie została zwrócona do poprawy i uzupełnienia, lecz organ wydał decyzję. Kształt i przebieg działki stanowiącej współwłasność skarżących obrazuje kopia mapy katastralnej z 1952 r. i nie zgadza się z obecnie wyznaczoną linią graniczną. Zdaniem skarżących rozgraniczenie jest niezgodne z aktem własności ich działki z dnia 12 grudnia 1975 r.
Wójt Gminy Łużna przekazał wniosek do rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Nowym Sączu, które decyzją z dnia [...] odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienionych w art.156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej k.p.a. W ocenie Kolegium, Wójt Gminy Łużna wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się rażącego naruszenia przepisów, które stanowiły podstawę jej wydania. Strony nie zawarły ugody, a ustalenie granic nastąpiło w oparciu o zebrane dowody. Przebieg granic został opisany na szkicu granicznym stanowiącym załącznik do przedmiotowej decyzji. Wydanie decyzji poprzedziło dokonanie przez Wójta pozytywnej oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami. Pozytywna ocena stanowiła podstawę wydania decyzji o rozgraniczeniu.
Nadto organ wyjaśnił, że ustalony w postępowaniu rozgraniczeniowym przebieg spornych granic nie podlega kontroli w postępowaniu administracyjnym. Strona niezadowolona z ustalenia granicy, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji o rozgraniczeniu, mogła żądać przekazania sprawy sądowi powszechnemu w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji.
Wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2013 r., skarżący zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...], zarzucając naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez nieuwzględnienie okoliczności rażącego naruszenia tego przepisu przy wydawaniu przez Wójta Gminy Łużna decyzji z dnia [...] orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości.
Wskazując na powyższe wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] i stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy Łużna z dnia [...]
W ocenie skarżących, Wójt Gminy Łużna nie dokonał, stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy, oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami. Włączone przez geodetę do zasobu ewidencji gruntów dokumenty nie odpowiadały stanowi faktycznemu ustalonemu na gruncie w toku dokonywanych czynności, a nadto nie odpowiadały dokumentom przedstawiającym przebieg spornej granicy. Dokumentacja rozgraniczeniowa sporządzona przez geodetę miała istotne braki uniemożliwiające dokonanie oceny poprawności pomiarów wykonanych w terenie, a w konsekwencji ocena tych czynności winna być negatywna, co obligowało organ do zwrotu dokumentacji do poprawy i uzupełnienia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...]. Kolegium stwierdziło, że decyzja Wójta Gminy Łużna jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Wyjaśniło, że właściwy organ jest władny orzec o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji administracyjnej tylko wtedy, jeżeli równocześnie stwierdzi, iż wystąpiła przynajmniej jedna z podstaw stwierdzenia nieważności enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz gdy nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanej decyzji, ani też decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych.
Kolegium podkreśliło, że nie każde naruszenie przepisów prawa może być uznane za rażące naruszenie prawa, stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności. Organ wyjaśnił, że art. 33 ustawy nie określa formy w jakiej ma być dokonana ocena prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami. Zdaniem tego organu, przyjęcie dokumentacji od geodety oraz wydanie na jej podstawie decyzji świadczy o tym, że Wójt Gminy Łużna pozytywnie ocenił ww. czynności oraz dokumenty. Z faktu, że ustawodawca nie przewidział żadnej szczególnej formy (np. postanowienia) dla dokonania ww. oceny, nie można czynić organowi zarzutu, że ocena ta nie została wyrażona na piśmie, a tym samym stwierdzić, że jej brak stanowi rażące naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy. Kolegium wyjaśniło, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucili naruszenie przepisu art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, polegające na nieuwzględnieniu okoliczności rażącego naruszenia tego przepisu przy wydawaniu decyzji Wójta Gminy Łużna z dnia [...] o rozgraniczeniu nieruchomości. W uzasadnieniu powtórzyli dotychczasowe zarzuty, że Wójt Gminy Łużna nie dokonał w żaden sposób oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami. Podnieśli, że włączone przez upoważnionego geodetę do zasobu ewidencji gruntów dokumenty nie odpowiadały stanowi faktycznemu ustalonemu na gruncie w toku dokonywanych czynności, a nadto nie odpowiadały dokumentom przedstawiającym przebieg spornej granicy.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niezasadna.
Podkreślił, że zaskarżona decyzja została wydana w szczególnym trybie postępowania, a mianowicie w trybie stwierdzenia nieważności. Postępowanie takie jest prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza, że jest to nadzwyczajny tryb postępowania, który stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji. Sąd I instancji podkreślił, że celem tego postępowania nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji pod kątem stwierdzenia, czy decyzja jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W tym nadzwyczajnym postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji nie przeprowadza się nowych dowodów, które miałyby na celu podważenie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej ostateczną decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności. Oznacza to, że ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania.
Sąd, przytaczając treść art.156 § 1 pkt 2 k.p.a., podzielił stanowisko Kolegium, że rażące naruszenie prawa określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Obowiązkiem organu badającego ważność decyzji w aspekcie przesłanki rażącego naruszenia prawa jest jednoznaczne ustalenie, który konkretnie przepis został naruszony mając na uwadze stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji, której dotyczy wniosek.
W ocenie Sądu I instancji, argumenty skarżących podnoszone zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu i powtórzone w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku, bowiem dotyczą nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego przez Wójta Gminy Łużna oraz wadliwej oceny materiału dowodowego przez ten organ.
W ocenie Sądu I instancji, decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu wydane w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Łużna, zostały wydane przez ten organ po wnikliwym i wyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, którym Kolegium dysponowało. Zarzut skarżących dotyczący rażącego naruszenia art. 33 ust. 2 ustawy poprzez niedokonanie lub dokonanie błędnej oceny przez Wójta Gminy Łużna prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami jest nieuzasadniony, bowiem zarzuty w powyższym zakresie skarżący traktują jako środek wzruszenia decyzji o rozgraniczeniu.
Sąd ten podał, że gdyby nawet przyjąć, że decyzja Wójta jest wadliwa, to nie sposób uznać, że wadliwość ta ma charakter kwalifikowany, naruszający porządek prawny w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że z treści art. 33 ust. 2 ustawy nie wynika, by ocena, o której mowa w tym przepisie, wymagała formy odrębnej od decyzji o rozgraniczeniu, w przypadku pozytywnej oceny, czy zwrotu dokumentacji do poprawy i uzupełnienia uprawnionemu geodecie, w przypadku oceny negatywnej. Fakt wydania decyzji o rozgraniczeniu oznacza, że Wójt Gminy Łużna dokonał pozytywnej oceny czynności geodety, gdyż w przypadku negatywnej oceny jego czynności, organ zwróciłby dokumentacje do poprawy i uzupełnienia, zgodnie z procedurą określoną w art. 33 ust. 2 ustawy. Okoliczność, że skarżący nie zgadzają się z tą oceną i stanowiskiem zajętym przez Wójta w decyzji o rozgraniczeniu nie uzasadnia stwierdzenia nieważności tej decyzji. Zgodnie z pouczeniem zawartym w przedmiotowej decyzji, mogła ona być zweryfikowana w postępowaniu przed sądem powszechnym.
Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że strony nie zawarły ugody, a ustalenie granic nastąpiło w oparciu o zebrane dowody przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Przebieg granic został natomiast szczegółowo opisany na szkicu granicznym stanowiącym załącznik do decyzji o rozgraniczeniu.
W ocenie Sądu I instancji, nie zostały łącznie spełnione trzy przesłanki, których skutkiem jest stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej: 1) oczywistość naruszenia prawa polegająca na sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną;
2) przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa oraz 3) skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymogami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji.
Zdaniem tego Sądu okoliczność, że ustalony decyzją Wójta Gminy Łużna przebieg granic nieruchomości jest niezgodny z oczekiwaniami skarżących, nie może przesądzać o tym, że zaistniały podstawy do stwierdzenia jednej z kwalifikowanych wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności, a w szczególności, że przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
W skardze kasacyjnej, Z.Z. i Z.Z. zaskarżyli powyższy wyrok w całości. Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisu postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.), dalej P.p.s.a., w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, polegające na oddaleniu skargi, pomimo że kwestionowana przez skarżących decyzja Wójta Gminy Łużna z dnia [...] została wydana z naruszeniem prawa.
W oparciu o powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się w sprawie nieważności postępowania określonej w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej P.p.s.a., stąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej.
Na wstępie zważyć należy, że zaskarżone do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie decyzje zostały podjęte w nadzwyczajnym trybie stwierdzenia nieważności decyzji określonym w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji stanowi nadzwyczajny środek weryfikacji decyzji administracyjnej, będący wyjątkiem od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 k.p.a. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej wymaga jednoznacznego ustalenia, że decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., które to wady, wyliczone w sposób wyczerpujący w ww. przepisie prawa, stanowią przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Przesłanki te należy interpretować w sposób ścisły.
Wskazać należy, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ administracji orzeka jako organ kasacyjny na podstawie przepisów i stanu faktycznego obowiązujących w dacie wydania decyzji podlegającej ocenie pod względem istnienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności.
Dodać należy, że organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie rozstrzyga sprawy co do meritum. W postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji nie przeprowadza się nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. Nadzwyczajny tryb postępowania przewidziany w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. służy do eliminowania z obrotu decyzji w sposób kwalifikowany naruszających porządek prawny – "wydanych z rażącym naruszeniem prawa". Nie może on być środkiem wzruszenia decyzji, nawet wadliwych, jednakże nie w stopniu, o którym mowa wyżej.
O "rażącym naruszeniu prawa" można mówić, gdy naruszenie prawa jest oczywiste, rzucające się w oczy bez potrzeby dokonywania wykładni naruszonego przepisu prawa. Proste zestawienie treści przepisu z treścią aktu (decyzji, postanowienia) organu wskazuje na ich sprzeczność (niezgodność). Cechą rażącego naruszenia prawa jest pozostawanie treści weryfikowanej w trybie nadzoru decyzji w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu prawa stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia sprawy przez ich proste ze sobą zestawienie. W pojęciu rażącego naruszenia prawa nie mieszczą się błędy w wykładni prawa. Rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polega na przekroczeniu prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności zawartego w niej rozstrzygnięcia z prawem obowiązującym w dacie wydania decyzji, a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty.
W wyroku z dnia 25.04.2013 r. sygn. akt I OSK 1822/11 (lex nr 1336326) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych i nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym, w którym doszłoby do ponownego badania sprawy od strony faktycznej. Z tego względu w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności nie mogą być korygowane nieprawidłowości w zakresie postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzje - których wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy - obarczone są wadami, enumeratywnie wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a."
W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji bierze się pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. (por. wyrok NSA z dnia 23.04.2013 r. sygn. akt I OSK 2073/11, lex nr 1336365).
Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy wskazać należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta jest na zarzucie naruszenia przepisu postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.), dalej P.p.s.a., w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., poz. 1287), dalej: p.g.k., polegające na oddaleniu skargi, pomimo że kwestionowana przez skarżących decyzja Wójta Gminy Łużna z dnia [...] została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zarzucają, że Wójt Gminy Łużna wydał decyzję z dnia [...] z naruszeniem art. 33 ust. 2 pkt 1 p.g.k., polegającym na nieuwzględnieniu okoliczności rażącego naruszenia tego przepisu przy orzekaniu o rozgraniczeniu nieruchomości.
Zarzut ten nie jest zasadny.
Zgodnie z art. 33 p.g.k., wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. (ust. 1). Wydanie decyzji poprzedza: 1) dokonanie przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta) oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia;
2) włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. (ust. 2). Strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. (ust. 3).
W ocenie skarżących kasacyjnie, Wójt Gminy nie dokonał w żaden sposób oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami. W uzasadnieniu powyższego twierdzenia skarżący kasacyjnie kwestionowali prawidłowość dokumentacji rozgraniczeniowej sporządzonej w toku postępowania rozgraniczeniowego przez geodetę. Podnieśli, że dokumentacja ta miała istotne braki. Zarzucili, że w toku przeprowadzonych czynności geodeta dopuścił się wielu istotnych uchybień oraz nieprawidłowości związanych z wyznaczeniem spornej granicy. Ocena prawidłowości czynności dokonanych przez geodetę winna być zatem ich zdaniem oceną negatywną i skutkować zwrotem dokumentacji. Podnieśli, że Wójt w ogóle nie dokonał oceny prawidłowości czynności przeprowadzonych przez geodetę. W konkluzji stwierdzili, że Wójt Gminy Łużna wydał zaskarżoną decyzję z rażącym naruszeniem prawa, nie dopełniając ciążących na nim przewidzianych prawem obowiązków związanych z prawidłowym ustaleniem granicy w sposób zgodny z prawem.
Oceniając powyższe zarzuty stwierdzić należy, że skarżący kasacyjnie traktują powyższe zarzuty jako środek wzruszenia ostatecznej decyzji o rozgraniczeniu. Zarzuty te bowiem dotyczą nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego przez Wójta Gminy Łużna oraz wadliwej oceny materiału dowodowego przez ten organ. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że gdyby nawet przyjąć, że decyzja Wójta Gminy Łużna z dnia [...] jest wadliwa, jak twierdzą skarżący, to nie sposób przyjąć, że wadliwość ta ma charakter kwalifikowany.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Wójt Gminy dokonał oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami, jak tego wymaga art. 33 ust. 2 pkt 1 p.g.k. Wskazać należy, że przepis art. 33 p.g.k. nie określa formy, w jakiej ma być dokonana ocena prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami. Przyjęcie dokumentacji od geodety oraz wydanie na jej podstawie decyzji świadczy o tym, że Wójt Gminy Łużna pozytywnie ocenił ww. czynności oraz dokumenty. Z faktu, że ustawodawca nie przewidział żadnej szczególnej formy (np. postanowienia) dla dokonania ww. oceny, nie można czynić organowi zarzutu, że ocena ta nie została wyrażona na piśmie, a tym samym stwierdzić, że jej brak stanowi rażące naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy.
Wskazać należy, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że wystąpiło w niej rażące naruszenie prawa w powyższym znaczeniu, co trafnie Sąd I instancji ocenił. W tej sytuacji oddalenie przez ten Sąd wniesionej w niniejszej sprawie skargi w niczym nie narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a w związku z art. 33 ust. 1 pkt 2 p.g.k.
Skoro zatem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, podlegała ona oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 P.p.s.a.