Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 21 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 2628/13

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 806/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi Komendanta Głównego Policji, uchylił zaskarżone postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 25 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku oraz stwierdził, że nie podlega ono wykonaniu w całości.

Wyrok ten zapadł na gruncie następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (powoływany dalej również jako GIODO) postanowieniem nr [...] dot. [...] z dnia 25 lutego 2013 r. na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – powoływanej dalej jako K.p.a.) w zw. z art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm. – powoływanej dalej jako ustawa o ochronie danych osobowych) stwierdził niedopuszczalność wniosku podinspektora J. S., Naczelnika Wydziału Wsparcia i Obsługi Biura Wywiadu Kryminalnego Komendy Głównej Policji, o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej skargi M. D. na odmowę usunięcia jego danych osobowych z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji (powoływanego dalej jako KSIP) oraz odmowę udzielenia informacji, jakie jego dane zawarte są w tym systemie.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w dniu 9 października 2012 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wydał decyzję administracyjną w sprawie ze skargi M. D. na odmowę usunięcia jego danych osobowych z KSIP oraz odmowę udzielenia przez Komendanta Głównego Policji informacji, jakie jego dane zawarte są w KSIP, w której w pkt 1 nakazał Komendantowi Głównemu Policji usunięcie uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych M. D. poprzez usunięcie jego danych osobowych z KSIP, a w pkt 2 odmówił uwzględnienia wniosku w zakresie nakazania Komendantowi Głównemu Policji wypełnienia wobec niego obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 33 ustawy o ochronie danych osobowych.

W dniu 29 października 2012 r. do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęło pismo (znak: [...]) podpisane przez podinspektora J. S. - Naczelnika Wydziału Wsparcia i Obsługi Biura Wywiadu Kryminalnego Komendy Głównej Policji, zatytułowane "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy". Przedkładając wspomniane pismo J. S. nie złożył do akt niniejszej sprawy upoważnienia, z którego wynikałoby, iż jest uprawniony do dokonania tej czynności w imieniu Komendanta Głównego Policji.

Wobec powyższego Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych pismem z dnia 26 listopada 2012 r. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o przedłożenie pełnomocnictwa upoważniającego podinspektora J. S. - Naczelnika Wydziału Wsparcia i Obsługi Biura Wywiadu Kryminalnego Komendy Głównej Policji do reprezentowania Komendanta Głównego Policji w postępowaniu przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych, a w szczególności upoważnienia do wniesienia w imieniu Komendanta Głównego Policji wspomnianego wniosku o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy.

W odpowiedzi Komendant przy piśmie z dnia 4 grudnia 2012 r. przesłał decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 22 listopada 2011 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w KSIP, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych oraz decyzję nr [...] z dnia 13 września 2012 r. Komendanta Głównego Policji zmieniającą decyzję w sprawie upoważnienia do załatwienia niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w KSIP, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych.

We wspomnianej decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji, zmienionej decyzją nr [...], w § 1 zawarto upoważnienie dla Dyrektora Biura Wywiadu Kryminalnego Komendy Głównej Policji mł. insp. M. S. do "załatwiania w imieniu Komendanta Głównego Policji spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w KSIP (...), wynikających z art. 26, art. 32 ust. 1 pkt 1 - 6 oraz art. 33 - 35 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych" (§ 1 ust. 1 pkt 1 ww. decyzji nr 349) oraz "reprezentowania Komendanta Głównego Policji w kontaktach z innymi organami, osobami prawnymi i fizycznymi oraz podmiotami niemającymi osobowości prawnej w sprawach określonych w pkt 1" (§ 1 ust. 1 pkt 2 ww. decyzji nr 349).

Z kolei zgodnie z § 2 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji, zmienionej decyzją nr [...], do występowania w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi w sprawach, o których mowa w jej § 1, upoważniono Dyrektora Biura Wywiadu Kryminalnego Komendy Głównej Policji mł. insp. M. S. oraz Naczelnika Wydziału Wsparcia i Obsługi Biura Wywiadu Kryminalnego Komendy Głównej Policji podinsp. J. S. W ocenie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych przedstawione decyzje nie zawierały upoważnienia dla J. S. do złożenia w imieniu Komendanta Głównego Policji wniosku o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy w zakresie dotyczącym pkt 1 wydanej w jej toku decyzji administracyjnej z dnia 9 października 2012 r.

Organ wskazał, że pełnomocnictwo dla J. S. wynikające z decyzji nr [...], zmienionej decyzją nr [...], zawiera umocowanie do występowania w imieniu Komendanta Głównego Policji w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi w sprawach, o których mowa w § 1 tej decyzji, a zatem dotyczących m. in. przetwarzania danych osobowych w KSIP, wynikających z art. 26, art. 32 ust. 1 pkt 1 - 6 oraz art. 33 - 35 ustawy o ochronie danych osobowych (§ 1 ust. 1 pkt 1), czy reprezentowania Komendanta Głównego Policji w kontaktach z innymi organami, osobami prawnymi i fizycznymi oraz podmiotami niemającymi osobowości prawnej w sprawach określonych w pkt 1 (§ 1 ust. 1 pkt 2). Tymczasem wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczył sprawy zakończonej decyzją administracyjną rozstrzygającą w przedmiocie legalności przetwarzania danych osobowych M. D. przez Komendanta Głównego Policji, tj. podstaw prawnych figurowania danych M. D. w KSIP pod kątem zgodności z art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych i wniosku o usunięcie tych danych, przetwarzanych z naruszeniem art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych w związku z art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych oraz w przedmiocie odmowy zrealizowania wobec niego przez ten podmiot obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 33 ustawy o ochronie danych osobowych.

Zatem J. S. nie był podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy w zakresie dotyczącym pkt 1 wydanej w jej toku decyzji administracyjnej z dnia 9 października 2012 r., co czyniło wniesiony przez niego wniosek w tym zakresie niedopuszczalnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Komendant Główny Policji zarzucił zaskarżonemu postanowieniu m.in. wydanie go z rażącym naruszeniem prawa procesowego - art. 138 § 1 w zw. z art. 104, art. 105 § 1 oraz w zw. z art. 28, art. 32, art. 33, a także art. 134 i art. 15 K.p.a. - mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez bezpodstawne uznanie, iż podinspektor J. S., działający z upoważnienia Komendanta Głównego Policji i w jego imieniu wnoszący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. oraz art. 64 § 2 w związku z art. 9 i art. 134 K.p.a. poprzez naruszenie zasady informowania stron oraz zasady czynnego udziału stron w postępowaniu wyrażonej w art. 10 K.p.a., a także art. 63 § 2 i art. 30 § 3 w związku z art. 28 K.p.a. oraz przez to naruszenie art. 8 i 10 § 1 K.p.a. poprzez wezwanie Komendanta Głównego Policji do dołączenia pełnomocnictwa dla podinspektora J. S. do reprezentowania Komendanta Głównego Policji w postępowaniu ze skargi M. D. w związku z przedłożeniem GIODO przez Komendanta Głównego Policji stosownego upoważnienia. Poza tym w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego i innych przepisów postępowania zarzucono naruszenie art. 26, art. 27 ust. 2 pkt 2 i art. 32 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie danych osobowych.

Zdaniem Komendanta, GIODO naruszył także przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, tj. art. 184, art. 168 § 1, art. 170 oraz art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - powoływanej dalej jako p.p.s.a.), poprzez wydanie decyzji I instancji oraz następnie zaskarżonego postanowienia bez uwzględnienia obowiązującego prawomocnego wyroku NSA o sygn. akt I OSK 1100/11 oraz wyroku WSA o sygn. akt II SA/Wa 1885/10, co stanowiło naruszenie stanu powagi rzeczy osądzonej (res iudicata).

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę Komendanta Głównego Policji wskazał, że zgodnie z art. 22 ustawy o ochronie danych osobowych postępowanie w sprawach uregulowanych w tej ustawie prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 268a K.p.a., organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń.

Zdaniem Sądu I instancji, w tym świetle upoważnienie udzielone J. S. w decyzji nr [...] z dnia 22 listopada 2011 r. oraz decyzji nr [...] z dnia 13 września 2012 r. było wystarczające do działania tego pracownika w imieniu organu, a tym samym wystarczające do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W § 2 decyzji nr [...], zmienionej decyzją nr [...], Komendant Główny Policji upoważnił m.in. J. S. - Naczelnika Wydziału Wsparcia i Obsługi Biura Wywiadu Kryminalnego Komendy Głównej Policji do występowania w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi w sprawach, o których mowa w § 1, tj.:

1. 1) załatwiania w imieniu Komendanta Głównego Policji spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w KSIP, wynikających z art. 26, art. 32 ust. 1 pkt 1 - 6 oraz art. 33 - 35 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych;
2. 2) reprezentowania Komendanta Głównego Policji w kontaktach z innymi organami, osobami prawnymi i fizycznymi oraz podmiotami niemającymi osobowości prawnej w sprawach określonych w pkt 1;
3. 3) udzielania w imieniu Komendanta Głównego Policji odpowiedzi na wnioski i wystąpienia osób, organów, podmiotów lub innych instytucji, dotyczące przetwarzania danych osobowych w KSIP;
4. 4) sprawowania kontroli w zakresie przetwarzania danych osobowych w KSIP, obejmującej:
5. a) przeprowadzanie kontroli dostępu do danych osobowych przetwarzanych w KSIP - z własnej inicjatywy, na polecenie Komendanta Głównego Policji lub jego zastępców albo na zlecenie uprawnionych kierowników jednostek organizacyjnych Policji lub ich komórek organizacyjnych, a także na wniosek sądu lub prokuratora,
6. b) udzielanie informacji o wynikach przeprowadzonej kontroli właściwym zleceniodawcom lub wnioskodawcom,
7. c) wglądu do wszelkich dokumentów związanych z wykonywaną kontrolą w kontrolowanych jednostkach organizacyjnych Policji lub ich komórkach organizacyjnych;
8. d) żądanie pisemnych wyjaśnień, w szczególności w przypadku przypuszczenia nieuprawnionego przetwarzania danych lub stwierdzenia naruszeń w ich przetwarzaniu;
9. 5) dokonywania weryfikacji oraz decydowania o usunięciu danych osobowych z KSIP w przypadku stwierdzenia naruszeń w przetwarzaniu tych danych lub nieuprawnionego ich przetwarzania;
10. 6) wydawania w imieniu Komendanta Głównego Policji poleceń kierownikom komórek i jednostek organizacyjnych Policji w sprawach określonych w pkt 1.

W związku z tym Sąd I instancji wskazał, że wspomniane upoważnienie określa rodzaje spraw, w których J. S. jest uprawniony do występowania w imieniu Komendanta Głównego Policji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Zostało ono bowiem wydane na potrzeby wszelkich postępowań mieszczących się we wskazanym zakresie i toczących się w określonym przedziale czasowym, a nie do konkretnej sprawy. Skoro zatem niniejsza sprawa dotyczy odmowy usunięcia danych osobowych z KSIP, a w decyzji z dnia 9 października 2012 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w podstawie rozstrzygnięcia wskazuje m.in. art. 22 w zw. z 26 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, to uznać należy, że przedstawione upoważnienie skutecznie umocowało J. S. do złożenia wniosku w niniejszej sprawie.

Sąd I instancji wskazał, że w decyzji I instancji organ rozważał prawidłowość działania administratora danych w kontekście art. 27 ust 2 pkt 2 w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 4 cytowanej ustawy, nie zmienia to jednak oceny Sądu, że przedstawione upoważnienie w dalszym ciągu obejmuje swoim zakresem umocowanie dla J. S. do działania w imieniu Komendanta Głównego Policji. W przeciwnym bowiem razie należałoby wymagać od udzielającego upoważnienie przedstawiania w każdym stadium postępowania nowych umocowań z bardzo szczegółowo opisanym stanem faktycznym i prawnym danej sprawy. Takie stanowisko w ocenie Sądu I instancji jest nie do zaakceptowania, przekreślałoby bowiem możliwość udzielania upoważnień ogólnych i znacząco wpływałoby na długość trwającego postępowania.

W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony przez działającego w imieniu Komendanta Głównego Policji J. S., zatem brak było podstaw do wydania w tej sprawie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności wspomnianego wniosku.

Skargą kasacyjną z dnia 12 września 2013 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zaskarżył wspomniany wyrok Sądu I instancji w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 – powoływanej dalej jako p.u.s.a.) w związku z art. 134 K.p.a. poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli postępowania administracyjnego i uwzględnienie skargi, na skutek błędnego przyjęcia, iż Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wydając postanowienie z dnia 25 lutego 2013 r. uchybił wspomnianemu przepisowi Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. błędnie uznał, iż podinspektor J. S. nie był podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej skargi M. D. na odmowę usunięcia jego danych osobowych z KSIP oraz odmowę udzielenia przez Komendanta Głównego Policji informacji, jakie jego dane zawarte są w KSIP, rozstrzygniętej decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 9 października 2012 r., w części dotyczącej pkt 1 wspomnianej decyzji.

W związku z tym na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentowano, że z literalnego brzmienia przedłożonego przez Komendanta Głównego Policji upoważnienia (decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji zmieniona decyzją nr [...] tego podmiotu) dla J. S. wynika, iż został on umocowany do występowania w imieniu Komendanta Głównego Policji w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi w sprawach dotyczących przetwarzania danych osobowych w KSIP, wynikających z art. 26, art. 32 ust. 1 pkt 1- 6 oraz art. 33 - 35 ustawy o ochronie danych osobowych, a zatem w sprawach związanych z realizacją przez Komendanta Głównego Policji, jako administratora danych osobowych przetwarzanych w KSIP, obowiązków, o których mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych oraz realizacji przez osoby, których dane dotyczą i są w tym zbiorze przetwarzane, przysługujących im uprawnień kontrolnych, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy oraz w art. 33-35 tego aktu prawnego.

Za trafnością powyższego stwierdzenia przemawia treść uzasadnienia decyzji nr 349 Komendanta Głównego Policji z dnia 22 listopada 2011 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w KSIP, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych. Wskazano w nim bowiem - cyt: "na podstawie obowiązujących przepisów prawa nieuregulowana pozostaje kwestia wykonywania, w imieniu administratora danych, obowiązków wynikających z art. 26, art. 32 ust. 1 pkt 1-6 oraz art. 33-35 ustawy (...) o ochronie danych osobowych w odniesieniu do danych osobowych przetwarzanych w KSIP. Obowiązki te dotyczą w szczególności udzielania odpowiedzi na wnioski, skargi lub zapytania osób, których dane są lub potencjalnie mogą być przetwarzane w zbiorach KSIP. W takich przypadkach konieczne jest wykonywanie niezbędnych czynności w celu sprawdzenia, czy nie doszło do nieuprawnionego przetwarzania tych danych.

Udzielenie odpowiedzi na wniosek osoby wymaga przeprowadzenia postępowania o charakterze wyjaśniającym oraz rozpatrzenia sprawy, która na dalszych etapach może toczyć się w formie postępowania administracyjnego m. in. w przypadku skierowania skargi do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych".

Decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 9 października 2012 r. rozstrzygała w przedmiocie legalności figurowania danych osobowych skarżącego w KSIP pod kątem zgodności z art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych i wniosku o usunięcie tych danych, przetwarzanych z naruszeniem art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy w związku z art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych, a nie spełnienia przez Komendanta Głównego Policji obowiązków administratora danych osobowych, o których mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, czy realizacji uprawnień kontrolnych Skarżącego, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1-6 ustawy i w art. 33 i 35 ustawy o ochronie danych osobowych.

Wobec powyższego, w ocenie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, organ ten zasadnie uznał, iż załączona do niniejszej sprawy decyzja nr 329 Komendanta Głównego Policji z dnia 22 listopada 2011 r., zmieniona decyzją nr 281 Komendanta Głównego Policji z dnia 13 września 2012 r., nie uprawniała podinspektora J. S. do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy dotyczącej skargi na odmowę usunięcia jego danych osobowych z KSIP oraz odmowę udzielenia przez Komendanta Głównego Policji informacji, jakie jego dane zawarte są w KSIP, rozstrzygniętej decyzją (Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 9 października 2012 r. w zakresie dotyczącym pkt 1 tego orzeczenia.

Poza powyższym wskazano, że kwestia umocowania do reprezentowania Komendanta Głównego Policji na podstawie decyzji nr 329 Komendanta Głównego Policji w innym postępowaniu administracyjnym prowadzonym przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych, a dotyczącym kwestii legalności przetwarzania przez ten podmiot danych osobowych w KSIP, była przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, który wyrokiem z dnia 17 stycznia 2013 r. (sygn. akt. II SA/Wa 1873/12) oddalił skargę Komendy Głównej Policji na analogiczne postanowienie organu do spraw ochrony danych osobowych w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwagi na brak umocowania osoby, która go wniosła, do dokonania tej czynności.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną z dnia 21 października 2013 r. Komendant Główny Policji wskazywał m.in., że postanowienie o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia 9 października 2012 r. z tego powodu, że zdaniem GIODO podinspektor J. S. nie ma interesu prawnego w niniejszym postępowaniu i nie ma przymiotu strony, jest niezgodne z rzeczywistą wolą mocodawcy - Komendanta Głównego Policji oraz niedopuszczalne na gruncie przepisów art. 134 K.p.a. oraz stanowi naruszenie przepisów art. 138 § 1, art. 104 i 105 k.p.a. oraz art. 15 K.p.a.

Komendant Główny Policji argumentował również, że sprawa administracyjna M. D. tocząca się przed GIODO dotyczy realizacji jego uprawnień wynikających z art. 32 ust. 1 pkt 6 i art. 33 ustawy o ochronie danych osobowych, z tym, że realizacja tych uprawnień odbywa się na obecnym etapie przed GIODO w postępowaniu administracyjnym, a zatem niniejsza sprawa administracyjna dotyczy spraw, do których umocowanie posiada podinspektor J. S. na mocy decyzji nr 349 Komendanta Głównego Policji. M. D. domaga się bowiem usunięcia jego danych osobowych z KSIP i udzielenia mu informacji, jakie jego dane są przetwarzane w KSIP, co stanowi właśnie realizację w postępowaniu administracyjnym przed GIODO przepisów art. 32 i art. 33 - 35 ustawy o ochronie danych osobowych, a także art. 26, bowiem dotyczy obowiązków, jakie spoczywają na administratorze danych, a które wynikają z tego przepisu.

Ponadto decyzja GIODO z dnia 9 października 2012 r. w treści rozstrzygnięcia zawiera nakaz usunięcia przez Komendanta Głównego Policji uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych M. D. poprzez usunięcie jego danych osobowych z KSIP. Decyzja ta została oparta na przepisach art. 27 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych. Decyzja GIODO w pełni odnosi się do obowiązków administratora danych wynikających z art. 26 ustawy o ochronie danych osobowych, bowiem nakaz usunięcia uchybień w procesie przetwarzania danych M. D. poprzez usunięcie jego danych osobowych odnosi się wprost do obowiązków administratora danych - Komendanta Głównego Policji - określonych w art. 26 ustawy o ochronie danych osobowych. GIODO rozstrzygając w decyzji o nakazie usunięcia uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych M. D., poprzez usunięcie jego danych osobowych, uznał, iż Komendant Główny Policji przetwarza dane niezgodnie z prawem i ponad okres niezbędny do osiągnięcia celu przetwarzania, a zatem GIODO rozstrzygnął o prawach i obowiązkach administratora danych - Komendanta Głównego Policji - wyrażonych w art. 26 ustawy o ochronie danych osobowych.

Upoważnienie do reprezentowania Komendanta Głównego Policji w tego rodzaju sprawach przysługuje zaś podinspektorowi J. S. na mocy decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji zmienionej decyzją tego organu nr 281.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zatem zakres kontroli dokonywanej w ramach nadzoru judykacyjnego. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują.

W skardze kasacyjnej Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych podniesiono zarzut błędnego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że podinspektor J. S. był prawidłowo upoważniony do podpisania i wniesienia w imieniu Komendanta Głównego Policji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 9 października 2012 r. wydanej w sprawie dotyczącej skargi M.a D. na odmowę usunięcia jego danych osobowych z KSIP oraz odmowę udzielenia informacji, jakie jego dane zawarte są we wspomnianym rejestrze.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak sformułowany zarzut nie znajduje usprawiedliwionej podstawy. Prawidłowe jest bowiem stanowisko Sądu I instancji zarówno w zakresie znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa, jak i oceny zakresu samego pełnomocnictwa udzielonego przez Komendanta Głównego Policji J. S. – Naczelnikowi Wydziału Wsparcia i Obsługi Biura Wywiadu Kryminalnego Komendy Głównej Policji.

Odnośnie do oceny regulacji prawnych należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (aktualnie tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1182 ze zm.), postępowanie w sprawach uregulowanych w tej ustawie prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 268a K.p.a., organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń.

W związku z tym należy podkreślić, że upoważnienie udzielone na podstawie przepisu art. 268a k.p.a. wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu do podejmowania czynności w prawnych formach działania administracji publicznej. Przepis ten stwarza możliwość, aby nie tylko sam piastun funkcji organu, czyli osoba, którą powołano na dane stanowisko (w tym przypadku Komendant Główny Policji), lecz także wyznaczony przez niego pracownik urzędu zatrudniony do pomocy temu organowi (w tym przypadku Naczelnik Wydziału Wsparcia i Obsługi Biura Wywiadu Kryminalnego Komendy Głównej Policji) był umocowany do wykonywania kompetencji organu. Wybór upoważnionego pracownika należy do organu, który jest związany jedynie merytorycznymi przesłankami prawidłowego wykonywania kompetencji. Innymi słowy, organ może upoważniać pracownika lub pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu, w tym do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń.

Upoważnienie takie powinno mieć formę pisemną i określać datę, do której obowiązuje. Nie musi ono przy tym dotyczyć poszczególnych spraw, ale może odnosić się ogólnie do określonego ich rodzaju (tak jak miało to miejsce w rozpatrywanym przypadku). Może przyjmować postać zarówno osobnego dokumentu, jak i załącznika do określonych czynności czy regulaminu organizacyjnego.

W świetle powyższego należy wskazać, że J. S.i, będący Naczelnikiem Wydziału Wsparcia i Obsługi Biura Wywiadu Kryminalnego Komendy Głównej Policji, działał w imieniu Komendanta Głównego Policji na podstawie upoważnienia zawartego w decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia 22 listopada 2011 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych (strona 222 akt administracyjnych i strona 65 akt sądowych) oraz decyzji Komendanta Głównego Policji nr 281 z dnia 13 września 2012 r. zmieniającej decyzję w sprawie upoważnienia do załatwienia niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych (strona 223 akt administracyjnych i strona 64 akt sądowych).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, upoważnienie udzielone J. S. przez Komendanta Głównego Policji we wspomnianych decyzjach było wystarczające do działania tego pracownika w imieniu organu, a tym samym wystarczające do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 9 października 2012 r. Zakres wspomnianego upoważnienia jest bowiem szeroki i obejmuje występowanie w postępowaniach administracyjnych i przed sądem administracyjnym w sprawach dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji wynikających z art. 26, art. 32 ust. 1 pkt 1 - 6 oraz art. 33 - 35 ustawy o ochronie danych osobowych.

Zostało ono wydane na potrzeby wszelkich postępowań mieszczących się we wskazanym zakresie i toczących się w określonym przedziale czasowym. Obejmowało zatem także postępowanie, w którym pracownik ten złożył w imieniu Komendanta Głównego Policji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postępowanie to dotyczyło bowiem odmowy usunięcia danych osobowych z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji. Poza tym w decyzji z dnia 9 października 2012 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał m.in. art. 22 w zw. z 26 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Powyższe argumenty pozwalają zatem zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na przyjęcie w sposób niebudzący wątpliwości, że upoważnienie zawarte we wspomnianych decyzjach Komendanta Głównego Policji skutecznie umocowało J. S. do złożenia w imieniu tego organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Należy też zauważyć, że Komendant Główny Policji w korespondencji kierowanej bezpośrednio do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych potwierdzał upoważnienie podinspektora J. S. do działania w jego imieniu w niniejszej sprawie (pismo z dnia 4 grudnia 2012 r. – strona 34 akt sądowych), a nawet wyrażał przekonanie, że zakwestionowanie upoważnienia miało charakter incydentalny.

Okoliczność ta została zatem prawidłowo oceniona przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, a sam spór wynikły w tej sprawie pomiędzy organami, tj. Komendantem Głównym Policji, a Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych sprowadzał się w istocie do rozstrzygnięcia zagadnienia, które nie powinno w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego budzić - na obecnym etapie postępowania - poważniejszych wątpliwości i prowadzić do angażowania środków koniecznych do przeprowadzenia dwuinstancyjnego procesu przed sądem administracyjnym. Niejako na marginesie należy bowiem zauważyć, że spór między organami co do właściwego umocowania osób upoważnionych do podejmowania czynności w imieniu Komendanta Głównego Policji wyniknął dopiero po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 19 grudnia 2011 r., w sprawie o sygn. akt I OSK 1100/11, którym wyeliminowano z obrotu prawnego decyzje Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, również dotyczące przetwarzania przez Komendanta Głównego Policji danych osobowych M. D. Wcześniej upoważnienie pracowników Komendy Głównej Policji do występowania w imieniu Komendanta Głównego Policji nie było kwestionowane.

Nie może zostać także uwzględniony zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (strona 122 akt sądowych) zarzut przesądzenia rozpatrywanej kwestii w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/wa 1873/12. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący niniejszą sprawę nie jest bowiem związany tym wyrokiem, który wiąże tylko w sprawie, w której został wydany.

Ze wszystkich wspomnianych powodów za pozbawiony usprawiedliwionej podstawy należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 p.u.s.a. w związku z art. 134 K.p.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.