Uzasadnienie
Wyrokiem z 22 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1329/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] kwietnia 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, oddalił skargę.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu [...] stycznia 2019 r. J. B. zwrócił się do Wójta Gminy S. z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, wnosząc o przyznanie mu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, K. B., od [...] lipca 2013 r. do [...] czerwca 2017 r., w wysokości 1 406 zł miesięcznie z jednoczesnym pomniejszeniem kwoty świadczenia pielęgnacyjnego o pobrany od [...] lipca 2013 r. do [...] czerwca 2017 r. zasiłek dla opiekuna. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że pobierał zasiłek dla opiekuna w związku z opieką nad matką przyznany decyzją Wójta Gminy S. z [...] czerwca 2014 r., nr [...], od [...] sierpnia 2018 r., bezterminowo. Decyzją z [...] czerwca 2017 r. Wójt Gminy S. zmienił powyższą decyzję poprzez ustalenie daty końcowej przyznania zasiłku dla opiekuna na [...] czerwca 2017 r., z uwagi na śmierć K. B. W uzasadnieniu wniosku J. B. przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. wydany w sprawie o sygn. akt K 38/13, orzekający o częściowej niekonstytucyjności wprowadzenia do ustawy o świadczeniach rodzinnych kryterium wieku powstania niepełnosprawności jako przesłanki uzależniającej uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego.
Przywołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 1512/16 wskazał na możliwość skutecznego ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne przez opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, pomimo braku wykonania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt K 38/13.
Wójt Gminy S., decyzją z [...] marca 2019 r. odmówił przyznania J. B. wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że J. B. ubiega się o prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką za okres, w którym pobierał zasiłek dla opiekuna przyznany decyzją z [...] czerwca 2014 r., od [...] sierpnia 2013 r. do [...] czerwca 2017 r., tj. do dnia zgonu K. B. Następnie organ stwierdził, że w przypadku J. B. nie zostały spełnione dwa warunki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego: warunek z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż określona data powstania niepełnosprawności u matki J. B. wskazuje, że matka miała wtedy 78 lat oraz warunek z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b tej ustawy, skoro pobierał on w okresie od [...] sierpnia 2013 r. do [...] czerwca 2017 r. zasiłek dla opiekuna.
Od powyższej decyzji J. B. wniósł odwołanie, wskazując na naruszenie art 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z [...] kwietnia 2019 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z [...] marca 2019 r., choć nie podzieliło wszystkich argumentów odmowy przyznania świadczenia wskazanych przez organ pierwszej instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 ze zm., dalej jako "u.ś.r.") wskazuje negatywne przesłanki, kiedy świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje. Zgodnie z pkt 1 lit. b ust. 5 tego przepisu, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, gdy osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku pielęgnacyjnego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów.
Organ odwoławczy zauważył, że J. B. miał przyznane świadczenie w związku ze sprawowaną opieką nad niepełnosprawną matką – zasiłek dla opiekuna na okres od [...] sierpnia 2013 r. do [...] czerwca 2017 r., tj. do dnia zgonu K. B. J. B. opiekował się niepełnosprawną matką od marca 2010 r. i z tytułu opieki nad matką pobierał świadczenie pielęgnacyjne przyznane decyzją z [...] kwietnia 2010 r., nr [...], od [...] marca 2010 r., bezterminowo. Decyzja ta wygasła z mocy prawa [...] lipca 2013 r. w związku z nowelizacją ustawy o świadczeniach rodzinnych, ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 1548).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ odmowną decyzję wydał na podstawie przesłanki określonej w art. 17 ust. 1b oraz przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego, przywołującego wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., Kolegium wskazało, że organ, wydając zaskarżoną decyzję, wskazał na spełnienie przesłanki negatywnej określonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r.
SKO w C. przyznało rację skarżącemu, że przepis ten wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie, ze względu na moment powstania niepełnosprawności, został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał wskazał, że zróżnicowanie sytuacji prawnej osób opiekujących się dorosłymi członkami rodziny i ubiegających się z tego tytułu o świadczenie pielęgnacyjne w zależności od tego, kiedy powstała niepełnosprawność, jest niezgodne z Konstytucją RP. Z tych przyczyn art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie może być stosowany w dotychczasowym brzmieniu po wejściu w życie omawianego orzeczenia. Wyrok ten został opublikowany w Dzienniku Ustaw z 23 października 2014 r. pod poz. 1443 i wszedł w życie w tym dniu.
Wobec tego Kolegium uznało, że wydanie w sprawie decyzji w oparciu o art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie znajdowało uzasadnienia. Kolegium wskazało jednak, że nie może zmienić lub uchylić decyzji, której podstawą prawną był art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r.
Skarżący decyzją ostateczną z [...] czerwca 2014 r. miał przyznane prawo do zasiłku dla opiekuna. Prawo do świadczenia rodzinnego, a takim jest również świadczenie pielęgnacyjne, zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r., ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Do czasu, kiedy w obrocie prawnym pozostaje decyzja ostateczna i prawomocna o przyznaniu jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., nie jest możliwe przyznanie innego świadczenia.
Organ odwoławczy podkreślił, że nie jest możliwe, aby na etapie postępowania odwoławczego można było wydać decyzję o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką, zmieniając w ten sposób decyzję ostateczną wydaną przez organ pierwszej instancji o przyznaniu J. B. zasiłku dla opiekuna. Decyzję ostateczną można wzruszyć tylko i wyłącznie w trybach nadzwyczajnych, o ile zaistnieją przesłanki do jej wzruszenia.
Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] kwietnia 2019 r. J. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie art. 17 ust. 1 u.ś.r. przez jego niewłaściwe zastosowanie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymało stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, oddalając skargę, stwierdził m.in., że trafnie zwrócił uwagę skarżący, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał wskazał, że zróżnicowanie sytuacji prawnej osób opiekujących się dorosłymi członkami rodziny i ubiegających się z tego tytułu o świadczenie pielęgnacyjne w zależności od tego, kiedy powstała niepełnosprawność, jest niezgodne z Konstytucją RP. Z tych przyczyn art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie może być stosowany w dotychczasowym brzmieniu po wejściu w życie omawianego orzeczenia.
Trybunał nie skorzystał z przewidzianej w art. 190 ust. 3 Konstytucji RP możliwości odroczenia utraty mocy obowiązującej art. 17 ust. 1b u.ś.r. Powyższy wyrok został opublikowany w Dzienniku Ustaw z 23 października 2014 r. pod poz. 1443, zatem wszedł w życie w tym dniu.
Wobec tego, zdaniem sądu wojewódzkiego, organ odwoławczy trafnie wskazał, że wydanie w sprawie decyzji przez Wójta Gminy S. z [...] marca 2019 r. z powołaniem się m.in. na art. 17 ust. 1b u.ś.r. w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją RP tego przepisu w określonym w nim zakresie, było wadliwe.
Sąd wojewódzki podkreślił, że wniosek J. B. z [...] grudnia 2018 r. o ustalenie na jego rzecz prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką K. B. od [...] lipca 2013 r. do [...] czerwca 2017 r. w wysokości 1 406 zł miesięcznie, z pomniejszeniem kwoty tego świadczenia o pobrany w tym okresie zasiłek dla opiekuna, nie mógł być uwzględniony z innych powodów.
Wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wpłynął do organu pierwszej instancji [...] stycznia 2019 r., a więc po śmierci osoby wymagającej opieki – K. B. zmarła [...] czerwca 2017 r.
Sąd wojewódzki przypomniał, że decyzja przyznająca świadczenie pielęgnacyjne jest decyzją o charakterze konstytutywnym. Decyzja ta nie stwierdza prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w okresie żądanym przez stronę postępowania.
W ocenie sądu skarżący pomija to, że gdy nie występuje sytuacja uregulowana w art. 24 ust. 2a u.ś.r., prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się najwcześniej począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z prawidłowo wypełnionymi dokumentami (art. 24 ust. 2 u.ś.r.). Podstawowym warunkiem przyznania wnioskowanego świadczenia jest jednak to, że osoba wymagająca opieki żyje w momencie składania wniosku o świadczenie pielęgnacyjne. Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Przyznanie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad osobą nieżyjącą w momencie składania wniosku o świadczenie pielęgnacyjne, w dodatku za okres wcześniejszy niż miesiąc złożenia tego wniosku wraz dokumentacją, nie miałoby oparcia w przepisach prawa.
Zdaniem sądu wojewódzkiego, rozpatrywanie zasadności wniosku z [...] grudnia 2018 r. w aspekcie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. było nieadekwatne do stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Żądanie ww. wniosku za okres wsteczny, od [...] lipca 2013 r. do [...] czerwca 2017 r., nie miało podstawy prawnej. Wobec tego ostateczna decyzja Wójta Gminy S. z [...] czerwca 2014 r., zmieniona ostateczną decyzją tego organu z [...] czerwca 2017 r., przyznająca J. B. zasiłek dla opiekuna z tytułu opieki nad matką K. B. od [...] sierpnia 2013 r. do [...] czerwca 2017 r. nie miała znaczenia dla niniejszej sprawy.
Sąd wskazał też, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. wyłącza przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy w dacie wydania decyzji w sprawie o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego pozostaje w obrocie prawnym aktualna, nosząca cechę natychmiastowej wykonalności lub ostateczna decyzja o przyznaniu osobie sprawującej opiekę (wnioskodawcy) prawa do zasiłku dla opiekuna, a okres, na jaki przyznano zasiłek dla opiekuna, pokrywa się z okresem, na jaki prawo dopuszcza przyznanie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.
W niniejszej sprawie ostateczna decyzja Wójta Gminy S. z [...] czerwca 2014 r., zmieniona ostateczną decyzją tego organu z [...] czerwca 2017 r., nie miała cechy aktualności. Okres przyznania zasiłku dla opiekuna jest dużo wcześniejszy, niż okres, na jaki możliwe byłoby przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (przy założeniu, że osoba wymagająca opieki żyje).
W stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy u.ś.r. nie dopuszcza przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w okresie wskazanym we wniosku z [...] grudnia 2018 r., częściowo pokrywającym się z okresem, na jaki przyznano J. B. zasiłek dla opiekuna.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. B., zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 § 1 p.p.s.a., zarzucono naruszenie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nie zachodzą przesłanki do przyznania J. B. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką, K. B..
Wskazując na powyższe uchybienie, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zgodnie z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. w sprawie K 38/13, zróżnicowanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodne z konstytucją. Zgodnie z argumentacją zawartą w pisemnym uzasadnieniu przedmiotowego wyroku, przesłanka wieku powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, stanowiąca warunek przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, powoduje zróżnicowanie sytuacji prawnej także w gronie opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych. Takie zróżnicowanie w wersji przyjętej przez ustawodawcę nie ma konstytucyjnego uzasadnienia. Ustawodawca powinien w jednakowy sposób uregulować prawo do świadczenia pielęgnacyjnego opiekunów osób niepełnosprawnych, które nie są dziećmi.
Konstytucja nie stwarza bowiem podstaw różnicowania sytuacji prawnej podmiotów należących do tej grupy. Takie zróżnicowanie mogłoby być uznane za uzasadnione tylko, gdyby opierało się na obiektywnych kryteriach odnoszących się do oceny całokształtu sytuacji materialnej osoby niepełnosprawnej. Trybunał Konstytucyjny orzekł o częściowej niekonstytucyjności wprowadzenia do ustawy o świadczeniach rodzinnych kryterium wieku powstania niepełnosprawności, jako przesłanki uzależniającej uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego. Trybunał zauważył, że stosowanie art. 17 ust. 1b ustawy jako kryterium identyfikacji beneficjentów świadczenia pielęgnacyjnego prowadzi do takiego zróżnicowania w obrębie prawa do świadczeń opiekuńczych, które traci swoje konstytucyjne uzasadnienie, gdyż dochodzi tutaj do odmiennego ukształtowania sytuacji prawnej opiekunów dorosłych osób niepełnoprawnych. Dzieje się tak wówczas, kiedy osoba wymagająca opieki zmienia status umożliwiający zaliczenie jej do kategorii dzieci w rozumieniu przyjętym przez ustawodawcę.
Przekroczenie tak wyznaczonej granicy wieku sprawia, że od tego momentu można mówić wyłącznie o jednej grupie podmiotów podobnych. Tworzą ją wówczas opiekunowie dorosłych osób niepełnosprawnych. Przekładając powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż skarżącemu z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawną matką należne jest świadczenie pielęgnacyjne w wysokości otrzymywanej przez osoby sprawujące opiekę nad niepełnosprawnymi dziećmi, ponieważ jakiekolwiek różnicowanie ich sytuacji jest niezgodne z Konstytucją. Przeszkodą do wyrównania świadczenia nie jest również brak wykonania obowiązku wynikającego z ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego i niewprowadzenie regulacji dotyczących wyrównania świadczeń pielęgnacyjnych przez ustawodawcę, o czym świadczy m.in. decyzja organu odwoławczego, uwzględniająca wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydany na podstawie skargi kasacyjnej Rzecznika (I OSK1512/16).
Decyzją tą Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznało skarżącej bezterminowo świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Świadczenie to przyznane zostało z datą wsteczną, od [...] lipca 2013 r., czyli od dnia, gdy dokonano zmian w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Jednocześnie pomniejszono kwotę należnego świadczenia pielęgnacyjnego o kwotę pobieranego od [...] lipca 2013 r. zasiłku dla opiekuna.
W piśmie z [...] lipca 2020 r. skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że złożona skarga kasacyjna, pomimo że została sporządzona przez adwokata, nie wypełnia wymagań normatywnych dotyczących elementów konstrukcyjnych, jakimi musi cechować się ten środek zaskarżenia.
W skardze kasacyjnej należy przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. W konsekwencji, koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw kasacji, jest wskazanie, które konkretnie przepisy, oznaczone jako artykuł, paragraf, ustęp, punkt ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Z kolei obowiązek uzasadnienia zarzutów nakłada na sporządzającego skargę kasacyjną powinność połączenia poszczególnych zarzutów z argumentami uzasadnienia. Jakkolwiek przepisy nie wprowadzają w tym zakresie szczególnych wymagań dla konstrukcji uzasadnienia i skutek ten możliwy jest do osiągnięcia w dowolny sposób, to musi być możliwe względnie jednoznaczne przyporządkowanie poszczególnych argumentów do zarzutów, tak aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł odnieść się do nich, rozpoznając skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie decydować, jakich argumentów zamierzała użyć strona dla uzasadnienia stawianych zarzutów. Argumenty uzasadnienia powinny także postawać w rzeczowym związku z przedmiotem zarzutów.
Autor skargi kasacyjnej formułuje zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 u.ś.r. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nie zachodzą przesłanki do przyznania J. B. świadczenia pielęgnacyjnego nad matką K. B., nie wskazuje jednak, o który punkt (1,2,3 czy 4) art. 17 ust. 1 u.ś.r. chodzi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor, uzasadniając naruszenie ww. przepisu, powołuje się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. wydany w sprawie K 38/13 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 201 6 r., sygn. akt I OSK1512/16.
Zauważyć zatem należy, że w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że wydanie w sprawie decyzji przez Wójta Gminy S. z [...] marca 2019 r., odmawiającej skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia, z powołaniem się m.in. na art. 17 ust. 1b u.ś.r., w sytuacji gdy Trybunał Konstytucyjny ww. wyrokiem orzekł, że art. 17 ust. 1b u.ś.r., w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji, było wadliwe.
Jeżeli zaś chodzi o wskazany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1512/16 to stwierdzić należy, że dotyczył on innego stanu faktycznego i prawnego. Decyzja w sprawie rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny została wydana w postępowaniu wznowieniowym. Skarżąca wniosła, z powołaniem się na ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego, o uchylenia ostatecznej decyzji odmawiającej jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na matkę, z powodu wskazanego w art. 17 ust. 1b u.ś.r. Z tego powodu postawiony w niniejszej sprawie zarzut należało ocenić jako merytorycznie niezasadny.
Sąd pierwszej instancji, oddalając skargę J. B., powołał się na przepisy art. 24 ust. 2a u.ś.r. i art. 24 ust. 2 u.ś.r. i jednocześnie wskazał, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad osobą nieżyjącą w momencie składania wniosku o świadczenie pielęgnacyjne, w dodatku za okres wcześniejszy niż miesiąc złożenia tego wniosku wraz dokumentacją, nie ma oparcia w przepisach prawa. Skoro tak, to podważenie stanowiska Sądu wymagało postawienia zarzutu naruszenia przepisu, który stanowił podstawę prawną wyrażonej oceny. Skarżący nie kwestionował jednak w skardze kasacyjnej, aby Sąd pierwszej instancji wadliwie wykonał kontrolę zaskarżonej decyzji w ramach działania z urzędu, określonego wymogami zawartymi w art. 134 § 1 p.p.s.a., ani też nie postawił zarzutu naruszenia art. 24 ust. 2 u.ś.r. W konsekwencji i ta okoliczność niweczyła skuteczność wniesionej skargi kasacyjnej.
Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej.
Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.