Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B.M. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 81/10. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że we wniosku o wznowienie postępowania skarżący poprzestał jedynie na wymienieniu podstaw wznowieniowych wskazanych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.), adresując je głównie do Wojewody Małopolskiego. Nie wskazał on natomiast żadnych przesłanek wznowieniowych zawartych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.).
Sąd podkreślił, że instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym skierowanym przeciwko prawomocnemu wyrokowi. Co powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie z powodów ściśle określonych w ustawie. Zgodnie z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie obligatoryjnie powinna zawierać wyraźne wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie. Brak tych elementów powoduje, że skarga o wznowienie nie może być rozpoznana merytorycznie i podlega odrzuceniu. Ponieważ wskazywane przez skarżącego okoliczności nie stanowią podstaw wznowienia postępowania określonych w art. 271-273 p.p.s.a., to jego skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia B.M. zaskarżył je w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzania kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący kasacyjne zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 280 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi o wznowienie postępowania sądowego, mimo iż spełnia ona wszelkie wymogi formalne do jej przyjęcia i merytorycznego rozpoznania. Zaznaczył, że zarzuty i podstawy wznowieniowe dotyczą postępowania sądowego, nie tylko administracyjnego. W skardze podniesiono też, że zgodnie z powołanym przepisem skarga o wznowienie musi zostać wniesiona w terminie i zostać oparta na podstawie przewidzianej w ustawie. Zdaniem skarżącego oba te warunki zostały spełnione, a w konsekwencji w sprawie nie istniały okoliczności pozwalające na jej odrzucenie. Podkreślono, że zarówno w skardze, jak i w późniejszych pismach skarżącego do Sądu, wskazano orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, który orzekł o niekonstytucyjności ustawy na podstawie, której wydane zostało zaskarżone orzeczenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, a w braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuca, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
W przedmiotowej sprawie w skardze o wznowienie postępowania sądowego jako podstawy wznowieniowe wskazano art. 145 § 1, art. 145a § 1 oraz art. 150 k.p.a. W piśmie z dnia 3 lutego 2015 r., odpowiadając na wezwanie Sądu, skarżący wskazał zaś, że jego skarga stanowi "skargę o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2010 r. – sygn. akt II SA/Wa 81/10". Natomiast w punkcie 3 tego pisma wskazał, że "jest to również skarga o wznowienie postępowania sądowego WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 490/06 z dnia 12 czerwca 2007 r.". Siłą rzeczy to żądanie nie może dotyczyć wznowienia postępowania WSA w Warszawie. W uzasadnieniu przedmiotowej skargi w odniesieniu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2010 r. wskazano jedynie, że orzekając w sprawie Sąd "pominął kwestię, że ostateczną decyzję (...) wydał WSA w Krakowie, a nie jak to zaznaczono w orzeczeniu Wojewoda Małopolski".
Jak wyjaśniono już w kontrolowanym postanowieniu, skarga o wznowienie postępowania sądowego jest instytucją szczególną pozwalającą na naruszenie zasady trwałości prawomocnego orzecznictwa sądów administracyjnych. Dlatego też ustawodawca w art. 271 – 274 p.p.s.a. szczegółowo określił sytuacje w jakich wznowienie postępowania jest możliwe. Jednocześnie w art. 280 § 1 p.p.s.a. wskazał warunki formalne, których spełnienie jest niezbędne do rozpatrzenia takiej skargi przez sąd. Jednym z wymagań formalnych jest oparcie skargi o wznowienie postępowania sądowego o ustawową przesłankę wznowienia. Przesłanką taką, stosownie do art. 272 § 1 p.p.s.a., może być orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą. W rozpoznawanej skardze o wznowienie postępowania, wbrew twierdzeniem zawartym w skardze kasacyjnej, nie zostały wskazane żadne przesłanki wznowieniowe dotyczące postępowania sądowego.
Ani w petitum skargi, ani w jej uzasadnieniu skarżący nie powołał nawet treści przepisów p.p.s.a. Przyjmując, że podstawą skargi o wznowienie postępowania sądowego miała by być przesłanka określona w art. 272 § 1 p.p.s.a., zaznaczyć należy, że skarżący nie wyjaśnił, które orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczyło niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą. Wskazane w uzasadnieniu skargi orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt SK 15/05 dotyczy przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty. Zaś wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2010 r. wydany został w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego i badane było w nim wyłącznie zastosowanie przez organy przepisów k.p.a. regulujących kwestię wznowienia postępowania administracyjnego.
Zatem powołany w treści skargi wyrok Trybunału Konstytucyjnego w żaden sposób nie odnosił się do przepisów, na podstawie których wydany został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2010 r. Skoro więc, w żadnej części skargi o wznowienie nie zostały powołane jakiekolwiek podstawy wznowieniowe określone w art. 271-274 p.p.s.a., to uznać należało, że skarga ta nie spełnia warunków formalnych określonych w art. 280 § 1 p.p.s.a. i w związku z powyższym podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.