Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 254/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę W. P. (dalej także, jako: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania pobytu w domu pomocy społecznej.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 12 października 2015 r. W. P. wystąpił o skierowanie do Domu Pomocy Społecznej w [...].
Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Prezydent Miasta [...] odmówił W. P. przyznania pobytu w Domu Pomocy Społecznej w [...]. W uzasadnieniu podniósł, iż z przedstawionego zaświadczenia lekarskiego z dnia 27 października 2015 r., dołączonego do wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 21 października 2015 r., wynika, iż skarżący ze względu na stan zdrowia wymaga okresowo pomocy ze strony innych osób. Nadto ustalono, iż W. P. samodzielnie wykonuje czynności dnia codziennego, zaspokaja swoje życiowe potrzeby oraz porusza się własnym samochodem. Strona nie wyraziła zgody na zaproponowaną pomoc w formie usług opiekuńczych świadczonych w miejscu zamieszkania przez opiekunkę domową zatrudnioną w MOPS. Oceniając dowody zgromadzone w sprawie organ stwierdził, że skarżący jest w stanie samodzielnie funkcjonować w środowisku i nie spełnia przesłanek określonych w art. 54 ust 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.).
Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium zauważyło, że obowiązek organu skierowania danej osoby w domu opieki społecznej określonego typu powstaje wówczas, gdy po stronie takiej osoby zaistnieją wszystkie przesłanki warunkujące powstanie prawa do tego rodzaju świadczenia. W świetle art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, powstanie prawa do umieszczenia w domu pomocy społecznej warunkowane jest ustaleniem, że dana osoba wymaga całodobowej opieki z powodu wieku, choroby, niepełnosprawności, nie może samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, a potrzeba opieki nie może być zapewniona w formie usług opiekuńczych. Ze znajdującego się w aktach sprawy wywiadu środowiskowego, wynika m.in., że skarżący jest osobą rozwiedzioną, zamieszkuje samotnie w mieszkaniu własnościowym, źródłem jego utrzymania jest świadczenie emerytalne.
Posiada orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności, orzeczony stopień niepełnosprawności ma charakter trwały, a orzeczenie wydano na stałe. W trakcie wywiadu ustalono, że skarżący samodzielnie załatwia sprawy urzędowe, robi zakupy, wykonuje prace domowe oraz porusza się własnym samochodem. Leczy się na nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, posiada problemy z krążeniem w kończynie dolnej. Z załączonego do akt sprawy zaświadczenia lekarskiego wynika, że ze względu na stan zdrowia wymaga stałego przyjmowania leków, stosowania diety i stałej kontroli lekarskiej – pod kontrolą osób drugich, wymaga całodobowej opieki okresowo. Podano również zakres niezbędnych świadczeń zdrowotnych: leczenie, badanie, porady lekarskie, rehabilitacja lecznicza, badania i terapia psychologiczna, działania zapobiegawcze. Ze względu na przewlekły i postępujący charakter chorób podstawowych zakres wymaganej pomocy może się zwiększyć.
W związku z powyższym, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. organ I instancji prawidłowo ocenił, że skarżący nie wymaga całodobowej opieki na stałe. Kolegium wskazało, że na gruncie art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej umieszczenie osoby w domu pomocy społecznej uzależnione jest od niemożliwości zapewnienia tej osobie usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania. W niniejszej sprawie organ I instancji zbadał, iż pomoc w postaci usług opiekuńczych przyniosłaby zamierzony rezultat. Tymczasem skarżący w treści oświadczenia z dnia 21 października 2015 r. jednoznacznie stwierdził, iż nie chce usług opiekuńczych z MOPS. Organ odwoławczy podniósł, że przesłanka niemożności zapewnienia niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych nie wiąże się z wymogiem faktycznego z nich korzystania i stwierdzenia ich nieadekwatności do potrzeb osoby ubiegającej się o umieszczenie w domu pomocy społecznej.
Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia orzeczenia o niepełnosprawności organ odwoławczy wskazał, że z jego treści wynika, iż skarżący został zaliczony do lekkiego stopnia niepełnosprawności oraz zgodnie z treścią orzeczenia nie wymaga opieki drugiej osoby. Zatem treść tego orzeczenia nie dowodzi, iż skarżący jest osobą nie mogącą samodzielnie funkcjonować w życiu codziennym.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł W. P. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
W piśmie procesowym z dnia 16 maja 2016 r., zatytułowanym "Prośba", skarżący zwrócił się o dołączenie do akt sprawy i przeanalizowanie: karty informacyjnej leczenia szpitalnego ze Szpitala Specjalistycznego [...] w [...] oraz pisma do Prezesa Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2016r.
Zaskarżonym obecnie wyrokiem Sąd I instancji skargę oddalił. Podniósł, że ze zgromadzonego w tej sprawie przez organy materiału dowodowego wynika, że skarżący ma ukończone [...] lata, jest osobą rozwiedzioną, zamieszkuje samotnie w mieszkaniu własnościowym, a źródłem jego utrzymania jest świadczenie emerytalne. Orzeczono wobec niego lekki stopień niepełnosprawności. W znajdującym się w aktach sprawy zaświadczeniu lekarskim z dnia [...] października 2015 r. zawarte jest stwierdzenie, że skarżący wymaga całodobowej opieki okresowo. Potwierdza to przeprowadzony wywiad środowiskowy z którego wynika, że skarżący funkcjonuje samodzielnie – załatwia sprawy urzędowe, robi zakupy, wykonuje prace domowe, porusza się własnym samochodem.
Zgodnie natomiast z treścią art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej przysługuje osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych. Brzmienie tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że cytowane przesłanki muszą wystąpić łącznie.
W świetle ww. uregulowania nie budzi wątpliwości, iż skarżący nie spełnia przewidzianych ustawą wymogów do umieszczenia go w domu pomocy społecznej. Nie jest bowiem ani niepełnosprawny ani chory w takim stopniu, aby wymagał całodobowej opieki. Sam fakt ukończenia przez niego [...] roku życia także nie przemawia za uznaniem, iż ze względu na wiek taka pomoc, w szczególności całodobowa, jest mu niezbędna. Uwzględnienia wniosku nie uzasadniają też argumenty podniesione przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w skardze oraz piśmie procesowym z dnia 16 maja 2016 r. tj. niesprawne urządzenia hydrauliczne w łazience, stary domofon, konieczność utrzymywania diety. Nie negując podnoszonych potrzeb skarżącego Sąd I instancji podkreślił, że nie są to okoliczności, które stanowiłyby podstawę prawną do przyznania mu prawa do umieszczenia w domu pomocy społecznej.
W ocenie Sądu, w sprawie nie wystąpiła również kolejna przesłanka z art. 54 ustawy o pomocy społecznej, a mianowicie brak możliwości zapewnienia pomocy w formie usług opiekuńczych. Zbadano bowiem, iż pomoc w postaci usług opiekuńczych przyniosłaby zamierzony rezultat, jednakże skarżący w sposób jednoznaczny odmówił otrzymania takiej pomocy.
Reasumując Sąd uznał, że Kolegium wyjaśniło w sposób wyczerpujący sytuację skarżącego i w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy zasadnie stwierdziło, że nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, co w konsekwencji prowadzi do przyjęcia braku podstaw przyznania prawa skarżącemu do umieszczenia go w domu pomocy społecznej.
Na zmianę oceny decyzji objętej skargą nie mogły wpłynąć również dołączone przez skarżącego do pisma procesowego z dnia 16 maja 2016 r. załączniki, tj. karta informacyjna leczenia szpitalnego ze Szpitala Specjalistycznego [...] w [...] (pobyt w szpitalu od [...] do [...] maja 2016 r.) oraz pismo do Prezesa Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Sąd kontroluje zaskarżoną decyzję na datę jej wydania i na tę datę ocenia, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w oparciu o który poczynione zostały przez organy ustalenia faktyczne zebrany został w sposób wyczerpujący, a w konsekwencji czy stan faktyczny został ustalony w sposób prawidłowy. Zarówno karta leczenia szpitalnego jak i pismo skierowane do Prezesa Spółdzielni pochodzą z okresu następującego po wydaniu decyzji przez organ II instancji, zatem nie mogły być przedmiotem analizy organów, a w konsekwencji nie podlegają kontroli Sądu.
Sąd wyjaśnił również, że przedmiotem jego oceny nie mogą być również przywołane w treści skargi akty notarialne. Mając na względzie treść art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej, jako: "P.p.s.a.") wskazać bowiem należy, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, co oznacza, iż bada w pełnym zakresie treść zaskarżonego aktu. W przedmiotowej sprawie kontroli poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2016 r., utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2015 r. Zatem poza zakresem niniejszej sprawy leży okoliczność zawierania przez skarżącego aktów notarialnych wymienionych w treści skargi. Z tych samych powodów Sąd nie odniósł się do treści załączonych do skargi pism.
Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się skarżący i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił - na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit b P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zarówno zaskarżona do sądu decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a., polegającym na zlekceważeniu ogólnych zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności przy niewyjaśnionym dokładnie stanie faktycznym, dotyczącym stanu zdrowia skarżącego, pomijając słuszny interes strony, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w konsekwencji doprowadziło do:
- - naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 54 ustawy o pomocy społecznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zaakceptowaniu przez Sąd I instancji niezastosowania tego przepisu przez organy obu instancji, w sytuacji, gdy skarżący jest faktycznie osobą, która z powodu wieku, choroby i niepełnosprawności, nie może samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, przy czym pomoc w formie usług opiekuńczych jest w jego stanie niewystarczająca.
Mając powyższe na uwadze, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w żadnej części. Nadto skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący spełnia przesłanki z art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, gdyż jest osobą wymagającą całodobowej opieki. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, w szczególności z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] października 2015 r. wynika, że skarżący winien być skierowany do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle, somatycznie chorych, wymaga stałego przyjmowania leków, diety i stałej kontroli lekarskiej, okresowo wymaga opieki całodobowej. W ocenie skarżącego organy orzekające w sprawie nie wzięły pod uwagę tych okoliczności i wydały decyzje sprzeczne z dokumentacja znajdującą się w aktach sprawy. Czym innym jest bowiem zdolność do samoobsługi i wymuszone samotnością samodzielne prowadzenie gospodarstwa domowego i załatwianie pilnych spraw, a czym innym możliwość samodzielnego funkcjonowania w życiu codziennym w sensie obiektywnym.
Organy nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego, nie zasięgnęły opinii biegłego lekarza specjalisty (w tym na okoliczność czy faktycznie jakakolwiek forma pomocy udzielona skarżącemu w jego miejscu zamieszkania jest adekwatna do jego stanu zdrowia oraz czy spełniłaby swą funkcję), nie przesłuchały strony. Sąd I instancji wadliwie zaakceptował stanowisko organów, czym naruszył ww. przepisy prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie, nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Przed odniesieniem się do jej zarzutu zauważyć należy, że w myśl art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, którą ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie ziściły się te warunki odstępstwa od zasady jawności, a rozprawa przed Naczelnym Sądem Administracyjnym byłaby zbędna.
Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przywołany w zarzutach skargi kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 1 lit b P.p.s.a. stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Powołany przepis powiązany został z art. 7, 8 i 77 k.p.a. i określony jako zarzut naruszenia przepisów postępowania polegający na zlekceważeniu ogólnych zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego dotyczącego stanu zdrowia skarżącego, pominięcie słusznego interesu strony, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Otóż powołany zarzut został sformułowany wadliwie. W skardze kasacyjnej nie odniesiono się w żadnej jej części do takich naruszeń prawa, które dawałyby podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 k.p.a. i nast.). Argumentacja skargi kasacyjnej zasadza się na tezie, iż w rozpoznawanej sprawie w sposób nieprawidłowy przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, dowodowe, a w konsekwencji nieustalono należycie stanu faktycznego sprawy. Gdyby nawet przyjąć, że intencją skarżącego kasacyjnie było wykazanie naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 77 k.p.a. to i tak zarzut ten byłby nietrafny. Stosownie bowiem do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Można zatem zarzucić Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a pomimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji oddalił skargę (art. 151 P.p.s.a.), to zaskarżony wyrok nie mógł naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy w związku z art. 7, 8 i 77 k.p.a. Sąd I instancji prawidłowo dokonał kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując właściwie środki określone w ustawie. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie wydane w oparciu o treść art. 151 P.p.s.a. jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej.
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 54 ustawy o pomocy społecznej wskazać należy, iż prawidłowo zredagowana skarga to takie pismo procesowe, które w sposób szczegółowy i niebudzący wątpliwości wskazuje, jakie przepisy, zdaniem jej autora, zostały naruszone, przy czym wskazanie przepisów powinno zawierać określenie również jednostek redakcyjnych, jeśli przepis takie posiada. Art. 54 ustawy o pomocy społecznej zawiera kilka jednostek redakcyjnych (ustępów), których autor skargi kasacyjnej nie wskazał, co utrudnia rozpoznanie skargi w tym zakresie. Uwzględniając jednak stanowisko zawarte w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz. 1), Sąd przeanalizował prawidłowość przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli w zakresie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.
Zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej.
Jak wynika z powyższego przepisu, aby przysługiwało prawo do umieszczenia danej osoby w domu pomocy społecznej, muszą być spełnione łącznie określone przesłanki. Po pierwsze prawo to przysługuje osobie wymagającej całodobowej opieki, po drugie konieczność sprawowania całodobowej opieki musi wynikać z wieku, choroby lub niepełnosprawności osoby starającej się o skierowanie, a po trzecie musi być tego rodzaju, że uniemożliwia tej osobie nie tylko samodzielne funkcjonowanie w dotychczasowym środowisku, ale także osobie tej nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych w innej formie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji, uznając, że Kolegium oraz organ I instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające co do stanu zdrowia skarżącego, w szczególności wskazały, że istnieje możliwość zapewnienia skarżącemu niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, którymi jednak skarżący nie jest zainteresowany.
Nie mogła odnieść zamierzonego skutku zawarta w skardze argumentacja odnosząca się do dokumentu w postaci zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] października 2015 r. przywołana na okoliczność wykazania przez lekarza konieczności objęcia skarżącego opieką w domu pomocy społecznej.
Bezspornym w sprawie jest, że skarżący, jest osobą w podeszłym wieku, przewlekle chorą - nie wymagającą leczenia szpitalnego. Skarżący cierpi na nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, ma problemy z krążeniem. Z ww. zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] października 2015 r. wynika, iż wymaga on stałego przyjmowania leków, stosowania diety, kontroli lekarskiej - pod kontrolą osób drugich. Brak przeciwwskazań do umieszczenia skarżącego w domu pomocy społecznej. Sugerowany typ domu pomocy społecznej - dla osób przewlekle somatycznie chorych. Nadto wskazano, że choroba skarżącego ma charakter postępujący i zakres wymaganej pomocy może się zwiększyć, jednakże obecnie wymaga całodobowej opieki jedynie okresowo.
Z kolei przeprowadzony przez organ I instancji wywiad środowiskowy pozwolił na stwierdzenie, iż sposób funkcjonowania skarżącego nie wskazuje aby był on osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji i wymagał konieczności zapewnienia całodobowej opieki i pielęgnacji. Jak ustalono, skarżący W. P. samodzielnie wykonuje czynności dnia codziennego, zaspokaja swoje życiowe potrzeby oraz porusza się własnym samochodem. Odmówił pomocy w miejscu zamieszkania ze strony organów pomocy społecznej, wskazując, że posiłki sam sobie przygotowuje, od czasu do czasu chodzi na obiady do stołówki, sam robi zakupy i załatwia sprawy urzędowe.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżony wyrok oddalający skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą przyznania skarżącemu pobytu w Domu Pomocy Społecznej w [...], odpowiada prawu. Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddalenie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.
Odnosząc się do zgłoszonego w skardze kasacyjnej wniosku pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, wskazać należy, iż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.