Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Po 284/16) oddalił skargę Z. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Z. C. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. - polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. oraz stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia i uniemożliwieniu stronie przedstawienia istotnych dowodów w sprawie zawartych w aktach sprawy sądu powszechnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do oddalenia skargi.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosiło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Zostały one oparte na podstawie kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż skarżący zarzucił Sądowi I instancji tylko istotne naruszenie przepisów postępowania, a które polegać miało: po pierwsze, na stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia od postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego a po drugie, na uniemożliwieniu stronie przedstawienia istotnych dowodów w sprawie, zawartych w aktach sprawy sądu powszechnego.
W związku z powyższym stwierdzić trzeba, że przedmiotowa skarga kasacyjna była nie tylko nieuzasadniona, ale przede wszystkim została wadliwie skonstruowana.
Autor skargi kasacyjnej sformułował w niej bowiem tylko zarzuty procesowe (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i w zw. z art. 78 § 1 k.p.a.) zaś argumentacja, która tym zarzutom towarzyszyła odnosiła się już przede wszystkim do prawa materialnego. W realiach tej sprawy taki bowiem charakter miał przepis art. 101 § 3 k.p.a., zawierający regulację prawną dotyczącą określenia przypadków, w których przysługuje stronie zażalenie na postanowienie związane (ogólnie mówiąc) z zawieszeniem postępowania administracyjnego. Skoro jednak przepis ten w ogóle nie został wskazany w skardze kasacyjnej, to Naczelny Sąd Administracyjny nie ma żadnej możliwości by odnieść się do kwestionowanego przez skarżącego poglądu wyrażonego przez organ i Sąd Wojewódzki, że tylko na postanowienie o zawieszeniu postępowania lub odmowie jego podjęcia w procedurze administracyjnej stronie przysługuje zażalenie a w związku z tym zażalenie takie nie jest dopuszczalne na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania.
Przyjmując zatem, że wyżej przedstawiony pogląd wiązał skład orzekający w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty procesowe – już co do zasady - nie mogły został uznane za zasadne. Skoro bowiem, w myśl art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienie stronie służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi a interpretując art.101 § 3 k.p.a., Kolegium uznało, że nie było dopuszczalne wniesienie przez stronę zażalenia na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] listopada 2014 r. o odmowie zawieszenia postępowania rozgraniczeniowego, należy uznać, że w takiej sytuacji zbędne było prowadzenie jakichkolwiek ustaleń związanych z meritum sprawy. Tym samym, powołane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące uniemożliwienia stronie przedstawienia istotnych dowodów w sprawie, zawartych w aktach sprawy sądu powszechnego, nie były usprawiedliwione.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.