Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 11 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2630/16

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 17 maja 2016 r. (sygn. akt I SA/Wa 395/16), oddalił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości warszawskiej.

W motywach wyroku Sąd wskazał na następujące ustalenia faktyczne i oceny prawne:

Nieruchomość położona w W. przy ul. [...] (obecnie Al. [...]), oznaczona jako "[...]" została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Przed wejściem w życie w/w aktu -zgodnie z zaświadczeniem Sądu Grodzkiego w Warszawie z dnia 18 września 1948 r. – nieruchomość ta, mająca [...] sążni kw, tj. [...] m2 powierzchni gruntu stanowiła, co do obszaru [...] m2, własność Skarbu Państwa (Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Warszawie) a w pozostałej części należała w połowie do M.M. zaś druga połowa była własnością: M. C., J. P., Z.M. a także K.M. (w częściach równych).

Objęcie niniejszego gruntu przez gminę nastąpiło w dniu 19 kwietnia 1948 r. tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr 10 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy a zatem termin na złożenie tzw. wniosku "dekretowego" upływał z dniem 19 października 1948 r. Wniosek taki został wniesiony przez: M. C., M. M. i J. P. w dniu 4 października 1948 r. a zatem w przewidzianym terminie.

Rozpoznając powyższy wniosek, Prezydent m.st. Warszawy, decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] odmówił ustanowienia na rzecz: J. S., R. M., G. M. i G. M. (tj. spadkobierców byłych właścicieli nieruchomości) prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego przy Al. [...] (dawniej [...]), stanowiącego działkę ew. nr [...] cz.

Od decyzji tej odwołania wniosły: R. M. i J. S. podnosząc, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy nie wskazywała dokładnie, jaka część nieruchomości nie została zwrócona, co nie pozwalało wnioskować czy pozostała część działki również nie mogła zostać zwrócona (odwołanie R. M.) oraz, iż nieprawidłowe były ustalenia organu w zakresie niemożności pogodzenie przeznaczenia nieruchomości, określonego w planie, z możliwością korzystania z niej przez właściciela a także, że decyzja była wadliwa bo nie wskazywała, do jakiej części powierzchni dawnej nieruchomości wniosek dekretowy został załatwiony odmownie (odwołanie J. S.)..

Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy.

Jak wskazał Sąd Wojewódzki, organ odwoławczy ustalił, że znajdująca się w aktach postępowania mapa sytuacyjna nieruchomości [...], zawierająca rozliczenie dawnej nieruchomości dekretowej, wskazywała, iż w skład dawnej nieruchomości wchodzi działka [...]. Powierzchnia części dawnej nieruchomości dekretowej to [...]ha a zatem działka [...], o łącznej powierzchni [...] ha, tylko w części stanowiła teren dawnej nieruchomości dekretowej, co skutkowało tym, że roszczenia wnioskodawców do działki [...] przysługiwały im jedynie w stosunku do tej części, która wchodziła w skład nieruchomości dekretowej.

Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podzieliło ustalenia organu I instancji, co do przeznaczenia tego terenu w planie zagospodarowania przestrzennego. Stwierdziło bowiem, że na przedmiotowym obszarze obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu "[...]", przyjęty uchwałą Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. Nr XLVI/1445/2008 (Dz. U. Woj. Mazowieckiego Nr 8, poz. 192 z dnia 26 stycznia 2009 r. Nr XLVI/1445/2008). Zgodnie zaś z postanowieniami ww. planu część działki ew. nr [...] z obrębu [...]. znajduje się w jednostce terenowej oznaczonej w planie symbolem: [...] - teren placu miejskiego dla którego plan ustala przeznaczenie:

1. 1) podstawowe: komunikacja piesza oraz urządzenia techniczne związane z oświetleniem i odwodnieniem placu;
2. 2) dopuszczalne: komunikacja kołowa, komunikacja zbiorowa (autobusowa) oraz komunikacja rowerowa, zgodnie z ustaleniami ogólnymi i szczegółowymi dla poszczególnych terenów oraz infrastruktura techniczna - sieci i urządzenia uzbrojenia inżynieryjnego oraz przyłącza do budynków, zieleń urządzona:
3. 3) zakazuje się lokalizowania: funkcji innych niż określone w pkt 1 i 2 zabudowy, z wyjątkiem obiektów małej architektury będących elementami wyposażenia placów, tymczasowych obiektów budowlanych i ogrodzeń, ogrodzeń z wyjątkiem ogrodzeń lokalizowanych przy granicy terenów budowlanych;
4. 4) dopuszcza się remonty i modernizacje istniejących urządzeń komunikacyjnych i sieci uzbrojenia inżynieryjnego oraz obiektów małej architektury, będących elementem wyposażenia placu.

Zgodnie zaś z § 13 ust. 1, który dotyczył zasad kształtowania systemów komunikacji (...) plan:

1. 1) ustala układ dróg publicznych obejmujący, tereny ulic zlokalizowanych na obszarze objętym planem (oznaczone na rysunku planu symbolami KD), tereny komunikacji wewnętrznej (oznaczone na rysunku planu symbolami KDw) oraz tereny placów miejskich (oznaczone na rysunku planu symbolami KDw) oraz tereny placów miejskich (oznaczone na rysunku planu symbolami KP-P);
2. 2) ustala przebieg linii rozgraniczających terenów komunikacji, określonych w pkt. 1 oraz klasyfikację funkcjonalna ulic i zasady obsługi komunikacyjnej terenów, zgodnie z rysunkiem planu;
3. 3) ustala zasady zagospodarowania poszczególnych ulic, placów i ulic wewnętrznych, zgodnie z ustaleniami szczegółowymi.

W tej sytuacji Kolegium przyjęło, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] tereny przeznaczone pod funkcje placów miejskich stanowią część komunikacji publicznej. Taka interpretacja planu miała też swoje odzwierciedlenie w treści pisma Wydziału Planowania Miejscowego, Biura Architektury i Planowania Przestrzennego z dnia 15 listopada 2013 r.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że dla terenu placu miejskiego (1 KP-P) obowiązywały (m in.) ustalenia zawarte w § 3 ust 1, w którym niżej wymienione oznaczenia graficzne zawarte na rysunku planu, były obowiązującymi ustaleniami planu:

1. - linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, w tym: linie rozgraniczające wyznaczające tereny kwartałów i tereny komunikacji, (...)
2. - pomniki, miejsca pamięci, rzeźby;
3. - projekty szpalery drzew na terenie ulic;
4. - wydzielone ścieżki rowerowe;
5. - place i miejsca wymagające specjalnego opracowania posadzki.

Poza tym, na podstawie informacji z rejestru gruntów, danych znajdujących się w księdze wieczystej [...] oraz treści uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 16 września 2004 r. nr XXXVII/846/2004 w sprawie zaliczenia niektórych dróg w m.st. Warszawy do kategorii dróg gminnych. (Dziennik Urzędowy Woj. Mazowieckiego 2004 Nr 223 poz. 6858)., Kolegium ustaliło, że działka nr [...] stanowiła również gminną drogę publiczną o symbolu [...].

W tej sytuacji Kolegium stwierdziło, że uwzględnienie wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu, stanowiącego drogę publiczną na rzecz osoby fizycznej byłoby dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa (art.2a ustawy o drogach publicznych), co prowadziłoby do nieważności decyzji.

Na wyżej przedstawioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. J.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzuciła organowi naruszenie: art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r., o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50 poz. 279) oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 i w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. – poprzez m. in. wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, która dotyczyła wyłącznie części działki ew. nr [...] z jednoczesnym pominięciem wskazania w wymienionych decyzjach jej powierzchni oraz pomimo nieustalenia, czy pozostała część działki mogła być wykorzystana na inne cele niż cele publiczne, podczas gdy wniosek inicjujący postępowanie dotyczył całości dawnej nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] (obecnie Al. [...]), oznaczonej jako "[...]" o powierzchni [...] m2, a co uniemożliwiło wnioskodawcom ustalenie, co do jakiej części w/w nieruchomości odmówiono im prawa użytkowania wieczystego.

Ponadto zarzucono również organowi naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wnosiła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie była ona uzasadniona.

Na wstępie Sąd przytoczył i omówił regulację prawną, zawartą w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, podkreślając, że przy ocenie spełnienia przesłanek w niej zawartych konieczne było sięgnięcie po obowiązujący - w chwili rozpoznawania wniosku - plan zagospodarowania przestrzennego, gdyż warunkiem niezbędnym do przyznania wnioskodawcy prawa do ustanowienia użytkowania wieczystego była zgodność sposobu użytkowania nieruchomości przez jej dotychczasowego właściciela z planem zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem Sądu, organ dokonując tych ustaleń, słusznie przyjął, że korzystanie z przedmiotowej nieruchomości w granicach prawa użytkowania wieczystego byłoby nie do pogodzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż część działki ew. nr [...] znajdowała się w jednostce terenowej oznaczonej w planie symbolem: 1 KP-P - teren placu miejskiego dla którego plan ustalił określone przeznaczenie.

W ocenie Sądu, przy takich ograniczeniach, jakie przewidywał plan nie sposób było więc wyobrazić sobie realizację uprawnień władczych, wynikających z prawa użytkowania wieczystego.

Ponadto Sąd podkreślił, że dawna nieruchomość warszawska [...] miała powierzchnię [...] sążni kw., tj. [...] m2. Obecnie stanowi ona m.in. część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Działka o numerze [...] posiadając ogólną powierzchnię [...] ha, tylko w części stanowiła teren dawnej nieruchomości "dekretowej". Powierzchnia części dawnej nieruchomości dekretowej wynosiła bowiem [...] ha a więc roszczenia wnioskodawców do działki [...] przysługiwały im jedynie w stosunku do tej części, która wchodziła w skład nieruchomości "dekretowej". W rezultacie Sąd stwierdził, że (cyt.): " Organ określił zatem powierzchnię dawnej nieruchomości dekretowej i jej położenie pozwalające na ustalenie czy korzystanie z tej nieruchomości daje się pogodzić z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Czynności te były uzasadnione i celowe a przede wszystkim wystarczające na potrzeby określenia przesłanki negatywnej ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, która obejmowała wszak całą działkę nr [...]".

Dalej Sąd wskazał, że Kolegium ustaliło, iż działka nr [...] stanowiła gminną drogę publiczną o symbolu-[...] a w związku z tym uwzględnienie wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego do tego rodzaju gruntu byłoby dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, Sąd podkreślił, iż wykładni art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego nie można dokonywać w oderwaniu od pozostałych norm prawnych składających się na - obowiązujący w dacie rozstrzygania sprawy - system prawa, a zwłaszcza przepisów wykluczających z powszechnego obrotu prawnego pewne kategorie gruntów. W myśl bowiem art. 2a ustawy z 21 marca 1985 r. - o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność samorządu województwa, powiatu i gminy. Z normy zawartej w tym przepisie wynika zatem, że własność dróg publicznych nie może być przypisana innym podmiotom niż podmioty publicznoprawne w nim wymienione. Tym samym nie może ona być także przeniesiona na rzecz osób fizycznych.

Ostatecznie zatem Sąd przyjął, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa materialnego a także art. 7 w zw. z art.77 § 1 w zw. z art.80 w zw. z art. 107§ 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. bowiem (cyt.): "Organ poczynił niezbędne ustalenia na potrzeby rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego. Ustalenia te dotyczyły części działki ew. nr [...]".

W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, J. S. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie:

1. I. prawa materialnego to jest:
2. 1. art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279) (dalej: dekret warszawski) - poprzez błędną jego wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, iż:
3. a) przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego danej nieruchomości na cele użyteczności publicznej automatycznie wyłącza możliwość przekazania jej w użytkowanie wieczyste dotychczasowemu właścicielowi oraz przyjęcie, iż organ administracji wydający, w oparciu o ten przepis, decyzję w przedmiocie przyznania prawa użytkowania wieczystego nieruchomości nie musi badać woli byłego właściciela w zakresie przyszłego korzystania z nieruchomości, podczas gdy w niniejszej sprawie korzystanie z nieruchomości daje się pogodzić z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w chwili rozpoznania wniosku o przyznanie byłym właścicielom hipotecznym prawa do użytkowania wieczystego nieruchomości,
4. b) wyłączną przyczyną zasadności odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości jest korzystanie z nieruchomości w granicach użytkowania wieczystego, które byłoby nie do pogodzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w niniejszej sprawie korzystanie z nieruchomości daje się pogodzić z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w chwili rozpoznawania wniosku o przyznanie byłym właścicielom hipotecznym prawa do użytkowania wieczystego nieruchomości, albowiem nie cała przedmiotowa nieruchomość przeznaczona jest danym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę publiczną, a jedynie w jej fragmencie;
5. II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
6. 2. art. 145 §1 pkt 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. - poprzez brak należytej kontroli postępowania administracyjnego skutkującej oddaleniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r., wyrażającą się niezastosowaniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w sytuacji, gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] oraz poprzedzająca jej wydanie decyzja z dnia [...] lutego 2015 r. Prezydenta m.st. Warszawy (znak: [...]), które nie zawierały prawidłowych elementów decyzji administracji publicznej, a mianowicie nie zawierała rozstrzygnięcia w zakresie dokładnego określenia nieruchomości poprzez podanie jej powierzchni czy granic skutkujących możliwością identyfikacyjną, co do której części działki o numerze ewidencyjnym [...] odmówiono ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, powyższe skutkowało tym, iż niemożliwe jest ustalenie, w jakiej części został rozpoznany wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości położonej przy ul. [...] ozn. "[...]" (obecnie Al. [...]), co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji rażąco naruszającej przepisy prawa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.,
7. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 p.p.s.a. - poprzez brak należytej kontroli postępowania administracyjnego skutkującego oddaleniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r., w sytuacji gdy powinna zostać uwzględniona wyrażająca się naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. polegającym na wydaniu decyzji utrzymującej w mocy wcześniejszą decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. Prezydenta m.st. Warszawy (znak: [...]), która już została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. bowiem nie można stwierdzić, w jakiej części odmówiono byłym właścicielom hipotecznym ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, co w dalszej części postępowania administracyjnego, pomimo podnoszenia przez skarżącą przedmiotowego zarzutu nie zostało w żaden sposób wyjaśnione ani skorygowane, a Sąd I instancji w ogóle nie zbadał treści rozstrzygnięcia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] ani poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. Prezydenta m.st. Warszawy (znak: [...]),
8. 3. art.145 § 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 § 1 p.p.s.a. - polegające na braku należytej kontroli postępowania administracyjnego skutkującego oddaleniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r., co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. Prezydenta m.st. Warszawy, chociaż w niniejszym postępowaniu administracyjnym do naruszenia zarówno prawa materialnego tj. art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego, jak i prawa procesowego tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 1 k.p.a., które to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy, ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie – w każdym wypadku wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało więc wyłącznie na badaniu zasadności zarzutów kasacyjnych, a które – w odniesieniu do zarzutów procesowych, opartych na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 p.p.s.a. - okazały się zasadne. W rozpoznawanej sprawie nie można było bowiem twierdzić, że Sąd Wojewódzki dokonał rzeczywistej kontroli zaskarżonej decyzji i rozstrzygnął sprawę w pełnych jej granicach.

Przypomnieć należy, że analizowana sprawa dotyczyła wniosku M.C., M.M. i J. P. z dnia 4 października 1948 r. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej, oznaczonej jako "[...]", który - na skutek stwierdzenia nieważności odmownej w tym zakresie decyzji Urzędu Dzielnicowego Warszawa-Wola z dnia [...] maja 1974 r. nr [...]- "odżył" w stosunku do tej części gruntu, która została skomunalizowana (decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 1999 r. nr [...]). Z ustaleń Sądu Wojewódzkiego wynikało zaś, że (cyt.): "Nieruchomość dekretowa uregulowana była w księdze wieczystej ozn. jako [...]" i stanowiła powierzchnię [...]sążni kw., tj. [...]m 2." Z ustaleń tych wynika jednak tylko ogólna powierzchnia całej dawnej nieruchomości warszawskiej, a nie wynika, jakiej jej powierzchni dotyczył wniosek dekretowy, który - z uwagi na stwierdzenie nieważności poprzedniej decyzji dekretowej (w części skomunalizowanej) - był obecnie rozpoznawany.

Następnie Sąd podał, że: (cyt.): "Obecnie przedmiotowa nieruchomość hipoteczna stanowi m. in. część działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...]". Tego rodzaju wypowiedź sugeruje zaś, że dawna nieruchomość warszawska tylko w części zamyka się w działce nr [...] a zatem, że w skład dawnej nieruchomości warszawskiej wchodzi jeszcze inny grunt poza częścią działki nr [...].

Dalej Sąd stwierdził, że (cyt.): "Działka [...] o łącznej powierzchni [...] ha, tylko w części stanowi teren dawnej nieruchomości dekretowej" a następnie, iż (cyt.): "Powierzchnia części dawnej nieruchomości dekretowej to [...] ha", konkludując, że (cyt.): "Organ określił zatem powierzchnię dawnej nieruchomości dekretowej i jej położenie pozwalające na ustalenie czy korzystanie z tej nieruchomości daje się pogodzić z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Czynności te były uzasadnione i celowe a przede wszystkim wystarczające na potrzeby określenia przesłanki negatywnej ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, która obejmowała wszak całą działkę nr [...]" (k.9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Wyżej przytoczone ustalenia Sądu Wojewódzkiego są zatem ze sobą wzajemnie sprzeczne a przede wszystkim nie wskazują jednoznacznie, jaka powierzchnia gruntu dawnej nieruchomości warszawskiej była przedmiotem wniosku "dekretowego", obecnie rozpoznawanego. Czy powierzchnia ta wynosiła [...] ha, czy też liczba ta odnosi się jedynie do tej powierzchni gruntu objętego obecnie wnioskiem, który jest częścią składową działki nr [...], czy też było jeszcze zupełnie inaczej.

Podnieść też trzeba, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki raz przyjmuje, że Kolegium ustaliło, iż (cyt.): "część działki ew. nr [...] obręb j.w. znajduje się w jednostce terenowej oznaczonej w planie symbolem: 1 KP-P teren placu miejskiego" (k. 3 uzasadnienia) a w innym miejscu stwierdza, iż (cyt.): "Kolegium (...) ustaliło, że działka nr [...] stanowi gminną drogę publiczną o symbolu – 590014W" (k. 9 uzasadnienia). Powyższe zatem ustalenia są nieprecyzyjne. Mogą bowiem dowodzić zarówno, że w/w plac stanowi ową drogę gminną albo że są to zupełnie różne od siebie lokalizacje.

Powyższe niejasności i nieścisłości są w tej sprawie o tyle istotne, że zarówno w odwołaniach od decyzji organu I instancji, to jest decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], strony podnosiły brak dokładnego określenia, do jakiej części powierzchni dawnej nieruchomości warszawskiej wniosek dekretowy został załatwiony odmownie. W skardze zaś do Sądu Wojewódzkiego zwracały uwagę, że Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, która dotyczyła wyłącznie części działki ew. nr [...] (z jednoczesnym pominięciem wskazania w wymienionych decyzjach jej powierzchni) oraz pomimo nieustalenia, czy pozostała część działki mogła być wykorzystana na inne cele niż cele publiczne. Rozpoznając natomiast tę skargę Sąd I instancji tych kwestii w istocie rzeczy nie rozstrzygnął.

Powyższe braki i sprzeczności zawarte w ustaleniach faktycznych dokonanych przez Sąd Wojewódzki skutkują tym, że - na obecnym etapie sprawy - przedwczesne jest przesądzanie o kwestiach merytorycznych. Konieczne jest bowiem – a co Sąd I instancji powinien zbadać przy ponownym rozpoznaniu sprawy - czy z materiału dowodowego i ustaleń organów wynikało: jakiej powierzchni dawnej nieruchomości warszawskiej dotyczył wniosek dekretowy, który był obecnie rozpoznawany, jakie działki ewidencyjne obecnie wchodziły w jej skład i jakie było ich dokładne przeznaczenie w planie a w związku z tym, czy organ rozstrzygnął o całości żądania i czy uczynił to zgodnie z prawem. Powyższe umożliwi także ocenę zarzutu, zawartego w skardze wniesionej do Sądu Wojewódzkiego, a w którym podniesiono, że w niniejszej sprawie rozstrzygnięto wyłącznie o części działki nr [...] podczas, gdy wniosek dotyczył całej nieruchomości warszawskiej.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd oceni również skuteczność zarzutu, zawartego w skardze a dotyczącego naruszenia przez organy art. 107 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż w tym zakresie Sąd Wojewódzki w ogóle się nie wypowiedział poza stwierdzeniem, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie a w zarzucie tym mieści się przecież kwestia prawidłowości skonstruowania pod względem formalnym decyzji organu I instancji, utrzymanej następnie w mocy zaskarżoną decyzją.

Uznając zatem zasadność wskazanych wyżej kasacyjnych zarzutów procesowych, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto na art. 203 pkt 1 p.p.s.a.